De overlevende van een verkrachting, Gisele Pelicot, wordt door de Mirror ‘de dapperste vrouw ter wereld’ genoemd omdat ze afstand deed van haar recht op anonimiteit. Nu wil ze haar verdorven echtgenoot in de ogen kijken
Dappere overlevende van een verkrachtingsbeproeving Gisèle Pelicot ze zegt dat ze haar verdorven ex-man in de ogen wil kijken en hem wil vragen: heb je nooit medelijden met mij gehad? De 73-jarige is niet meer alleen geweest met Dominique sinds ze vijf jaar geleden met hem een politiebureau binnenliep – en zijn verwrongen web van bedrog begon te ontrafelen.
Hij zit nu twintig jaar uit omdat hij haar herhaaldelijk heeft gedrogeerd en verkracht en vreemden in hun huis heeft uitgenodigd om haar te misbruiken terwijl hij toekeek. Gisele werd geprezen als “de moedigste vrouw ter wereld“van de Spiegel voor het spreken tijdens het proces en het afstand doen van zijn recht op anonimiteit.
Maar zijn moed is nog niet op toen Dominique werd veroordeeld – nu is hij van plan zijn kwelgeest in de gevangenis te ontmoeten. Ze zegt: “Ik walg ervan, ik voel me vies, smerig en verraden. Ik zal hem moeten bezoeken in de gevangenis, ook al hebben zoveel mensen me gewaarschuwd dat niet te doen. Ik heb het nodig. Ik ben niet meer alleen met hem geweest sinds we vijf jaar geleden samen het politiebureau binnenkwamen.”
OM MEER TE WETEN: “Kontchirurg Ian Paterson gaf mij een onnodige borstamputatie, maar het ergste moest nog komen”
En hij heeft nog steeds vragen die hij zou willen stellen aan het monster dat al bijna 50 jaar zijn partner is. Hij zegt: “Toen je me ’s morgens aankeek, was er dan geen enkel moment dat je medelijden met me had? Heb je nooit gedacht: ‘Ik moet hier mee ophouden’? Ik zal je nooit vergeven dat je onze kinderen en kleinkinderen in dit lijden hebt meegesleept.’
“Ik ga hem al deze vragen stellen. Ik heb antwoorden nodig; hij is mij iets schuldig. Ik ga praten met de man met wie ik dacht dat ik getrouwd was. Als hij daar nog is, zal hij mij antwoorden. Wat heeft hij te verliezen als hij de rest van zijn leven in de gevangenis moet doorbrengen?” Ze zegt dat ze van plan is hem rechtstreeks te vragen of hij hun dochter Caroline ooit heeft misbruikt, wat hij ontkent.
Het stel ontmoette elkaar op 19-jarige leeftijd en trouwde in 1973: Gisele was secretaresse, Dominique een elektricien. Ze hebben drie kinderen, David, Caroline en Florian, en zeven kleinkinderen. In september 2020 werd Dominique, nu 73, gearresteerd door een bewaker in Mazan, Zuid-Frankrijk, waar ze woonden, omdat ze perverse ‘upskirt’-foto’s van vrouwen had gemaakt.
Maar een zoektocht op zijn telefoon en laptop bracht iets nog sinisters aan het licht: talloze video’s van Gisele die werd verkracht en seksueel misbruikt. Bij ondervraging gaf Dominique toe dat ze tientallen vreemden had uitgenodigd om ook Gisele te verkrachten nadat ze haar had gedrogeerd. Tijdens het proces werd hij samen met vijftig andere mannen aangeklaagd, van wie er 46 schuldig werden bevonden aan verkrachting, twee aan poging tot verkrachting en twee aan aanranding.
