Het revolutionaire Frankrijk lijkt misschien een vreemde plek om een levenshack te vinden, maar in de jaren 1790 bood de Franse satiricus Nicolas Chamfort enkele lastig advies om onze dagelijkse strijd het hoofd te bieden.
‘Je zou elke ochtend een pad moeten doorslikken, om de rest van de dag niets walgelijks te vinden’, schreef hij. Met andere woorden, begin met datgene waar je het meest bang voor bent, en de daaropvolgende verplichtingen zullen veel leuker aanvoelen.
De naam van Chamfort is grotendeels vergeten door de Engelssprekende wereld, maar zijn beklijvende uitdrukking is populair gebleven productiviteit mantra: “Eet de kikker”. Het idee inspireerde zelfs een best verkochte zelfhulpboek sinds de jaren 2000. Maar werkt het echt?
Pas de laatste jaren hebben wetenschappers deze strategie bestudeerd en ontdekt dat ‘kikkereten’ verrassend krachtig kan zijn, waardoor onze tevredenheid, motivatie en prestaties op het werk toenemen, waardoor we de avonden frisser kunnen beginnen. We moeten gewoon onze magen voorbereiden en verder gaan.
Vertekende verwachtingen
Misschien bent u sceptisch. Het hele idee van ‘het eten van de kikker’ druist in tegen de wijdverbreide intuïtie dat we een baan moeten zoeken met de eenvoudigst mogelijke taak. De meesten van ons denken dat we vertrouwen kunnen winnen naarmate we verder komen, maar dat blijkt volkomen verkeerd te zijn. Rachel Habbert en Juliana Schroeder van de Universiteit van Californië, Berkeley, bracht deze bias voor het eerst aan het licht in 2020.
In een reeks experimenten vroegen de onderzoekers de deelnemers eerst om verschillende woordspelletjes te overwegen en aan te geven in welke volgorde ze deze zouden willen aanpakken, waarbij de overgrote meerderheid van de mensen ervoor koos om zich een weg te banen naar de moeilijkste uitdagingen. Ze leken te geloven dat dit hun zelfvertrouwen zou laten groeien.
Om te testen of deze voorkeuren gerechtvaardigd waren, vroegen Schroeder en Habbert de deelnemers vervolgens om de taken uit te voeren in volgorde van toenemende of afnemende moeilijkheidsgraad. In tegenstelling tot hun voorspellingen voelden deelnemers die aan de meer uitdagende taak begonnen zich aanzienlijk zelfverzekerder dan degenen die in de tegenovergestelde richting werkten. Het leek erop dat het eten van de kikker aan het begin van de taak ervoor zorgde dat ze op een hoog niveau konden eindigen.
Het “gemakkelijke addendumeffect”
De resultaten vallen samen een latere ontdekking door Edward Lai, een assistent-professor van marketing van de Polytechnische Universiteit van Hong Kong. Het werd gedeeltelijk geïnspireerd door de ‘peak-end rule’. Simpel gezegd is dit het principe dat onze herinneringen aan een ervaring worden beïnvloed door de meest intense momenten en hoe deze eindigt, waarbij de totale duur ervan wordt verwaarloosd.
In de oorspronkelijke experimenten waarin dit fenomeen werd beschreven, vroeg wijlen Daniel Kahneman, een Nobelprijswinnend psycholoog aan de Universiteit van Princeton, de deelnemers om één van hun handen gedurende 60 seconden onder te dompelen in onaangenaam koud water – 14°C (57°F). Nadat ze zichzelf hadden afgedroogd, dompelden ze hun andere hand gedurende dezelfde tijd in water van dezelfde temperatuur, gevolgd door nog eens 30 seconden bij 15 ° C (59 ° F), voordat hen werd gevraagd welke test ze wilden herhalen. Het logische antwoord lijkt het eerste te zijn, maar de meesten kozen voor het laatste, omdat het op een aangenamere toon eindigde.
Lai en zijn collega’s wilden zien hoe dit van toepassing zou kunnen zijn op ons werk.
