Een advocaat uit Californië keert terug naar Minneapolis om te vechten voor burgerrechten

Hoe vind je het? de vermisten?

Als u ze vindt, hoe kunt u dan helpen?

James Cook, burgerrechtenadvocaat uit Oakland, is al maanden in Minnesota bezig om antwoorden op deze vragen te vinden.

Cook, een snel pratende inwoner van Minneapolis die nog steeds parttime in de Twin Cities woont, is een van de weinige advocaten die alles heeft laten vallen om (gratis) degenen te helpen die betrokken zijn bij het federale harde optreden – demonstranten, immigranten en gedetineerde burgers – van wie te veel van hen te maken kregen met deportatie, arrestatie of zelfs verdwijning, althans voor een tijdje.

“Het zijn leiders die mensen echt door dit proces heen helpen”, zei een lid van het schoolbestuur in Minnesota Chauntyll Allen hij vertelde het mij.

Ze is een van de demonstranten die in een plaatselijke kerk zijn gearresteerd, beschuldigd van samenzwering om anderen van hun grondwettelijke rechten te beroven door Pam Bondi Gepolitiseerd ministerie van Justitie, die vrijdag ook journalist Don Lemon arresteerde voor hetzelfde incident. Cook is een van de advocaten die Allen nu vertegenwoordigt.

“Het laat ons zien dat de rechterlijke macht, of een deel van de rechterlijke macht van onze democratie, bereid is om op te treden en ervoor te zorgen dat onze democratie sterk blijft”, zei Allen over Cook en anderen zoals hij.

Hoewel het de beelden van straatgevechten zijn die de media en het publiek boeien, zijn het advocaten als Cook die op de achtergrond een existentiële strijd voeren om de rechtsstaat te behouden op een plek waar deze, op zijn zachtst gezegd, steeds ondoorzichtiger wordt.

Het juridische werk achter de detentie is grotendeels een verwaarloosd strijdtoneel geweest dat waarschijnlijk zal woeden jaren nadat ICE de straat heeft verlaten, met achterlating van honderden, zo niet duizenden lange en kronkelige rechtszaken.

Ongeacht het persoonlijke lot dat zij zullen bepalen, zal de uitkomst van de civiele rechtszaak die Cook en anderen voeren waarschijnlijk alle transparantie en verantwoordelijkheid dicteren die men in deze chaotische en moeilijke tijden kan krijgen.

Het is een lange en ingewikkelde klus, die niet alleen van cruciaal belang is voor de mensen, maar ook voor de geschiedenis.

Of, zoals Cook zegt: “Ik ben tien jaar ouder als al deze rotzooi achter de rug is.”

Federale agenten houden de wacht tegen een groeiende muur van demonstranten op 24 januari in Minneapolis, uren nadat Alex Pretti werd neergeschoten door federale agenten.

(Caroline Yang/For The Times)

Cook vertelde het me op weg naar de Bisschop Henry Whipple Federaal Gebouw waar misschien enkele gevangenen worden vastgehouden. Het is moeilijk om erachter te komen. Een paar jaar geleden, toen de immigratiehandhaving in Minnesota onder de eerste termijn van Trump werd geïntensiveerd, probeerden activisten de naam van het gebouw te veranderen, met het argument dat Whipple, de eerste protestantse bisschoppelijke bisschop van de staat, een voorvechter van de gemarginaliseerden was geweest en niet wilde dat zijn naam geassocieerd werd met wat de FBI aan het doen was.

Het werkte niet, maar de slogan van de beweging: “Wat zou Wipple doen?‘ heeft nog steeds weerklank in deze stad, waar twee Amerikaanse burgers, Alex Pretti EN Renée Buonowerden doodgeschoten tijdens protesten – incidenten die voor Bruce al erg genoeg waren Springsteen schreef er een lied over.

Cook weet heel goed dat de wapens van federale agenten niet alleen voor de show zijn, zelfs zonder de nieuwe ballad van de Boss. Nog maar een paar dagen geleden, een van de eerste keren dat hij met zijn versleten vrachtwagen naar de poort reed, richtten de federale bewakers van Whipple hun wapens op hem.

“Ik dacht: ‘Hé, ik haal de sleutels uit het contact en laat ze op de grond liggen. Dus schiet alsjeblieft niet'”, zei hij.

Ze lieten hun wapens zakken, maar Cook was bang, een gevoel dat niet gemakkelijk ontstaat.

Lang voordat hij afstudeerde aan de rechtenstudie, toen hij in de jaren tachtig een punkrockminnende tiener was en net uit Southwest High kwam, de openbare school niet ver van Whipple, overtuigde een voormalige coach hem ervan zijn studiedromen op te geven en in plaats daarvan een kans na te streven om het eerste Muay Thai-kickboksteam op de Olympische Spelen te worden.

De krijgskunst werd uiteindelijk geen officiële Olympische sport, maar de ervaring bracht Cook naar een professionele boks- en kickbokscarrière die hem meenam om over de hele wereld te concurreren en hem leerde dat angst geen reden is om zich terug te trekken.

Maar ‘Vader Tijd is ongeslagen’, zei Cook. “Ik werd ouder en begon gevechten te verliezen, en ik dacht: oké, het is tijd om weer tot leven te komen.”

