Biografieën van uitzonderlijke presteerders ze hebben de neiging hun succes te verklaren door middel van persoonlijkheidskenmerkenwaarbij de ‘killer psychologische wapens’ worden benadrukt die hen groot hebben gemaakt. ALS, De schurende werking van Steve Jobs wordt geherformuleerd als visionair perfectionisme, De impulsiviteit van Elon Musk als het nemen van gedurfde risico’s, e De meedogenloosheid van Jeff Bezos als een compromisloze klantenobsessie. Dezelfde retrospectieve alchemie is van toepassing op vrouwen: de emotionele intensiteit van Oprah Winfrey wordt radicale empathie en authenticiteit; De discipline en consciëntieusheid van Indra Nooyi worden geherformuleerd als waardengedreven strategisch leiderschap op de lange termijn; en de vasthoudendheid en het ongeduld van Diane Hendricks met incompetentie worden gevierd als beslissende uitvoering en operationele nauwkeurigheid. Hoe dan ook, eigenschappen die ooit problematisch leken, worden omgezet in deugden zodra succes het verhaal de moeite waard maakt.
De realiteit is, zoals altijd, veel genuanceerder dan ons beperkte geduld en onze beperkte aandachtsspanne tegenwoordig lijken te tolereren, wat wil zeggen dat alle menselijke eigenschappen of gedragspatronen allebei goed kunnen zijn. EN slecht, afhankelijk van de onderzochte context, het niveau of de uitkomst. Vertrouwen is dus over het algemeen goed, maar als het wordt losgekoppeld van de daadwerkelijke competentie of extreem hoog is, kan het het leren belemmeren, mensen dwaas en arrogant laten lijken, en leiden tot aanzienlijke onderschatting van risico’s, waanvoorstellingen en een vertekening van de werkelijkheid. Om nog een waarschuwing toe te voegen: dit is waarschijnlijker in sommige culturen (collectivistisch, zelfkritisch, bescheiden) dan in andere (individualistisch, optimistisch en arrogant).
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”:https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/10/tcp-photo-syndey-16X9. jpg”,”imageMobileUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/10/tcp-photo-syndey-1×1-2.jpg”,”eyebrow”>Alles met mate
Dit is waarom Aristoteles wijselijk betoogde (zoals hij deed). Confucius voor hem) ligt die deugd in gematigdheid: het zoete middelpunt tussen twee even problematische uitersten. Moed ligt bijvoorbeeld tussen lafheid en roekeloosheid; vrijgevigheid tussen hebzucht en verspilling; ambitie tussen apathie en obsessie. De moderne wetenschap is het stilletjes met hem eens (omdat maar weinig mensen naar hem lijken te luisteren of hem willen begrijpen): te weinig van het goede laat potentieel onbenut, maar te veel zet kracht om in aansprakelijkheid.
Eén eigenschap die dit goed illustreert is perfectionisme, dat beide oproept positief en negatief bij het grote publiek, zozeer zelfs dat het vaak wordt voorgesteld als het allesomvattende antwoord op de gevreesde (en niet erg nuttige) vraag tijdens een sollicitatiegesprek: ‘wat is je grootste zwakte’. Op een laag niveau kan perfectionisme onoplettendheid of onverschilligheid weerspiegelen. Op gematigde niveaus kan dit duiden op hoge normen, toewijding en trots op iemands werk. Maar zodra je een bepaalde drempel overschrijdt, gaat perfectionisme niet langer over uitmuntendheid, maar wordt het angst: angst voor fouten, angst voor oordeel, angst om niet aan de eisen te voldoen. Op dat moment verbetert het de prestaties niet langer. In plaats daarvan voedt het angst, besluiteloosheid, micromanagement, burn-out en gespannen relaties.
De uitdaging voor organisaties is vaak perfectionisme het lijkt zoals toewijding, vooral in culturen die overwerk, zelfkritiek en voortdurende inspanning belonen. Maar de echte taak van leiderschap is niet het afschaffen van hoge normen, maar het voorkomen dat normen zo rigide worden dat ze omslaan in zelfbestraffing of controle over anderen. Daarom is het doel, net als in het geval van vertrouwen, ambitie of drive, niet ‘meer’ of ‘minder’, maar ‘meer’ of ‘minder’ Genoeg (of “precies de juiste hoeveelheid”), en weten wanneer genoeg te veel is geworden.
Een nieuwe aanpak
Online, een nieuwe academische recensie vat decennia van onderzoek naar perfectionisme samen, gedefinieerd als een stabiele neiging om buitensporig hoge eisen te stellen aan zichzelf of anderen, gecombineerd met een overdreven kritische zelfevaluatie en een chronische zorgen over fouten, evaluatie en mislukking. Dit onderzoek maakt onderscheid tussen streven naar uitmuntendheid en laat je leiden door angst voor imperfectie; een onderscheid dat helpt verklaren waarom perfectionisme zo vaak het welzijn en de samenwerking ondermijnt en slechts kwetsbare of kortstondige prestatieverbeteringen oplevert.
