Vreemdere dingen het is nu klaar: deel 3 is op oudejaarsavond uitgekomen en het zal waarschijnlijk even duren voordat ik het allemaal heb verwerkt. Terwijl ik er één op de stoep giet voor de hit van de gebroeders Duffer Netflix serie, ik vraag me af wat hun langverwachte spin-offproject en de toekomst van Hawkins, Indiana. Als je net als ik bent, heb je waarschijnlijk een aantal op zijn kop staande opnames. Wees gerust: ik heb misschien een oplossing.
Wat als ik je vertelde dat er een rare maar leuke horrorfilm uit de jaren 80 is die je nu kunt streamen om die Stranger Things-vibes gaande te houden? Net als Stranger Things 5 speelt de film waar ik het over heb zich ook af in 1987 (hij kwam ook dat jaar uit), heeft een vergelijkbare esthetiek in de titel (datzelfde rood-op-zwart lettertype), en als je teruggaat en seizoen 2 opnieuw bezoekt, zul je zelfs een aflevering vinden die naar de film is vernoemd.
The Gate is de film in kwestie, en als je voorbij de gedateerde effecten en cheesiness van sommige scènes kunt komen, ben ik hier om te zeggen dat de 85 minuten durende film de perfecte aanvulling is op de wereldwijde hitserie van Netflix. Het wordt momenteel gratis gestreamd op Pijpen.
Lees meer: 44 van de beste Netflix-films die je nu kunt streamen
Mis geen van onze onpartijdige technische inhoud en laboratoriumrecensies. CNET toevoegen als uw favoriete Google-bron.
The Gate speelt Stephen Dorff (ja, dat Stephen Dorff) als een 12-jarige jongen genaamd Glen die, samen met zijn nerdy, heavy metal-liefhebbende vriend Terry, een deur naar de hel in zijn achtertuin ontdekt. Door het verwijderen van een lastige boom wordt het portaal geopend, en zodra Glens ouders een weekend de stad uit gaan, ontstaat er iets vreemds.
Stephen Dorff en Louis Tripp spelen de hoofdrol in de film The Gate uit 1987.
Glens zus Alexandra blijft de baas en geeft, zoals in de meeste tienerfilms uit de jaren 80, een feestje. Wat is een betere manier om een groep tieners die niet bij elkaar passen, tegen een demonische kracht te laten vechten, zonder dat er een ouderlijke tussenkomst in zicht is!
De jongens verenigen zich uiteindelijk als een team van onwaarschijnlijke helden, klaar om de krachten van de onderwereld af te weren. Klinkt dit bekend?
The Gate was een van die films uit mijn kindertijd die aanvoelde als een griezeligere versie van Poltergeist, dankzij het etherische werk achter de camera van genreregisseur Tibor Takács (herinnert iemand zich mij, Madman?). Er zit een zacht, rokerig gevoel in de productiekwaliteit van de film, waardoor het gemakkelijker wordt om het gekke uitgangspunt te accepteren. Deze kinderen leven in een nachtmerrie en demonen kloppen aan de deur.
Ik veronderstel dat het belangrijkste dat The Gate goed laat werken Dorffs vertolking van Glen is. Hoe bizar de zaken ook worden, er is een scène in The Gate die op hetzelfde niveau van traumatisering ligt als de scène waarin de gezichten samensmelten. Raiders van de Verloren Ark — Glen blijft geaard. Je voelt zijn trauma, zijn angst, zijn vastberadenheid. The Gate is een goed voorbeeld van Dorffs talent als acteur die de aandacht van de camera kan trekken. Hij draagt deze film met elke gekwelde reactie die hij biedt.
Soms merk ik dat ik nadenk over de belangrijkste factoren die Stranger Things zo succesvol maken. Aan de ene kant is er de Horror in Stephen King-stijl van dit alles. Aan de andere kant zijn de toon en setting van de jaren 80 vanaf het begin doordrenkt van de show. Door deze esthetiek samen te smelten, met verwijzingen naar de popcultuur, van Terminator tot Een nachtmerrie in Elm Streeten toch een show afleveren die de harten van mensen kan raken en een breed scala aan leeftijden kan aanspreken, is een echte prestatie.
Kleine demonen gaan op hol in The Gate uit 1987.
Er zitten zaden van dat soort tonale mashup in The Gate. Het is absoluut een horrorfilm, maar er zit ook een kinderlijk wonder in. Wacht, Terry heeft het naar zijn zin vanwege de lichtzinnigheid, maar dan moet hij het script omdraaien en zien dat de vrienden worden aangevallen door gigantische handen die onder Glens bed vandaan komen. Het is een scène die de echte angst uit de kindertijd uitbeeldt, en de praktische effecten van de film bereiken de terreur met succes.
Bedenk dat deze film in de jaren 80 is gemaakt, dus de speciale effecten zijn zeker gedateerd. Toch biedt het ook bijzondere momenten. In een van de beroemdste scènes van The Gate komen kleine demonische handlangers tevoorschijn uit een grotere demon terwijl deze op de grond instort. Het is een scène die, samen met de grote slechte onthulling in het derde bedrijf, special effects-legende Ray Harryhausen waarschijnlijk ter goedkeuring zijn hoed zou doen opsteken.
Uiteindelijk verslaan Glen en de bemanning de demonische dreigingen met nerdy grit. Voordat de Hellfire Club het opnam tegen de Demogorgons in Hawkins, Indiana, gebruikten deze jongens hun kennis van heavy metal-teksten en raketbouwvaardigheden om de monsters hun waarom te geven.
Nee, ik probeer je niet te vertellen dat The Gate zich op hetzelfde niveau bevindt als Stranger Things. Als low-budgetfilm die bijna vier decennia geleden werd gemaakt, wordt hij beperkt door de middelen die op dat moment beschikbaar waren. Dat gezegd hebbende, kun je de tonale broodkruimels zien die hebben geleid tot het genre-buigende succes van Netflix.
Voordat kinderanimatie de vangrails had die we vandaag de dag zien, presenteerde The Gate een mix van horror en fantasie die kinderen van mijn generatie zowel aansprak als stoorde. Het is een film die neigt naar intense momenten van terreur en tegelijkertijd jonge helden samenbrengt om het kwaad te dwarsbomen. Voor een cult-horrorfilm uit de jaren 80 was het voor mij als kind verrassend inspirerend. En het verbaast me dat het na al die jaren nog steeds stand houdt.