Sommige deelnemers kregen algemene administratieve taken, zoals het alfabetisch archiveren van boeken of het beantwoorden van vragen van klanten. Sommige deelnemers kregen één blok met taken, terwijl anderen werd gevraagd hetzelfde aantal taken uit te voeren en tegelijkertijd een tweede blok met eenvoudigere taken op zich te nemen. (Mensen die vragen van klanten beantwoordden, ontvingen bijvoorbeeld een paar extra e-mails waarin om eenvoudige verduidelijkingen werd gevraagd.)
Ondanks dat ze over het geheel genomen meer werk deden, hadden de mensen aan wie de extra problemen waren toegewezen, het gevoel dat ze over het geheel genomen minder moeite hadden gedaan dan degenen die eenvoudigweg de hoofdtaak hadden aangepakt en waren daardoor meer tevreden. Ze toonden ook meer doorzettingsvermogen.
“Het was minder waarschijnlijk dat ze een pauze namen en meer geneigd waren om extra taken op zich te nemen en deze ook daadwerkelijk af te ronden”, zegt Lai.
Om te testen of de reeks belangrijk was, probeerden ze ook de eenvoudigste taken aan het begin of midden van de reeks te plaatsen. ‘Maar de enige manier waarop mensen zich gelukkiger en tevredener voelden, was door de makkelijke aan het einde te zetten’, zegt hij, en toonaangevende onderzoekers noemen dit het ‘gemakkelijke addendumeffect’.
We kunnen slechts zoveel concluderen uit laboratoriumexperimenten, maar de ontdekking doet dat wel het is sindsdien gerepliceerd in echte bedrijven.
In een onderzoek van een week moedigden Chen Zhang, universitair hoofddocent leiderschap en organisatiemanagement aan de Tsinghua Universiteit in Beijing, en zijn collega’s 83 kenniswerkers bij een IT-bedrijf aan om hun schema’s aan te passen, zodat ze zich ’s ochtends konden concentreren op de grootste uitdagingen van de dag.
Zoals de resultaten van Schroeder en Lai voorspelden, sloten ze de dag positiever af, met minder vermoeidheid bij het verlaten van het werk. Uit een tweede onderzoek bij een e-commercebedrijf bleek dat deze aanpak ook de productiviteit zou kunnen verhogen. De supervisors van de deelnemers rapporteerden dat ze eerder geneigd waren hun dagelijkse verantwoordelijkheden te overstijgen na het voltooien van bijvoorbeeld zwaardere taken.
Reflectie en planning
Om dit in de praktijk te brengen zal enig denkwerk nodig zijn. In het onderzoek van Zhang besteedden de deelnemers de eerste paar momenten van elke ochtend aan het evalueren van de moeilijkheidsgraad van elke taak voordat ze een besluit namen over hun schema. In sommige gevallen zal er slechts één logische volgorde zijn om dingen te doen. Wanneer we echter enige flexibiliteit hebben, kunnen we ervoor kiezen om de grootste uitdagingen zo vroeg mogelijk aan te pakken.
Zelf pas ik deze strategie vaak toe. Ik ben bijvoorbeeld net begonnen met het schrijven van een nieuw boek, en sommige van de meer technische secties zullen bijzonder zwaar werk vergen. Omdat ik het gemakkelijke addendumeffect ken, concentreer ik me vóór de lunch op deze meer uitdagende taken en breng ik de middag door met het werken aan bindweefsel en persoonlijke anekdotes, die vaak veel leuker zijn om te schrijven, voordat ik het laatste uur besteed aan het doornemen van wat ik heb geschreven. Ik organiseer zakelijke gesprekken en vergaderingen op een vergelijkbare manier, waarbij ik degenen met potentiële conflicten in de eerste helft van de dag plaats en vriendelijke ontmoetingen tegen de avond.
Eenvoudige e-mailclassificatie kan echt een verschil maken, zegt Lai. Het is duidelijk dat op sommige gevallen dringend moet worden gereageerd, maar als je eenmaal prioriteit hebt gegeven aan de problemen die onmiddellijke aandacht nodig hebben, kun je de kikkers als eerste opeten en de snelste reacties als laatste laten staan.
Lai is er zeker van dat deze eenvoudige gewoonte zijn geluk heeft vergroot. “Als ik dat doe, heb ik het gevoel dat het geen slechte dag is geweest als ik het kantoor verlaat”, zegt hij.
We kunnen ons voorstellen dat Nicolas Chamfort dit van harte zou goedkeuren.
