Mohammed Abu Daqqa, 31, was de bestuurder van de jetski.
Reuters
onderschrift verbergen
ondertiteling activeren/deactiveren
Reuters
OSNABRÜCK, Duitsland — Ik ben een klein stipje dat over de Middellandse Zee raast. Drie mannen in gewone burgerkleding – trainingsbroeken, jassen over reddingsvesten, een ‘Free Palestine’-pet – zitten schrijlings op een jetski en houden elkaar vast terwijl ze vol gas over het uitgestrekte blauwe water rijden.
De mannen zijn allemaal Palestijnen uit Gaza en hun missie is om Europa te bereiken. Ze verlieten de Libische kust onder dekking van de duisternis op een avond in augustus en zetten koers naar het Italiaanse eiland Lampedusa, waarbij ze hun leven in eigen handen namen om een veilig land voor zichzelf en hun gezinnen te vinden. Velen ondernemen deze gevaarlijke reis van 300 kilometer op overvolle smokkelboten, maar dit is de eerste bekende poging met een waterscooter.
“Ik kijk naar deze foto’s en denk: ‘Ik kan nog steeds niet geloven dat ik dit heb gedaan’”, zegt Mohammed Abu Daqqa, 31, de bestuurder van de jetski, terwijl hij door zijn telefoon bladert in een opvangcentrum voor vluchtelingen in Duitsland, waar hij nu verblijft.
De video’s en foto’s die Abu Daqqa van de reis plaatste, zijn miljoenen keren gedeeld op sociale media. Maar Abu Daqqa verheugt zich niet in deze roem. Hij heeft een vrouw en twee jonge kinderen – Sanad, 6, en Mahmoud, 4 – die nog steeds in Gaza zijn. Dit alles werd gedaan om ze eruit te krijgen, en dat blijft zijn enige doel.
In Gaza had Abu Daqqa een succesvol bedrijf opgebouwd dat internet leverde aan delen van het gebied en goederen importeerde. Vanaf 2023 had hij twee huizen: het hoofdverblijf van de familie en een nieuw gebouwde boerderij met grond in Khan Younis. Hij kocht een nieuwe auto.
Mohammed Abu Daqqa, een 31-jarige Palestijn die Gaza verliet, scrollt door de beelden op zijn telefoon in een opvangcentrum voor vluchtelingen in Duitsland. Hij beschrijft hoe hij op een jetski de Middellandse Zee overstak om naar Europa te ontsnappen en vastbesloten is zijn gezin uit Gaza te krijgen.
Ruth Sherlock/NPR
onderschrift verbergen
ondertiteling activeren/deactiveren
Ruth Sherlock/NPR
Na de door Hamas geleide aanval op Zuid-Israël op 7 oktober van dat jaar veranderde alles. “In slechts één moment was de toekomst waar ik van droomde verdwenen”, zegt Abu Daqqa.
In het daaropvolgende Israëlische offensief werd alles wat Abu Daqqa bezat – zijn bedrijf, zijn auto, zijn huizen – vernietigd. Abu Daqqa zegt dat meer dan 250 leden van zijn uitgebreide familie zijn gedood tijdens het offensief waarbij volgens het Gazaanse ministerie van Volksgezondheid ruim 69.000 mensen zijn omgekomen. Zijn vrouw en kinderen overleefden meerdere verhuizingen. Maandenlang leven ze in een tent in een overvol kamp aan zee. ALS hongersnood dreigde delen van Gaza leden ook zij honger.
In april 2024 betaalde Abu Daqqa duizenden dollars voor de zeldzame kans om Gaza via de grensovergang bij Rafah naar Egypte te verlaten. Het plan was dat zijn familie hem zou volgen, maar toen nam Israël de controle over de grens over, waardoor deze mogelijkheid werd uitgesloten. Sindsdien heeft Abu Daqqa zijn kinderen van verre moeten zien lijden – op de foto’s die zijn vrouw en familieleden hebben gestuurd van zijn kinderen die lege potten vasthouden terwijl ze op zoek zijn naar voedsel, of in hun stemgeluiden waarin ze smeken om herenigd te worden met hem.
De pittoreske West-Duitse stad Osnabrück, waar hij nu woont, is omgeven door velden met paarden en witte hekken. Hij worstelt met de nachtmerrie die hij elke dag doormaakt, maakt zich zorgen over zijn familie, wenst dat hij bij hen kan zijn en leeft in angst om nieuws uit Gaza te horen dat het ergste met zijn vrouw en kinderen is gebeurd.
Nadat hij Gaza had verlaten, vroeg Abu Daqqa visa aan voor de landen waar hij hoopte asiel aan te vragen en zijn gezin mee te nemen. Hij zegt dat zijn eisen aan de Arabische staten: inclusief Marokko en de Verenigde Arabische Emiraten, werden allemaal afgewezen. Hij ging verder naar China, waar hij eerder zakenreizen had gemaakt. Hij liet NPR een e-mailcorrespondentie zien met de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties, UNHCR, in Peking, waarin hij asiel aanvroeg. Maar voordat het verzoek werd verwerkt, zegt hij, hield de Chinese politie hem een week vast en dwong hem vervolgens het land te verlaten. Het kwam terecht in Maleisië en Indonesië. “De wereld staat niet open voor de bevolking van Gaza”, zegt hij.
