Jarenlang hebben filosofen en psychologen gedebatteerd over de vraag of dat wel zo is empathie het helpt of belemmert de manieren waarop mensen beslissen hoe ze anderen willen helpen. Critici van empathie zij beweren dat dit ervoor zorgt dat mensen zich te beperkt bezighouden met individuele verhalen in plaats van de bredere behoeften van de samenleving, terwijl zorgvuldig redeneren meer onpartijdige, op bewijs gebaseerde keuzes mogelijk maakt.
Ons nieuw onderzoekbinnenkort in het wetenschappelijk tijdschrift PNAS-nexuseen toonaangevend peer-reviewed tijdschrift van de National Academy of Sciences suggereert dat dit ‘hart versus hoofd’-argument te simpel is. Empathie en redenering zijn geen rivalen: ze werken samen. Elk van hen voorziet genereuzere en verreikende hulpinterventies. En als ze naast elkaar werken, hebben mensen de neiging om op de juiste manier te helpen – zonder sommigen boven anderen te bevoordelen – en op manieren die de meeste levens raken.
We bestudeerden twee groepen die regelmatig anderen helpen op eigen kosten. Eén bestond uit levende orgaandonoren die nieren aan vreemden hebben gedoneerd. De andere omvatte “effectieve altruïsten”, die bewijs en logica gebruiken om substantiële delen van hun inkomen of carrière te besteden aan doelen die de meeste levens per dollar redden, zoals het bestrijden van extreme armoede of vermijdbare ziekten.
Alle deelnemers voltooiden metingen van empathie – in essentie: hoeveel ze om hen geven en ontroerd zijn door het lijden van anderen. Ze voltooiden ook de redeneringsmaatregelen van het onderzoek. Deze beoordelen hoe vaak mensen vertragen, nadenken en nadenken voordat ze beslissen wat ze moeten doen.
We onderzochten ook hoe deze vermogens verband hielden met een reeks altruïstische oordelen en gedragingen, van hypothetische keuzes – zoals de beslissing om een goede vriend of een verre vreemdeling te helpen – tot geven in de echte wereld.
Gemiddeld scoorden orgaandonoren hoger op empathie, en effectieve altruïsten scoorden hoger op reflectief redeneren, of vertragen en nadenken over dingen. Maar bij alle deelnemers waren beide eigenschappen gekoppeld aan bredere, naar buiten gerichte hulp. Mensen met een verhoogd hart of hoofd, en vooral degenen met beide, hadden, vergeleken met gemiddelde volwassenen, de neiging om verre anderen te steunen en zich te concentreren op het helpen van zoveel mogelijk mensen.
Zelfs onder orgaandonoren, wier empathisch vermogen veel groter is dan dat van gemiddelde volwassenen, zorgde empathie er niet voor dat ze bevooroordeeld raakten ten opzichte van naasten of bekenden. Toen we hun altruïstische oordelen en donaties in de echte wereld maten, was de kans net zo groot als gemiddelde volwassenen, en soms zelfs waarschijnlijker, om goede doelen te steunen die de meeste levens redden.
Deze modellen daag de hypothese uit dat empathie de morele bezorgdheid kan beperken. In de praktijk hebben we ontdekt dat empathie deze kan verbreden.
Waarom het ertoe doet
Veel van de meest urgente problemen van vandaag – armoede, klimaatverandering, mondiale gezondheidszorg – zijn afhankelijk van het motiveren van mensen om voor vreemden te zorgen en de beperkte middelen effectief te gebruiken.
Enkel een beroep doen op empathie kan het geven inspireren, maar is niet noodzakelijk het meest effectieve geven. Een beroep op de rede alleen kan mensen onberoerd laten, omdat feiten en cijfers er vaak voor zorgen dat het niemand iets kan schelen. Onze bevindingen suggereren dat de krachtigste aanpak zou kunnen zijn om de motivatie van empathie te koppelen aan de richting van het redeneren.
Empathie zorgt voor de emotionele vonk, een herinnering aan het belang van het lijden van anderen. Redeneren helpt de motivatie te richten op de plek waar de hulp de grootste impact zal hebben. Samen moedigen ze meelevende en consequente hulp aan.
Wat is de volgende stap?
Toekomstig onderzoek zal moeten bepalen hoe empathie en redenering kunnen worden versterkt bij de dagelijkse besluitvorming. Kunnen emotionele verhalen, gecombineerd met duidelijk bewijsmateriaal over wat het beste werkt, mensen helpen de acties te kiezen die het meeste voordeel opleveren?
Bovendien weten we nog niet of mensen die hun donaties concentreren buiten de grenzen van hun directe sociale kringen, zoals effectieve altruïsten, hiervoor misschien een sociale prijs betalen. onbedoeld een teken van minder investeringen in andere buren. Veelbelovend, eerste testen van orgaandonoren laat zien dat degenen die vreemden helpen vaak sterke, stabiele relaties onderhouden met hun beste vrienden en familie.
Misschien wel het allerbelangrijkste is dat onderzoekers moeten heroverwegen hoe altruïsme wordt begrepen. Psychologie Er ontbreekt een duidelijk raamwerk om uit te leggen hoe empathie en redenering samenwerken, voor wie ze het beste werken en in welke situaties ze uit elkaar gaan.
Het ontwikkelen van dit type model zou de manier waarop we over hulp denken opnieuw vormgeven: wanneer de hulp zich uitbreidt, wanneer deze vastloopt en waarom. Hoewel dergelijke fundamentele vragen blijven bestaan, bieden de huidige bevindingen reden voor optimisme.
DE Kort onderzoek is een korte interpretatie van een interessant academisch werk.
Leest Kyle Fiore is een postdoctoraal onderzoeker op het gebied van duurzaamheid bij Staatsuniversiteit van Arizona.
Brendan Bo O’Connor is universitair hoofddocent psychologie aan de Universiteit van Amsterdam Universiteit van Albany, Staatsuniversiteit van New York.
Stylianos Syropoulos is assistent-professor psychologie bij Staatsuniversiteit van Arizona.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lees de origineel artikel.
