Hieronder deelt Jennifer Reid vijf belangrijke inzichten uit haar nieuwe boek, Zonder schuldgevoel: je leven terugnemen van onredelijke verwachtingen.
Jennifer is psychiater, assistent-professor aan de Universiteit van Pennsylvania en drukke moeder van twee jongens. Ze is ook de bedenker, presentator en auteur van Een eigen mening Substack-podcasts en nieuwsbrieven.
Wat is het grote idee?
Vrouwen worden gesocialiseerd om zich voortdurend schuldig te voelen, niet omdat ze iets verkeerd doen, maar omdat ze aan onmogelijke verwachtingen worden gehouden. Dit schuldgevoel kan worden afgeleerd door de wortels ervan te begrijpen en zelfkritiek te vervangen door gezondere manieren van zorgen, motiveren en omgaan.
1. Schuld: het goede, het slechte en het lelijke.
Schuldgevoel kan in bepaalde omstandigheden een nuttige emotie zijn. Eeuwenlang hebben mensen schuldgevoelens gebruikt om verbinding te maken, samen te werken en een gemeenschap op te bouwen, omdat het vermogen om zich schuldig te voelen als we iemand pijn hebben gedaan, tegen hen aangeeft dat we er genoeg om geven om ons slecht te voelen over wat er is gebeurd. Het motiveert ons ook om te proberen een reparatie uit te voeren.
Schuldgevoel begint echter zijn voordelen te verliezen wanneer we het slachtoffer worden van manipulatieve schuldgevoelens, zowel in onze families en sociale netwerken als in onze culturele ervaringen. ‘Goh, ik wou dat je ons vaker kon komen bezoeken, maar ik denk dat je het erg druk hebt met je grote, belangrijke taak.’ Manipulatieve schuldgevoelens kunnen behoorlijk verschrikkelijk aanvoelen.
Het meest giftige schuldgevoel is echter het soort schuldgevoel dat veel vrouwen vrijwel voortdurend voelen. Dit algemene, zelfkritische schuldgevoel leidt tot gedachten als: “Waarom kan ik iets niet goed doen?” en “Waarom heb ik nooit het gevoel dat ik genoeg doe?” In plaats van te reageren op een bepaalde schade die we hebben begaan, voelen we ons schuldig omdat we niet aan een aantal zeer hoge en onredelijke verwachtingen hebben voldaan. Het is belangrijk te benadrukken dat dit niet gebeurt omdat we iets verkeerd doen. Dit is iets dat vrouwen zijn gesocialiseerd om te ervaren, vaak vanaf jonge leeftijd, door de mensen die ons hele leven voor ons en de cultuur zorgen. We hebben geleerd ons schuldig te voelen en zijn uitstekende studenten.
2. De vier woeden van verwachtingen.
Onze schuldgevoelens zijn ongelooflijk divers en hebben betrekking op onze rollen als vrienden, zussen, dochters, moeders, romantische partners en werknemers. Maar de basis van al dit schuldgevoel is gebaseerd op slechts twee sleutelfactoren: onze verwachtingen en onze waargenomen realiteit. Dit is de schuldvergelijking, die ons vertelt dat onze schuld toeneemt als we geloven wat we geloven Zou moeten doen (onze verwachting) komt niet overeen met wat we kunnen bereiken (onze realiteit). Als we bijvoorbeeld geloven dat een goede moeder het zou doen Nooit we vergeten een lunchpakket mee te nemen tijdens een dagje uit, en het ontgaat ons, en hier komt het intense schuldgevoel.
De vaak onredelijk hoge verwachtingen waarmee vrouwen worden geconfronteerd, vallen meestal in vier hoofdcategorieën uiteen, die ik de Vier Furies noem:
- Er wordt van ons verwacht dat we voortdurend verzorgers zijnervoor zorgen dat iedereen in ons leven alles heeft wat hij of zij nodig heeft, ook al betekent dat (en vaak ook) dat we onszelf op de laatste plaats zetten.
- We moeten hyperverantwoordelijk zijnvooral voor de gedachten en gevoelens van anderen, zelfs als we daar geen daadwerkelijke controle over hebben: “Mama lijkt verdrietig. Als ik een goede dochter was, zou ik het juiste kunnen zeggen om haar op te vrolijken.”
- Er wordt van ons verwacht dat we naar perfectie streven Alle dingenmaar vooral in ons lichaam, onze geest en onze zelfbeheersing.
- We zouden het allemaal moeten kunnen hebbenmoeiteloos al onze verantwoordelijkheden in evenwicht brengen, zelfs als we ons totaal overweldigd voelen.
3. Schuldgevoel kan subtiel zijn.
Voordat we beginnen met het proces om dit schuldgevoel te verminderen, is het belangrijk om nog een fundamentele waarheid te onderkennen: schuldgevoel kan op verschillende manieren nuttig zijn. We denken misschien dat we dit schuldgevoel nodig hebben, omdat het ons iets geeft wat we echt willen: motivatie. Als we ons niet schuldig voelen omdat we een dag in de sportschool hebben overgeslagen of onszelf in elkaar hebben geslagen omdat we ervoor hebben gekozen om weinig te slapen in plaats van wakker te worden met een wekker, betekent dat dan niet alleen maar dat we onszelf opgeven?
