MNaast alles wat je leuk vindt aan technologie, valt niet te ontkennen dat het vriendschap gemakkelijker heeft gemaakt. In een ideale wereld zou je samen quality time doorbrengen, diepgaande, betekenisvolle gesprekken voeren aan de telefoon en goed doordachte, inzichtelijke teksten uitwisselen. Maar als je het druk hebt, moe bent of gewoon niet in de stemming bent, wat een opluchting kun je dan een meme of korte video sturen en weten dat het volledig telt als contact houden. Resultaat.
Vorige week voedde mijn angstaanjagende, alwetende algoritme mij beelden op Instagram van een ongelooflijk realistisch 3D-gat dat een straatkunstenaar op een trottoir in New York had geschilderd. Terwijl mensen probeerden er doorheen te komen, keken ze naar beneden, zagen het gat en raakten in paniek. Ze hadden het gevoel dat ze vielen, op de grond vielen, ook al was de vloer duidelijk vlak en stevig. Het was grappig en, dacht ik, slim, dus vertelde ik het aan een vriend, van wie ik zeker wist dat hij het daarmee eens zou zijn. In plaats daarvan vertelde hij me, in uiterst bepaalde bewoordingen, dat er geen 3D-gat was, geen straatartiest en geen voorbijganger – omdat de clip AI was. Heck, New York bestaat misschien niet eens – ik kan op dit moment nergens zeker van zijn.
Het voelde alsof ik een hoed van aluminiumfolie droeg. Ik kan niet geloven dat ik het niet heb gedaan ondervraagd geen seconde van dit alles. Over naïef, dom en contactloos gesproken. Omdat ik me schaamde, leidde ik mezelf op een gezonde manier af door mijn aandacht op mijn zogenaamde vriend te richten. Had hij (figuurlijk) zo op mijn kampvuur moeten plassen? Misschien zou het leuker zijn geweest om mij in mijn gelukzalige onwetendheid achter te laten. Natuurlijk zal het een koude dag in de hel zijn voordat ik hem weer een video doorstuur – de volgende keer zal ik hem een lange stembrief sturen, en dat zal hij alleen aan zichzelf te wijten hebben.
Wat is de etiquette als het gaat om het bekendmaken van het nieuws dat iemand zijn ogen niet had mogen geloven? Het lijkt misschien niet zo erg, maar we moeten het oplossen, want AI gaat nergens heen. (Ik zeg altijd alsjeblieft en dankjewel tegen Alexa, en ik hoop dat ze dat zal onthouden als ze de leiding heeft.) We moeten een gezamenlijke strategie bepalen.
Als je iemand vertelt dat een video die hem fascineert, vermaakt of ontroert, niet echt is, vertel je hem op het eerste gezicht gewoon de waarheid. Het probleem is dat ze er niet naar vroegen en gelukkiger waren als ze het niet wisten. Het verpest niet alleen hun plezier en vernietigt een kort moment van vreugde in dit steeds somberder wordende bestaan, maar het verpest hun hele concept van geloof, van geloof. Misschien is het het equivalent van een atheïst die iemand die diep religieus is, op plotgaten in de Bijbel wijst. Het is waarschijnlijk het beste om ze het te laten doen.
Maar AI heeft het potentieel gevaarlijk te zijn (jij niet, Alexa, ik hou van je). Als we het niet in twijfel trekken, is de kans groot dat we worden opgelicht door het steeds geavanceerdere gebruik ervan in de verkeerde handen. Zou het kunnen zijn dat iemand waarschuwen voor AI een vriendelijkheid is? Een noodzakelijk kwaad? Verzekering? Ze zullen zich een tijdje een dwaas voelen, maar als het hen ervan weerhoudt om in de toekomst voor de gek gehouden te worden, kan het de moeite waard zijn.
In een essay, geschreven door een AI-expert en investeerderOnlangs viraal ging, vergeleek Matt Shumer de manier waarop technische dreuzels momenteel over AI denken met de manier waarop we in februari 2020 allemaal dachten dat een virus ver weg in China niets was om je zorgen over te maken. Misschien herinner je je nog hoe dat afliep. “Ik denk dat we ons in de ‘dit lijkt overdreven’ fase bevinden van iets dat veel, veel groter is dan Covid”, schreef Shumer.
We hoeven ons dus geen zorgen te maken over onze politiek op dit vlak, want AI zal hoe dan ook winnen. Of het komt voor onze waardigheid – in eerste instantie bespotten we ons met grappige filmpjes, voordat we verder gaan met het legen van onze bankrekeningen – of het komt voor ons levensonderhoud – ons vervangen en ons werk sneller en beter doen. Of allebei. Het is niet of, het is wanneer.
Plots lijkt het kijken naar beelden van een kitten en een babywasbeer die beste vrienden zijn, bijpassende outfits dragen en een ingewikkelde dansroutine hebben geleerd, zoals de band die speelt terwijl de Titanic zinkt, niet zo slecht.
