Lorrie Faith Cranor’s nieuwste poging om mensen voor te lichten over privacy is een kort prentenboek in kleur, geschreven voor een publiek dat het waarschijnlijk nog niet kan lezen.
Cranor, professor aan de Carnegie Mellon Universiteit en directeur van de Pittsburgh School CyLab bruikbaar privacy- en beveiligingslaboratoriumhij schreef Privacy, alstublieft! na het publiceren van meer dan 200 onderzoeksartikelen, een uitgave van a In 2016-2017 was hij hoofdtechnoloog van de Federal Trade Commissionen doen een dekbed EN jurk geïllustreerd met veelgebruikte zwakke wachtwoorden.
In een Zoom-videogesprek zegt Cranor dat hij het idee voor dit in eigen beheer uitgegeven kinderboek kreeg tijdens het plannen van een privacybewustzijnsevenement in een plaatselijke bibliotheek, en nadat hij input had gekregen van bibliothecarissen daar, ontstond er een onvervulde behoefte eraan. “Ik heb ze om advies gevraagd, maar ze kenden geen kinderboeken over privacy”, zegt ze. “En weet je, er is eigenlijk niet veel.”
Zeker voor een jonger publiek. De knipoogeen vaak aanbevolen kinderboek van Daniel J. Solove, professor aan de George Washington University Law School, gepubliceerd in 2020, gericht op lezers van 6 tot 9 jaar. “Toen begon ik te denken: wat zou ik willen in een kleuterboek over privacy?” zegt Cranor.
Het antwoord: 25 pagina’s met woorden en illustraties van illustrator Alena Karabach, waarin onze naamloze hoofdpersoon, vaak vergezeld van een hond, een schildpad en een goudvis, de basisconcepten van privacy uitlegt.
• “Soms wil ik alleen zijn. Ik wil niet dat iemand mij ziet, hoort of te dichtbij komt. Dat heet privacy.”
• “Soms luister ik naar muziek met een koptelefoon, zodat alleen ik het kan horen.”
• “Als mijn beste vriend op bezoek komt, spelen we in mijn clubhuis. Het is onze privéruimte!”
• “Soms wil ik kunst maken zonder dat iemand naar mij kijkt.”
• “Privacy kan ons helpen meer plezier te hebben! Superhelden hebben privacy nodig om hun kostuums te kunnen dragen.”
• “Mijn ouders vergrendelen hun telefoons zodat niemand hun privézaken kan zien.”
• “Als ik online speel, gebruik ik een grappige naam en foto, zodat vreemden niet weten wie ik werkelijk ben.”
• “Het is fijn om mijn technologie opzij te zetten en buiten te spelen waar veel privacy is.”
Cranor haalde hiervoor inspiratie uit een eerder publiek bewustmakingsproject: Privacy geïllustreerdeen workshop die hij in 2014 startte om mensen van alle leeftijden uit te nodigen om representaties te tekenen van hoe zij dachten dat het concept eruit zag.
Daar kwam bijvoorbeeld de schildpad vandaan, herinnert hij zich. “Ik had nog nooit op deze manier over schildpadden nagedacht totdat ik mensen afbeeldingen van schildpadden zag tekenen en zei dat schildpadden hun privacy met zich meebrengen.” De goudvis daarentegen is een vinnenmetafoor voor het gebrek aan privacy. “Ik zei tegen de illustrator dat hij de goudvis zo droevig mogelijk moest maken”, zegt Cranor.
Het eerste ontwerp bevatte ook een hond die zichzelf wat privacy gunde door zich terug te trekken in een kennel. Maar de kleuterleidsters die Cranor raadpleegde, wezen erop dat geen van hun stadsstudenten hondenkennels had en misschien niet herkent Pinda’s toch referentie. In plaats daarvan verstopt de hond zich onder een bed.
Op geen enkel moment zien we het hele gezicht van dit kind, een keuze die Cranor al vroeg maakte.
“Ik wilde ook dat de hoofdpersoon een beetje dubbelzinnig zou zijn over de vraag of hij een jongen of een meisje is en welk ras hij is”, zegt hij, met de bedoeling om elk kind dat het leest de kans te geven om daar een deel van zichzelf te zien.
Er is ook weinig technologie te zien, afgezien van een pagina waarop de hoofdpersoon voor een iMac G4 zit die nu minstens 21 jaar oud zou zijn en dus een soort gebruikt exemplaar moet zijn.
En alle volwassen lezers die advies zoeken over hoe je het moet uitleggen alsof je vijf bent lees het lange privacybeleid Ik zal het niet vinden in dit slanke volume. “Veel van de ingewikkeldere lessen over online privacy leken simpelweg niet geschikt voor dit publiek”, zegt Cranor. “Maar ik wilde de digitale privacy absoluut niet wegnemen, want ze spelen al op de telefoons van hun ouders.”
Bovendien zal het niet lang meer duren voordat leden van het kleuterpubliek van het boek wat basiskennis over technologische privacy nodig zullen hebben. “Weet je, volgend jaar komen ze online, dus ik wilde daar de zaadjes voor planten”, zegt Cranor.
Wat ouders, tantes, ooms en andere volwassenen betreft die het boek voorlezen aan kinderen, hoopt Cranor dat dit werk hen zal aanmoedigen om wat meer te luisteren. “Het is prima om te zeggen dat je niet op de foto wilt, en dat is een worsteling voor ouders, omdat ouders graag foto’s van hun kinderen maken”, zegt ze.
De website van het boek bevat een discussiegids voor ouders en een oefening om de deur op te hangen voor kinderen die hen uitnodigt om een versie van een hoteldeurbordje (“Privacy, alstublieft!” of “Laten we spelen!”) voor hun kamer te maken uit een uitgesneden doos ontbijtgranen.
Cranor verwacht een groot deel van de omzet uit dit boek van $ 14,99, waarvoor hij heeft gekozen publiceren in eigen beheer Nadat hij besefte dat het veel minder tijd zou kosten dan het vinden van een agent om het idee aan een traditionele uitgever te verkopen, schakelde hij andere privacyprofessionals in. “Iedereen wil het kopen voor de kinderen in hun leven”, legt hij uit.
Maar ik denk aan een andere potentiële doelgroep: oprichters van grote technologiebedrijven met een bewezen staat van dienst weinig aandacht voor privacy EN de smaak van mensen in technologie ontbreekt– vooral oprichters met jonge kinderen.
Daarmee bedoel ik Mark Zuckerberg. Heeft Cranor hem een exemplaar van het boek gestuurd? “Dat heb ik niet gedaan”, zegt hij. ‘Ik bedoel, het is waarschijnlijk het proberen waard.’