Gisele herinnert zich het moment waarop haar werd verteld: “Ik vraag om water. Mijn mond is verlamd. Onze 50e huwelijksverjaardag nadert, en de herinnering aan hoe we elkaar hebben ontmoet staat nog steeds helder in mijn gedachten. Mijn hersenen zijn uitgeschakeld. De lijst van mannen die mij hebben misbruikt, sommigen jonger dan mijn kinderen, werd elke week langer.”
Vergeving voor deze mannen is geen optie, zegt ze: “Ik heb veel excuses gehoord. Sommige verkrachters vroegen om mijn vergeving. Ik weigerde die te verlenen. Geen van hen had de politie gewaarschuwd voor wat er in ons huis gebeurde, geen van hen had geprobeerd mij te helpen.”
De politie ontdekte honderden video’s waarin Gisele werd misbruikt en duizenden afbeeldingen. Gisele zegt: “Ik heb het allemaal bekeken. Ik heb geen idee hoe lang het duurde. Ik zag een dode vrouw in het donker. Haar handen waren vastgebonden. Haar voeten ook. Haar mond werd opengebroken. Ik zag haar stikken en stikken. Ik hoorde Dominique ‘makkelijk makkelijk’ mompelen. Ik zag hem mij verkrachten. Dominique, almachtig in de beerput van de menselijke ziel. Mijn lichaam, de stortplaats van zijn fantasieën. Het overkwam mij, maar ik niet. Ik niet. herinner me niets van wat hij zag. Die vrouw tussen slaap en dood was ik niet.
In de jaren vóór Dominique’s arrestatie had Gisele last van geheugenproblemen, waardoor ze “absoluut geen herinnering meer had aan de dag ervoor” – en ook gynaecologische problemen. Ze had scans voor een hersentumor en maakte zich zorgen over de ziekte van Alzheimer. Gisele zegt: “Ze ging met mij mee naar de dokters, maakte afspraken, beheerste mijn emoties en gaf antwoord op een vraag die ik niet had gedacht te stellen.
“Hij zorgde er op de een of andere manier voor dat ik zo min mogelijk met mijn dochter en zoons over mijn gezondheidsproblemen sprak.” Ze vervolgt: “Als de kinderen belden, was het niet ongebruikelijk dat hun vader hen vertelde dat ik te moe was om te praten. Toen ze bij mij op bezoek kwamen, zat ik tijdens de lunch onderuitgezakt in de stoel, waarbij mijn arm voortdurend viel alsof ik er geen controle over had. Florian wilde niet weggaan, maar zijn vader duwde hem richting de auto en zei: ‘Ik zal haar naar bed brengen.’
‘Hij wilde me in bed stoppen, ja. Om me te verkrachten en andere mannen uit te nodigen om me te verkrachten, een paar uur nadat mijn zoon weg was. Hij wist dat het gif in mijn glas wijn effect had.’ Toen zijn kinderen erachter kwamen wat hun vader had gedaan, brachten ze zijn spullen naar de vuilstort. “Caroline bracht de nacht door in een psychiatrische afdeling toen details van de zaak naar de pers lekten”, voegt Gisele toe. ‘Heeft ze het geschreeuw geuit dat ik had ingehouden, waardoor ze instortte terwijl ik dat niet deed?’
Toen de vonnissen aan het einde van het proces in december 2024 werden voorgelezen, was Gisele naar eigen zeggen kalm. Ze vervolgt: “Ik voelde vreugde noch pijn. Ik was uitgeput. Maar de strijd was gewonnen. In de rechtszaal hield ik hun blik vast. Die mannen wilden mij vernietigen. Ik ging vechten. De verkrachters zitten allemaal in de gevangenis. De man die in beroep ging, werd veroordeeld tot tien jaar in plaats van de oorspronkelijke negen.”
Maar zelfs bij de overwinning beschadigde de zaak het gezin, waardoor er scheuren ontstonden in de relatie tussen Gisele en haar kinderen. Ze zegt: “Dominique was niets anders dan een monster in de ogen van haar kinderen. Het was hartverscheurend om naar hen te luisteren. Ik begreep de schok, de pijn, de vermoedens. Ik begreep dat de fundamenten van ons gezin aan het afbrokkelen waren, maar ik wilde niet dat ze vernietigd zouden worden. Er was van de kinderen gehouden.”