Meer specifiek belicht de review zowel de voor- als nadelen van perfectionisme, waarbij de brede impact ervan op individuen, teams, leiderschap en organisaties wordt beoordeeld.
Drie professionals (als het de ‘juiste’ man is)
- Grotere betrokkenheid en realisatie van doelstellingen (onder beperkte omstandigheden)
Perfectionist pogingen (hoge intern gestuurde persoonlijke normen) worden geassocieerd met een grotere werkbetrokkenheid, doorzettingsvermogen, het behalen van doelen en tevredenheid, vooral in gestructureerde en voorspelbare rollen waar kwaliteit en precisie tellen. Dit kan resulteren in toewijding en follow-up in plaats van genialiteit. - Aandacht voor detail en nauwkeurigheid van besluitvorming bij leiders
Leiders met een hoog zelfgericht perfectionisme hebben de neiging meer aandacht te besteden aan details en, in sommige contexten, meer mondiale strategische beslissingen te nemen. In relatief stabiele omgevingen wordt dit in verband gebracht met een verbeterde beslissingskwaliteit en organisatorische veerkracht. - Rapportage en geloofwaardigheid van kortetermijnprestaties
Perfectionisme kan functioneren als een signaal van reputatie en consciëntieusheid, betrouwbaarheid en ernst overbrengen, vooral in het begin van iemands carrière of in omgevingen met hoge druk. Dit kan de vroege loopbaanontwikkeling ondersteunen, zelfs als de voordelen na verloop van tijd vervagen.
Drie nadelen (en deze zijn over het algemeen robuuster)
- Slechter welzijn met slechte prestatieprestaties
Uit onderzoeken en meta-analyses blijkt dat perfectionisme een zwak of geen verband vertoont met werkprestaties, maar matige tot sterke verbanden met burn-out, stress, angst, depressie, slaapstoornissen en slecht herstel. Kortom, het verarmt mensen op betrouwbare wijze zonder de productie op betrouwbare wijze te verbeteren. - Workaholisme, herkauwen en onvermogen om uit te schakelen
Perfectionistische zorgen houden voortdurend verband met buitensporige toewijding, presenteïsme, uitstelgedrag en de moeilijkheid om zich psychologisch los te maken van het werk. Zelfs pauzes worden cognitief uitputtend omdat perfectionisten blijven piekeren over fouten en onafgemaakte taken. - Giftig leiderschap en stroomafwaartse schade aan anderen
Wanneer perfectionisme zich manifesteert als sociaal voorgeschreven of op anderen gericht (het opleggen van onberispelijkheid aan anderen), is de kans groter dat leiders micromanagen, fouten bestraffen, psychologische veiligheid ondermijnen, afwijkend gedrag veroorzaken en de creativiteit en het welzijn van volgers verminderen. Dit is een van de sterkste en meest consistente bevindingen in het leiderschapsgedeelte van de review.
Probeer in plaats daarvan ‘eccellencisme’.
Kortom, perfectionisme is geen prestatie- of zelfpresentatiestrategie, maar een persoonlijkheidskenmerk dat verband houdt met een kwetsbare motivatiestijl die onder beperkte omstandigheden functioneert; in het slechtste geval is het een schaalbaar mechanisme voor burn-out, giftig leiderschap en zelfsabotage. De auteurs onderstrepen dit expliciet “uitmuntendheid” (zeer hoge maar flexibele normen zonder angst voor mislukking) als een gezonder en duurzamer alternatief.
Voor leiders en organisaties is de implicatie duidelijk: het doel is niet om dit doel te bereiken aannemenpromoot of beloon perfectionisten, maar cultiveer uitmuntendheid zonder angst. Hoge normen zijn essentieel, maar alleen in combinatie met flexibiliteit, leren en psychologische veiligheid. In een economie die snelheid, aanpassing en samenwerking steeds meer beloont boven een vlekkeloze uitvoering, zijn de meest effectieve leiders niet degenen die nooit fouten maken, maar degenen die weten wanneer precisie ertoe doet en wanneer ‘goed genoeg’ geen compromis is, maar een strategische keuze. Perfectionisme verwart controle met kwaliteit. Excellentie maximaliseert de impact.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”:https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/10/tcp-photo-syndey-16X9. jpg”,”imageMobileUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/10/tcp-photo-syndey-1×1-2.jpg”,”eyebrow”>Nieuwsbron
