Het is 21.30 uur, tijd voor een snack. Een heilige vierde maaltijd, wanneer ik mijn kobachi eruit haal om de handen te wassen en er een handvol Blue Diamond Smokehouse-amandelen in gooi. Ik eet ze al jaren meer dan ik wil toegeven, genietend van de mix van natuurlijke amandelen (rijk aan eiwitten en vezels) met een vleugje verslavende verwerking (mmm, hickoryrooksmaak en maltodextrine) om ze gevaarlijk te laten lijken.
Het is de perfecte portie van de perfecte snack in de perfecte kom. Bijna.
Het probleem met Blue Diamond Smokehouse is niet het product. Het is de verpakking. Concreet stopt de “hersluitbare” ritssluiting in Ziploc-stijl met werken, als een uurwerk, als ik ongeveer halverwege de tas ben. De plastic ritssluiting zelf lijkt te strak vast te zitten, dus er komt onvermijdelijk een punt waarop ik de tas open en de door hitte gesealde afdichting bezwijkt. De ritssluiting blijft gesloten, maar zit nu slechts aan één kant van de tas vast. EEN KANT!!! Een tas die nu wijd open staat, misschien geschokt door mijn onbekwaamheid bij het openen en sluiten van een snack.
Ik weet dat het niet mijn schuld is. Het is die verdomde disfunctionele tas. Maar net zoals ik een goedkoop glas laat vallen, blijf ik achter met een onnodig schuldgevoel. Was het iets dat ik deed, Blue Diamond?? Ik kan veranderen! Volgende keer zal ik het beter doen! (Dat doe ik nooit.) WAAROM GAAT NIKS OOIT GOED IN MIJN LEVEN????!?? WAAROM ALLE BRONNEN VAN ENKEL ONVERZADIGDE VETTEN WEG?!!??!
Vanaf dat moment zit ik met dit huishoudelijke raadsel: stop de amandelen in een andere zak (lijkt verspillend en het stof blijft aan alles plakken) – of vervloek. . . Rol de zak zo goed mogelijk op. . . en klem hem tussen twee ingeblikte producten om te voorkomen dat hij opengaat. Onvermijdelijk kies ik voor het laatste. Maar de komende weken zal er meer lucht binnendringen. Gerookte amandelen worden oud.
Het klinkt dramatisch. I Ik ben wees dramatisch! Maar kom ook: 3 In elke noot komt liter water terecht. Dat betekent dat mijn pakket van 25 ounce 2100 liter water vertegenwoordigt. En Blue Diamond kan niet eens de tijd nemen om ervoor te zorgen dat zoveel investeringen niet in mijn voorraadkast belanden.
Hersluitbare verpakkingen zijn waardeloos
Eerlijk gezegd is Blue Diamond niet de enige boosdoener als het gaat om slecht geconstrueerde ritsen. Sinds eind jaren 80Hersluitbare zakken hebben de schappen van supermarkten overgenomen voor producten als gedroogd fruit, voorgeraspte kaas en bevroren brokjes. In de jaren negentig waren deze technologieën grotendeels geperfectioneerd vervang goederen in dozen door zachte verpakkingen in piramidevormentassen maken met brede bodems en dunne bovenkanten die rechtop stonden en opvielen op de plank.
Ondanks tientallen jaren van productie-innovatie kunnen hersluitbare verpakkingen nog steeds ontzettend moeilijk zijn om te openen zonder de rits te raken. Stukjes voedsel kunnen de afdichtingen verstoppen. En het valt me steeds vaker op hoe één kant van de rits onvermijdelijk kan bezwijken, zoals bij Blue Diamond, waardoor de rugzak niet luchtdicht blijft.
Maar als ze werken, is het de beste UX die de Amerikaanse supermarkt te bieden heeft (laat me niet beginnen over self-checkout!), wat onvermijdelijk helpt om voedsel vers te houden en voedselverspilling te verminderen. Zoveel als 40% van het Amerikaanse voedsel wordt elk jaar weggegooid. En hersluitbare verpakkingen helpen dit aantal terug te dringen, allemaal zonder extra verpakkingen (ik kijk naar jou, Ziploc!) om het probleem op te lossen.
Beschouw dit dus als een open uitnodiging aan Blue Diamond en al diegenen die hersluitbare Suss-producten produceren, om hun verpakking te heroverwegen. Ons plicht hebben de technologie om de zakken daadwerkelijk te sluiten. . . Nog steeds . . . en opnieuw.
