In zijn nieuwe boek Ding Dong: hoe Ring werd geboren Haaientank Weigeren bij iedereen voor de deurRing-oprichter Jamie Siminoff trekt het gordijn open voor de chaotische, vaak absurde realiteit van het bouwen van een van de meest herkenbare consumententechnologiemerken van het afgelopen decennium. Het volgende fragment geeft een van de meest cruciale momenten uit het boek weer: de riskante en bijna roekeloze gok om de naam ‘Ring.com’ veilig te stellen, een beslissing die de bankrekening van het bedrijf bijna leegmaakte, het geduld van zijn investeerders op de proef stelde en de weg vrijmaakte voor een merk dat spoedig de binnenlandse veiligheid zou hervormen.
eBay.com. Half.com. Auto’s.com. Winkel.com. Speelgoed.com. En ja, Nest.com. Veel geweldige vierletterdomeinnamen. En ik wilde er een: Ring.com.
De eigenaar van de URL was bereid er afstand van te doen… voor twee miljoen dollar. Dit vertegenwoordigde een groot deel van het geld dat mijn VC’s mij zouden geven. Noch zij, noch een paar van mijn technisch onderlegde vrienden die ervaring hadden met te dure domeinnamen, dachten dat dit een goed gebruik van mijn nieuwe kapitaal was. En de man die het Mezcal-bedrijf aan de andere kant van de muur in ons kantoor in Santa Monica leidde, ook niet. “Je gaat failliet! Je deurbel werkt niet! Het is maar een naam!” schreeuwde hij op een avond op de parkeerplaats tegen me toen ik naar mijn auto liep. Aan de ene kant had ik hem graag willen vertellen dat hij niet wist waar hij het over had; aan de andere kant vroeg ik me af of hij gelijk had en maakte ik een grote fout. Ik vroeg me ook af waar zijn woede op mij vandaan kwam, maar ik besefte dat hij waarschijnlijk een deel van mijn woede door de muren heen voelde. “Ga je al dat geld uitgeven aan een stomme naam?!” blaffen.
Een andere twijfelaar vroeg zich af: ‘Jamie, moeten het echt vier letters zijn? Wat is er zo speciaal aan vier letters?’
Ja, het moest Ring zijn. Toen ik mijn voicemail-naar-e-mail transcriptieservice bedacht, noemde ik deze aanvankelijk Simulscribe en deze bleef hangen. Toen ik de naam veranderde in PhoneTag.com, veroorzaakten we een explosie van interesse. Namen zijn belangrijk. Ik had ooit gedacht dat ze dit niet moesten doen: het belangrijkste was een kwaliteitsproduct met een gemakkelijk te begrijpen voordeel, een geweldige klantervaring en een eerlijke prijs. Het blijkt dat de naam ertoe doet.
Ik zou niet nog een keer dezelfde fout maken met de deurbel. Binnenkort zouden er veel concurrenten voor videodeurbellen zijn wier producten bijna net zo goed zouden kunnen zijn als die van ons toen we F5 lanceerden. De manier om ons te onderscheiden van de concurrentie was dus branding.
Een missie zo groot als het terugdringen van de criminaliteit in buurten verdiende een stigma. Dat merk verdiende een grote naam.
Om een absoluut ondoorgrondelijke en gelukkige reden toonde de eigenaar van deze URL geen enkele nieuwsgierigheid naar de persoon of het bedrijf die zijn naam probeerde te kopen. In onze uitwisselingen leek het bijna alsof hij onbekend was met internet, wat vooral vreemd was voor iemand die domeinnamen verzamelde.
Ik had het gevoel dat hij het een tijdje overdreven had, door de URL consequent hoger te prijzen dan de markt. Wat gebeurt. Misschien probeerde hij het tijdens de dotcom-hausse te verkopen voor $10 miljoen, terwijl het toen slechts $5 miljoen waard was. Of misschien I hij was degene die moest spelen, en hij wist precies hoeveel een perfecte vierletterige domeinnaam kon opbrengen – zeker veel meer dan ik betaalde om SlowDownAsshole.com te bezitten ($ 15).