Schuldgevoel kan ook een beschermende vervanging worden voor emoties die we niet veilig voelen, laat staan uiten, zoals woede of frustratie. We zeggen tegen onszelf: ‘Ik moet niet zo boos zijn dat mijn partner niet heeft gedaan wat ik vroeg. Hij heeft veel stress op zijn werk en ik zou meer begrip moeten hebben.’
Deze ‘voordelen’ van schuldgevoel zijn echter kostbaar omdat ze ons dwingen te geloven dat we iets verkeerd doen en vertrouwen op schadelijke zelfkritiek om ons in de richting van een doel te duwen. Of we verplaatsen deze moeilijke gedachten en gevoelens herhaaldelijk naar binnen, waar ze ons ellendig blijven maken, zonder dat er verlichting in zicht is. In plaats van schuldgevoelens kunnen we leren gebruik te maken van gezondere, gunstiger strategieën, zoals het gebruik van zelfcompassie om de motivatie te vergroten en ons in staat te stellen het volledige scala aan natuurlijke menselijke emoties te ervaren. We kunnen onze allerbelangrijkste aandacht ook richten op de manieren waarop we ons al manifesteren en de vele dingen die we goed doen.
“Schuldgevoel kan ook een beschermend substituut worden voor emoties waarvan we ons niet veilig voelen, laat staan uiten, zoals woede of frustratie.”
Bovendien kunnen we, hoewel we de gedachten en gevoelens van de mensen in ons leven niet kunnen beheersen, onze interacties met hen vormgeven door middel van cruciale communicatiestrategieën, waaronder het leren accepteren van teleurstellingen in onszelf en anderen, duidelijk en consistent zijn met onze grenzen, en het beoefenen van de krachtige kunst van het delegeren, zelfs als we met oogrollen of andere duidelijke uitingen van frustratie worden geconfronteerd.
4. We kunnen PRATEN voor minder schuldgevoelens.
Om concrete stappen te leren om schuldgevoelens te verminderen, wil ik TALK introduceren:
- Show Op
- Betalen Aandacht
- Onderzoeken de testen
- Nemen Actie
- Behouden Gaan
Door te komen opdagen, zeg je tegen jezelf dat je belangrijk genoeg bent om je tijd, aandacht en zorg te verdienen, wat geen sinecure is. Opletten houdt in dat je gedurende de dag een nieuwsgierige, niet-oordelende waarnemer wordt van je gedachten en gevoelens, waardoor je later het bewijsmateriaal kunt onderzoeken op nuttige aanwijzingen over jouw unieke schuldgevoelens.
Zodra u deze cruciale informatie verkrijgt, kunt u actie ondernemen. Dit is geen one-size-fits-all aanpak, maar stelt u in plaats daarvan in staat de strategieën te gebruiken die u het nuttigst vindt. Je zou onredelijke verwachtingen kunnen uitdagen door te leren ongezonde vergelijkingen te beperken, vooral met vreemden op sociale media. Je kunt oneerlijke scripts uit je kindertijd herschrijven, zoals het label ‘het meisje dat voor iedereen zorgde’, door cognitieve herstructurering te leren, waarbij je je aanvankelijke schuldige of zelfkritische gedachten als concepten behandelt, in plaats van als het eindproduct. Je kunt je gevoel van zelfeffectiviteit versterken door een groeimindset aan te nemen en de instrumenten van de positieve psychologie te gebruiken om het idee te verwerpen dat je perfect moet zijn om geliefd te worden. Ten slotte, en het allerbelangrijkste, kunt u beloven dat u het elke dag zult blijven doen.
5. Verminder het schuldgevoel voor onszelf en toekomstige generaties.
We zijn gesocialiseerd om ons schuldig te voelen en er herhaaldelijk aan herinnerd dat we moeten streven naar onbereikbare niveaus van zorg, verantwoordelijkheid, perfectie en balans in het leven. Dit gebeurde echter niet op individueel niveau, maar eerder als een vertraagde verschuiving in de verwachtingen waarmee vrouwen nog steeds worden geconfronteerd, ook al hebben we gevochten voor en grotere kansen gekregen om de gezinnen, carrières en levens te creëren waar we het meest naar verlangen.
“Dit kan onze erfenis zijn: ons beste leven leiden met veel minder schuldgevoelens.”
Maar dit biedt ook een kans op grootschalige verandering. Er is veel geschreven over de intergenerationele overdracht van trauma, die een krachtige invloed uitoefent op toekomstige populaties, tot op het niveau van hun genetische expressie. Wat dit suggereert is het opmerkelijke potentieel voor vrouwen van deze tijd – door onze weigering om te blijven leven met voortdurende schuldgevoelens, oneerlijke verwachtingen en verwaarloosde bijdragen – om een cascade van keuzevrijheid en empowerment te creëren die toekomstige generaties vrouwen zal beïnvloeden. Dit kan onze erfenis zijn: ons beste leven leiden met veel minder schuldgevoelens.
Geniet van onze complete bibliotheek met bookbites, gelezen door auteurs!, in de Volgende Big Idea-app.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk In Volgende grote ideeënclub tijdschrift en is met toestemming herdrukt.
