De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio houdt een keynote speech op de 62e Veiligheidsconferentie van München op 14 februari in München, Duitsland.
Johannes Simon/Getty Images
onderschrift verbergen
ondertiteling activeren/deactiveren
Johannes Simon/Getty Images
MÜNCHEN – Na de lezing van vicepresident Vance vorig jaar over vrijheid van meningsuiting en democratie, die veel Europese leiders geschokt achterliet, konden de verwachtingen voor een vervolg door minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio op de Veiligheidsconferentie van München dit jaar niet lager zijn geweest.
En met die lat zo laag mogelijk, overtrof Rubio hem nauwelijks. Een jaar geleden viel Vance Europa aan vanwege het toestaan van wat hij zag als uit de hand gelopen migratie.
Maar Rubio koos voor een andere aanpak: hij zei dat immigratie ook in de Verenigde Staten een uitdaging is geworden. En hij zei dat de Verenigde Staten en het naoorlogse Europa samen ‘een gevaarlijke illusie’ hadden dat ze ‘het einde van de geschiedenis’ waren ingegaan en dat ‘elke natie nu een liberale democratie zou zijn, dat de banden gevormd door handel en commercie nu de natie zouden vervangen.’ Maar het eindresultaat was “een ongekende golf van massamigratie die de cohesie van onze samenlevingen, de continuïteit van onze cultuur en de toekomst van ons volk bedreigt.”
Tijdens zijn toespraak bracht Rubio de Europeanen dichter bij het lot van de Verenigde Staten, waarbij hij de bijdrage van Europese landen aan de opbouw van de Nieuwe Wereld schetste. ‘Onze grenzen werden gevormd door de Schotten-Ieren, die trotse Hardy-clan uit de heuvels van Ulster,’ zei Rubio. ‘Dit leverde ons Davy Crockett en Mark Twain op. En Teddy Roosevelt en Neil Armstrong. Ons grote hartland van het Midwesten werd gebouwd door Duitse boeren en ambachtslieden die de woestijnvlakten transformeerden in een mondiale agrarische krachtcentrale.’
Rubio haalde ook de bijdragen aan van de Italianen, Fransen en Spanjaarden aan de vorming van de Verenigde Staten, maar verzuimde de indianen te noemen die veel van deze groepen verwoest achterlieten. Hij vermeldde niet hoe deze groepen Afrikaanse slaven uitbuitten, of de Chinezen die hielpen bij de aanleg van de spoorlijn in het Amerikaanse Westen, of de bijdragen van zoveel andere culturen die de Verenigde Staten maakten tot wat het nu is.
En toen Rubio klaar was, beloonden de Europese leiders verzameld in Hotel Bayerischer Hof hem met een staande ovatie. Conferentieorganisator Wolfgang Ischinger, een voormalige Duitse ambassadeur in de Verenigde Staten, betrad het podium en zei dat Europa “een zucht van verlichting slaakte”, verwijzend naar de aanwezige leiders, wier landen lange tijd afhankelijk zijn geweest van Amerikaanse veiligheidsgaranties en handel, en die pijnlijk accepteren dat ze worden verwijderd.
Een functionaris die niet onder de indruk was van Rubio’s nauwkeurige geschiedenis van de vroege Verenigde Staten was Kaja Kallas, hoofd van het buitenlands beleid van de Europese Unie, die een geschokte uitdrukking op zijn gezicht had en een van de weinige mensen in de zaal was die niet onmiddellijk opstond tijdens het applaus.
Kaja Kallas, de hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, houdt een toespraak op de 62e Veiligheidsconferentie van München op 15 februari.
Thomas Kienzle/AFP via Getty Images
onderschrift verbergen
ondertiteling activeren/deactiveren
Thomas Kienzle/AFP via Getty Images
“In tegenstelling tot wat sommigen zouden kunnen zeggen, wordt het decadente en ontwaakte Europa niet geconfronteerd met het uitwissen van de beschaving.” zei hij op het podium op de laatste dag van de conferentie.
Kallas was niet de enige die aarzelde om geruststelling te zoeken bij een lid van de regering-Trump. Een van de belangrijkste toespraken van de driedaagse conferentie kwam van een leider die doorgaans niet bekend staat om zijn opzwepende, verenigende welsprekendheid: de Duitse bondskanselier Friedrich Merz.
Merz’ nuchtere toespraak, gehouden op vrijdag, de openingsdag van de conferentie, benadrukte dat het thema van de conferentie van dit jaar, getiteld ‘Under Destruction’, een sombere visie was op een op regels gebaseerde internationale orde.
De Duitse bondskanselier Friedrich Merz praat met Wolfgang Ischinger (niet op de foto), voorzitter van de Veiligheidsconferentie van München, na zijn toespraak op de conferentie op 13 februari.
Johannes Simon/Getty Images
onderschrift verbergen
ondertiteling activeren/deactiveren
Johannes Simon/Getty Images
‘Maar ik vrees dat we het in nog scherpere bewoordingen moeten zeggen: deze orde, hoe onvolmaakt ze ook was in haar hoogtijdagen, bestaat niet meer’, zei hij.
Merz bekritiseerde het eigenzinnige karakter van de ‘grote machtspolitiek’ die de Verenigde Staten onder president Trump, China en Rusland voerden. “De grotemachtspolitiek verwijdert zich van een wereld waarin de groeiende connectiviteit zich vertaalt in de rechtsstaat en vreedzame betrekkingen tussen staten”, aldus Merz. “Natuurlijke hulpbronnen, technologieën en toeleveringsketens worden onderhandelingsinstrumenten in het nulsomspel van grote mogendheden. Dit is een gevaarlijk spel.”
Merz vertelde de deelnemers aan de conferentie dat Duitsland en de rest van Europa lessen hadden getrokken uit de Tweede Wereldoorlog over het bestuur van “grote machten” en drong er bij de Europese landen op aan hun middelen te bundelen om deze grootmachten te weerstaan en een nieuwe Europese economie op te bouwen die met deze grootmachten kan wedijveren, maar democratische waarden handhaaft.
“Het bruto binnenlands product van Rusland bedraagt momenteel ongeveer 2 biljoen euro, maar dat van de Europese Unie is bijna tien keer hoger”, zei Merz, “maar Europa is nog steeds niet tien keer sterker. Ons militaire, politieke, economische en technologische potentieel is enorm, maar we hebben dit potentieel al lange tijd niet benut, dus het belangrijkste is om nu in onze gedachten de schakelaar om te zetten.”
Merz erkende dat het huidige geopolitieke klimaat Duitsland heeft gedwongen veranderingen door te voeren in de manier waarop het zijn strijdkrachten financiert, zodat het op “volle snelheid” kan opereren, maar zei dat het benutten van die druk om iets nieuws en goeds te creëren nu volledig de verantwoordelijkheid van Europa is.
En hoewel de Europese leiders bezoekende functionarissen van de Trump-regering misschien een staande ovatie geven als ze een heropflakkering van de hoop op de transatlantische relatie voelen, heeft de teneur van de Veiligheidsconferentie van München dit jaar aangetoond dat deze uitingen van waardering precies dat zijn.
Europa gaat vooruit.