Mohammed Abu Daqqa, een 31-jarige Palestijn uit Gaza, poseert op 17 augustus voor een selfie met twee andere Palestijnen in de buurt van Khums, Libië, voordat hij een jetski neemt naar Lampedusa, Italië.
Mohammed Abu Daqqa/Reuters
onderschrift verbergen
ondertiteling activeren/deactiveren
Mohammed Abu Daqqa/Reuters
Hij reisde naar Libië en logeerde bij familie in Tripoli. Daar importeerde hij motorfietsen uit China in de hoop een thuisbezorgservice te starten om geld te verdienen om naar zijn familie in Gaza te sturen. Maar op 20 maart ontving Abu Daqqa het nieuws dat een Israëlische luchtaanval op het huis van zijn oom iedereen binnen had gedood. Zijn kleindochter, Ella Osama Abu Daqqa, was de enige overlevende. Ze was nog maar 25 dagen oud, bijna pasgeboren, gevonden tussen het betonpuin. En twee maanden later werd zijn huis, het laatste dat nog overeind stond, verwoest.
“Ik wist dat er geen tijd meer was”, zegt Abu Daqqa. “Ik moest mijn familie uit Gaza halen en naar mij toe brengen.”
Abu Daqqa besloot mensenhandelaars in Libië te betalen om per boot Italië te bereiken, op een reis waarbij jaarlijks duizenden migranten verdrinken. Maar dat betekende dat we vele weken moesten wachten voordat er zich een kans voordeed. Hij had het gevoel dat hij die tijd niet had.
In eerste instantie, zegt hij, was het idee om een jetski te gebruiken gewoon een gek idee. Er waren zoveel vragen: zou dit hobbyvaartuig echt 300 kilometer over de Middellandse Zee halen? Wat als hij in een storm terecht zou komen? Hoe zit het met het meenemen van voldoende brandstof?
Abu Daqqa onderzocht het idee met behulp van ChatGPT. Dit zou kunnen werken, besloot hij. Hij kocht een jetski op een markt in de Libische hoofdstad Tripoli voor $ 5.000. Abu Daqqa toont video’s met muziek waarin hij in zijn elegante zilver-zwarte auto rijdt, snel en vrolijk door de golven wervelt en zijn snelheid en behendigheid op de proef stelt. Hij maakte een rubberboot aan de achterkant vast om brandstof en voedsel te vervoeren en ontmoette twee andere Palestijnen uit Gaza die besloten zich bij hem aan te sluiten.
Op 17 augustus rond 01.00 uur stapten ze op de jetski en vertrokken het donkere water in. “In de eerste 70 kilometer waren er golven van 2 meter, golven van 3 meter”, zegt hij, totdat de zee plotseling kalmeerde. Hij laat NPR een video zien van de drie mannen die feestvieren, bijna uitzinnig van geluk omdat ze zo ver zijn gekomen.
Ze gingen door totdat ze ongeveer 20 kilometer voor de kust van Lampedusa zonder brandstof kwamen te zitten. Abu Daqqa gebruikte zijn satelliettelefoon om een neef in Duitsland te bellen, die communiceerde met een reddingshotline voor migranten, en ze werden gered door een passerende Roemeense patrouilleboot.
“Het was een heel emotioneel moment. Ik huilde en lachte tegelijkertijd”, zegt ze.
Abu Daqqa werd naar Italië gebracht, maar bleef daar niet lang. In plaats daarvan hij hij reisde naar Duitsland, waar hij asiel aanvroeg, in de hoop dat de autoriteiten zouden toestaan dat zijn familie zich bij hem zou voegen.
Het nieuws over een staakt-het-vuren tussen Israël en Hamas heeft voor enige rust gezorgd, maar zijn familie komt uit een deel van Gaza vlakbij de grens dat nog steeds door het Israëlische leger wordt gecontroleerd. Een groot deel van het grondgebied wordt vernietigd. Zijn oudste zoon, de zesjarige Sanad, stuurde hem op de dag dat het staakt-het-vuren begin oktober werd aangekondigd een gesproken bericht waarin hij zei dat hij hoopte dat ze Gaza nu zouden verlaten. Maar zo eenvoudig is het niet. Gevangen in de bureaucratische procedures voor het aanvragen van asiel, weet Abu Daqqa nog steeds niet of en wanneer hij zich kan herenigen met zijn familie.
Abu Daqqa zegt dat als hij bij zijn vertrek uit Gaza, ruim anderhalf jaar geleden, had geweten hoe moeilijk het zou zijn om een veilig land te vinden waar hij zijn gezin naartoe zou kunnen brengen, hij niet zou zijn vertrokken. Hij zegt dat hij bij hen zou zijn gebleven, terwijl hij tegelijkertijd de terreur van de bombardementen en de honger zou hebben geleden.
‘Het leven hier zonder hen’, zegt hij, ‘is het leven niet waard.’