Dit leidde er uiteindelijk toe dat hij een diploma rechten behaalde in San Francisco, waar hij, na een stage als openbare verdediger, besloot dat hij procesadvocaat wilde worden en voor de rechtbank zou vechten.

Burgerrechtenadvocaat James Cook doet pro bono immigratiewerk sinds het harde optreden in Minneapolis begon.

(Caroline Yang/For The Times)

Hij begon ongevraagd John Burris te bellen, een andere advocaat uit de Bay Area die een icoon is op het gebied van burgerrechten en wangedrag van de politie. Burris, die wel de ‘peetvader van de politiegeschillen’ wordt genoemd, was in 2000 betrokken bij de ‘Oakland Riders’-zaak, toen bleek dat agenten bewijsmateriaal hadden geplaatst. Hij vertegenwoordigde ook Rodney King, de familie van Oscar Grant en de familie van Jozef Mann onder vele anderen.

Maar Burris, een boksfan, beantwoordde Cook pas toen de jonge advocaat hem gratis kaartjes aanbood voor een van zijn gevechten, wat hij nog steeds aan de zijlijn deed.

“En toen werd ik onmiddellijk teruggebeld”, zei Cook.

Burris zei dat Cooks geschiedenis als vechter hem intrigeerde, maar ‘Ik zei tegen James: je kunt geen vechter en geen advocaat zijn. Je kunt niet de hele tijd op je hoofd worden geslagen.’

Cook volgde dit advies niet op.

Burris zei echter: “Het was zijn vasthoudendheid die ik bewonderde, want voor het soort werk waar we bij betrokken zijn, heb je mensen nodig die toegewijd zijn, die zich echt inzetten voor het werk, en hij toonde dat soort consistentie en toewijding.”

Cook werkt al ruim twintig jaar samen met Burris, maar tot voor kort was het labyrintische immigratiesysteem niet zijn vakgebied. Het was voor hem een ​​spoedcursus, zei hij, in de vaak geheimzinnige wetten die bepalen wie in Amerika mag blijven en wie niet.

Het was ook een spoedcursus over hoe een noodsituatie op het gebied van de burgerrechten eruit ziet. Naast zijn werk bij het zoeken naar gedetineerde immigranten, brengt Cook veel tijd door op straat tijdens protesten, helpt hij mensen hun rechten – en beperkingen – te begrijpen en ziet hij uit de eerste hand wat er gebeurt.

‘Als je je ooit hebt afgevraagd wat je in Duitsland zou doen, is dit het moment’, zei hij. “Dit is het moment om iets te doen. Er worden mensen geïnterneerd.”

In de uren na de schietpartij in Pretti was Cook op de plaats van de schietpartij, te midden van traangas, en bood juridische hulp aan iedereen die dat nodig had en legde getuigenis af van gedrag dat vrijwel zeker op een dag onder de loep zal worden genomen, zelfs als de regeringsleiders het nu goedkeuren.

Wetshandhavers vuren traangas af terwijl ze op 24 januari de menigte proberen terug te dringen en hun perimeter uit te breiden in Minneapolis.

(Caroline Yang/For The Times)

“De manier waarop agenten mensen achtervolgen, demonstranten die eigenlijk gewoon legaal protesteerden en werden geslagen, met pepperspray bespoten en vergast – dit zijn allemaal schendingen van de burgerrechten”, zei Burris. ‘En dus is de wet de vangrail. Er moeten dus advocaten klaar staan ​​om die vangrails te beschermen en als centurions te handelen, zoals ik het naar ons verwijs.’

Cook probeerde de demonstranten te kalmeren, vertelde hij me, en botsingen te voorkomen. Maar de mensen zijn gek en vastberaden. Zijn grootste angst is de zomer, wanneer het warme weer nog meer mensenmassa’s kan opleveren als de handhavingsmaatregelen nog steeds aan de gang zijn. Hij is bang dat de acties van federale agenten zullen uitmonden in woede tegen de lokale politie die de lokale wetten handhaaft, wat tot nog meer chaos zal leiden.

“Ik heb politieagenten altijd gesteund zolang ze hun werk goed deden”, zei Cook.

Voorlopig bekijkt hij de situatie dag voor dag, geval voor geval, naam voor naam.

Demonstranten hijsen een omgekeerde Amerikaanse vlag terwijl wetshandhavers traangasgranaten afvuren in Minneapolis nadat Alex Pretti werd vermoord door federale agenten.

(Caroline Yang/For The Times)

Dinsdag passeerde Cook het gewapende controlepunt in Whipple met een lijst van ongeveer zeven mensen bij zich, mensen die om de een of andere reden door federale agenten waren tegengehouden, of om onbekende redenen, en die nu niet kunnen worden gelokaliseerd. Ze zijn niet aanwezig in het openbare onlinesysteem dat tot doel heeft gedetineerden op te sporen, en familie en vrienden hebben niets van hen gehoord.

Als hij geluk heeft, krijgt Cook informatie over een of twee personen die daadwerkelijk binnen zijn, of misschien in een detentiecentrum in Texas, waar velen naartoe zijn gestuurd. Maar er zullen anderen zijn wier verblijfplaats onbekend blijft. Hij zal bellen, formulieren invullen en morgen terugkomen. En de volgende dag.

“Dit is wat wij doen”, zei hij. “Ik ben er altijd voor de lange termijn mee bezig. Ik bedoel, weet je, schiet, ja, zo werkt het ongeveer.”