CHERNIVTSI, Oekraïne – Vier jaar nadat Rusland Oekraïne binnenviel, gaat de oorlog door met weinig of geen vooruitgang in de vredesbesprekingen.
Terwijl deze vijanden strijden, heeft een vrijwilligersleger van evangelische kerken en duizenden christelijke hulpverleners zich verzameld om zich aan te sluiten bij de wederopbouw en humanitaire respons van het land.
Toen de invasie begon, ontvluchtten miljoenen mensen hun huizen en openden kerken in heel Oekraïne hun deuren.
Kerkbanken werden ontruimd toen heiligdommen schuilplaatsen werden en gewone kerkleden plotseling eerstehulpverleners werden.
“Een van de belangrijkste missies van evangelische christenen is hun sterke toewijding aan humanitaire en vrijwilligerswerk”, zegt Joelia Timosjenko, een voormalig premier van Oekraïne. “Ze kwamen rechtstreeks naar de soldaten en brachten generatoren, voedsel en beschermende uitrusting, vooral in de eerste jaren van de oorlog, toen Oekraïne bijna niets had. Ze stonden dag na dag, maand na maand en nu jaar na jaar aan onze zijde.”
Deze initiële inspanning is uitgegroeid tot een landelijk hulpnetwerk, grotendeels geleid door evangelische christenen die in diverse kerkgemeenschappen werken.
“Mensen staan meer open voor de Bijbel en Jezus Christus, en in deze tijd van crisis heeft de Kerk een krachtige kans gehad om te dienen”, zei Vasyl Furta. Oekraïense Baptisten Unie zei hij tegen CBN News.
Aan de frontlinie dienen honderden mensen als kapelaans, die soldaten emotioneel en spiritueel ondersteunen.
Sergey Ryadnov leidt de inspanningen aan het oostfront.
“Elke dag verliezen we kameraden en zijn we getuige van grote pijn terwijl mensen worstelen met angst en ongerustheid, wetende dat ons leven elk moment kan eindigen”, zei Ryadnov. “Om deze reden hebben soldaten iemand nodig die ze kunnen vertrouwen als goede vriend, iemand voor wie ze hun hart kunnen openen.”
In Cherson, een stad aan de frontlinie die nog steeds herhaaldelijk wordt gebombardeerd, besloot pastor Andrii Skantsev te blijven, ook al vluchtten de meeste inwoners.
“De situatie is nu veel erger dan bij het uitbreken van de oorlog. Cherson wordt steeds vaker het doelwit van veel drones en raketten”, zei Skantsev.
Hij bezorgt eten, opent zijn kerk als schuilplaats en loopt door beschadigde gebouwen op zoek naar mensen.
“Christelijke vrijwilligers zijn momenteel een van de krachtigste levensaders voor Oekraïne en zijn bevolking”, vertelde Skantsev aan CBN News.
Sommige vrijwilligers, zoals Anya, bijgenaamd “Crazy Anya”, riskeren hun eigen veiligheid om opgesloten burgers te evacueren.
“Bombardementen zijn angstaanjagend, maar FPV-drones zijn zelfs nog enger omdat je vaak niet op tijd kunt reageren of niet over de juiste beschermingsmiddelen beschikt. Dit is de belangrijkste uitdaging van deze missies”, zei Anya.
Toch is hij niet bang.
“Niet iedereen kan omgaan met intense emoties tijdens evacuaties of kalm blijven terwijl ze anderen helpen, omdat mensen op verschillende manieren reageren. God geeft mij de kracht om dit te doen,” zei Anya.
Onlangs kwamen vrijwilligers bijeen in het zuidoosten van Oekraïne voor een zeldzaam moment van rust en reflectie.
“Tegenwoordig komen deze vrijwilligers uit heel Oekraïne en dienen ze elke dag in de frontlinie”, zegt Alex Belev van de Eurasia Mission.
Eurazië missieeen christelijke bediening actief in Oekraïne organiseerde dit bijzondere moment.
“Ze komen samen om bemoedigd te worden, om te zien dat ze niet alleen zijn, dat er velen zijn zoals zij, om begeleiding te ontvangen en de aanmoediging te krijgen om vooruit te komen op de plaatsen waar ze dienen”, zei Belev.
Dit is die van de organisatie 3e Nationaal Forum van Oekraïense christelijke vrijwilligers.
Belev zegt dat het doel is om deze vrijwilligers te helpen herstellen, zodat ze anderen kunnen blijven herstellen.
“We helpen christenen, pastors, vrijwilligers en leiders in de frontlinie, zodat ze kunnen blijven dienen”, zei Belev. ‘Dit zijn Gods volk, Zijn boodschappers, die de Heer Zelf aanmoedigt, inspireert, geneest en herstelt. En zij begrijpen dat zelfs als de oorlog morgen eindigt, er de komende tien, twintig, dertig jaar nog werk te doen zal zijn om het land weer op te bouwen.’
Ongeveer 300 Oekraïense christelijke vrijwilligers uit het hele land kwamen voor deze speciale gebeurtenis bijeen, waaronder twee Amerikaanse vrouwen uit de staat Washington, die kort na de Russische invasie van het land naar Oekraïne verhuisden.
Hier geboren, voelden de 31-jarige Alina Protsenko en de 26-jarige Roksolana Kravchenko de behoefte om terug te keren.
“Nou, er is een mogelijkheid dat we hier hadden kunnen zijn. Onze vaders hadden aan de frontlinie kunnen staan, onze broers, God weet waar we zouden zijn geweest”, zei Protsenko. Vecht voor vrijheid Oekraïne. ‘Ik kom uit Mykolaiv, misschien leefde ik vandaag niet. Dus hoe kunnen we niet terugkomen en onze mensen dienen?’
Kravchenko’s ouders waren doodsbang dat de oudste van hun zes dochters zou willen terugkeren. Hij zegt dat ze uiteindelijk akkoord gingen.
“Als christelijke vrijwilligers, die de Heer kennen, weten we waar onze hoop ligt. We weten dat onze bron in de Bijbel zegt: ‘Kom naar mij toe, want ik ben een fontein die nooit opdroogt’”, zegt Kravchenko, die ook werkt voor Fight for Freedom Ukraine. “De menselijke hulpbronnen raken op, ze raken heel snel op, maar de hulpbronnen die we van God hebben, nee.”
De jonge vrouwen werken nu met ontheemde gezinnen, weeskinderen en in verschillende wederopbouwprojecten.
Hoewel Oekraïne grotendeels orthodox is, worden evangelische kerken nu gezien als een bron van echte hulp en hoop.
“Als gevolg van het dienen van de behoeftigen heeft de Evangelische Kerk een grotere geloofwaardigheid en vertrouwen gekregen in Oekraïne en brengt, door haar bediening en het delen van de Bijbel, zegeningen, inspireert tot bekering en brengt eer aan God”, zei Furta.
Naast de dappere Oekraïense strijdkrachten is er een leger, letterlijk tienduizenden vrijwilligers, van wie velen zeer sterke christenen zijn en leden van de evangelisch-protestantse gemeenschap, en vandaag de dag vormt dit vrijwilligersleger de enorme kracht van dit land.
Aan het einde van het forum liep elke vrijwilliger een open veld in met een blauw-gele ballon, de kleuren van de Oekraïense vlag. Na een kort gebed lieten ze ze los in de lucht. Een eenvoudig symbool van hun hoop die boven oorlog uitstijgt.