Mijn vriend Diego Berdakin, een briljante ondernemer, USC-professor en de slimste persoon die ik ken, drong er bij mij expliciet op aan om geen cent meer dan $100.000 te betalen voor Ring.com. Ik heb hem niet expliciet de vanafprijs van de eigenaar verteld.
Eerst overtuigde ik de eigenaar om de prijs te verlagen van $ 2 miljoen naar $ 1 miljoen, maar dat was nog steeds een krankzinnige hoeveelheid vooraf geld voor een worstelende startup om op te halen, een goede derde van wat ik kreeg van True Ventures. Ik moest een manier vinden om de naam te bezitten zonder ons bedrijf failliet te laten gaan… zou de eigenaar geïnteresseerd zijn in aandelen in plaats van in contanten?
Nee. Wauw. Hij had duidelijk niet gelezen over Google’s recente miljardenovername van Nest. Ik heb een laatste bod gedaan van iets minder dan $ 1 miljoen.
Nee. Een molen. Laten we een sluitingsdatum vaststellen.
Eén ding vergat ik echter. Ik had het geld niet.
De ochtend van de sluiting heb ik de eigenaar gebeld. ‘Luister, ik sta op de parkeerplaats van mijn bedrijf en ik schaam me zo. Het slechte nieuws is dat mijn raad van bestuur mij vandaag niet de naam voor de volle prijs laat kopen voor wat ik je eerder heb aangeboden.’ Het was geen leugen. Ik had een tafel. Het enige detail dat ik heb weggelaten, is dat ik alleen in het bestuur zat.
“Wauw”, zei de eigenaar. ‘Dat is een smerige zaak die uw raad heeft gedaan.’
‘Vertel me er eens over. Erger dan vies. Walgelijk.’
“Ik ben erg overstuur.”
‘Ik begrijp je, broeder. Ik ook.’ Ik ging een beetje verder. Ik verdubbelde wat een stel klootzakken mijn advies was. “Maar het goede nieuws is dat ik gemachtigd ben om honderdvijfenzeventigduizend dollar op uw rekening te storten, Vandaag‘- Ik had $187.000 op de bank staan; de durfkapitaalinvesteringen waren nog niet afgerond -‘ en de overige achthonderdvijfentwintigduizend betaalden in termijnen over twee jaar, voor een totaal van één miljoen dollar.
Hij verloor zijn geduld. Het ontketende een heel andere reeks vierletterige woorden van Ring, eBay en Half. Verdomd dit, verdomd dat. De verbinding viel weg. Hij had opgehangen.
Verdoemenisdacht ik. Had ik mijn hand overdreven?
Vijftien minuten later ontving ik een e-mail van hem.
Maak het geld over.
Hij voegde zijn bankgegevens toe.
Hij heeft nooit gevraagd wie er in het bestuur zat. We hebben ons nooit afgevraagd wat we deden. Ik wou dat ik het in zijn schoenen had gedaan. Misschien wil je er zo snel mogelijk vanaf zijn als je in totaal een miljoen dollar krijgt aangeboden, terwijl er die dag $ 175.000 binnenkomt.
Ik belde mijn vriend Adam d’Augelli, de jonge VC bij True die mijn grootste kampioen was geweest, om op te scheppen over hoeveel ik had bezuinigd, dat ik ons in wezen zoveel geld had bespaard. Hij was nog niet klaar voor een high five; hun investering stond op het punt te worden gesloten en een aanzienlijk deel was al verloren omdat ik geld had voor een geweldige domeinnaam van vier letters. Adam was volledig Team Siminoff, maar net als ik bij de anderen had gedaan, maakte ik het hem niet gemakkelijk.
Ring.com. Wat een fantastisch geluid. Zoet als het drietonige gerinkel van de deurbel.