Nu geeft hij toe dat hij moeite had met het accepteren van het feit dat hij het leven dat hij deelde met Dominique moest annuleren. “Je krijgt geen tweede kans in het leven”, zegt hij. “Als ik alles zou verwijderen, zou dat betekenen dat ik dood was. En dat was ik al jaren.”
Toen de elektronische apparaten van Dominique werden doorzocht, werden beelden gevonden van Caroline, bewusteloos in haar ondergoed, en in 2025 diende ze een klacht in tegen haar vader, waarbij ze hem beschuldigde van het drogeren en verkrachten van haar, wat hij altijd heeft ontkend. Gisele is van plan hem in de ogen te kijken als ze elkaar ontmoeten en hem rechtstreeks te vragen: ‘Heb je onze dochter misbruikt? Heb je de meest verachtelijke misdaad van allemaal begaan?’
Zijn memoires, A Hymn to Life, is vandaag verschenen – daarin deelt hij zijn ervaringen in zijn eigen woorden. Ze zegt: “Het verhaal nam een omvang aan die we niet hadden verwacht. Elke dag kwamen er nieuwe buitenlandse media om verslag uit te brengen over het proces. Ik moest het belichamen, met mijn aanwezigheid het gemartelde lichaam waarover voortdurend werd gesproken rechtzetten. Geef het een stem, een gezicht, een geweten, zelfs elegantie, alles wat verkrachting probeert te vernietigen.”
En ze hoopt dat haar verhaal de weg kan vrijmaken voor andere vrouwen. “Dit verhaal gaat niet alleen meer over mij”, voegt hij eraan toe. “Het veroorzaakte een diepe, stille pijn, zo oud als de tijd. Het ontketende een buitengewone seismische verschuiving. Het vervult me met opluchting als ik bedenk dat een vrouw die wakker wordt en zich de avond ervoor niet kan herinneren, over mijn verhaal kan nadenken. Ze zal nadenken over wat er met mij is gebeurd.” Ze blijft filosofisch. “Er is geen reden om te verdwalen in spijt. Ik veronderstel dat ik daarom besloot de rechtbank aan te vechten”, zegt hij.
“Iedereen verwachtte een wrak van een vrouw te zien arriveren. Maar dat is niet wat er gebeurde. Ik wist nog steeds waarom ik verliefd was op Dominique, en ik zal waarschijnlijk de rest van mijn leven mijn hersens moeten pijnigen om een paar goede te redden. Ik zal nooit worden gereduceerd tot mijn gemartelde lichaam; dat is niet waar mijn ziel is. Ik ga vooruit.”
Gisele heeft weer de liefde gevonden bij de gepensioneerde Air France-steward Jean-Loup, die ze drie maanden voordat het proces begon ontmoette, vlakbij waar ze nu woont, op Ile de Re, een eiland voor de noordwestelijke kust van Frankrijk. ‘Om de leegte te bestrijden, moet ik liefhebben’, zegt hij. Jean-Loup stond tijdens het proces aan haar zijde en vertrok pas toen er expliciete video’s van Gisele werden vertoond. En hopen dat het nog lang zo blijft.
Verwijzend naar zijn kleinkinderen voegt hij eraan toe: “Dit verhaal is ook van hen. Ik hoop daar te zijn om hun vragen persoonlijk te beantwoorden. Ik zal ze vertellen dat ik de naam Pelicot heb behouden, zodat ze zich niet zullen schamen. Nu kan ik in het donker in slaap vallen, een grote overwinning.”
*De memoires van Gisèle Pelicot, A Hymn To Life (£ 22, Bodley Head), verschijnt vandaag.
