Toen een schutter begon schieten in een academisch gebouw op de campus van de Brown University wachtten de studenten niet op officiële waarschuwingen voor problemen. Ze ontvingen informatie vrijwel onmiddellijk, in stukjes en beetjes, via trillende telefoons in hun zakken, berichten van vreemden, geruchten die dringend leken omdat ze iemand in leven zouden kunnen houden.
13 december graag aanval op de instelling van de Ivy League Tijdens de finaleweek wendden studenten zich tot Sidechat, een campusspecifiek anoniem prikbord dat veel wordt gebruikt op Amerikaanse hogescholen, om snelle, realtime informatie te krijgen.
Een analyse van Associated Press van bijna 8.000 berichten uit de 36 uur na de schietpartij laat zien hoe sociale media centraal zijn geworden in hoe studenten omgaan met noodsituaties op de campus.
Een kwartier voor de eerste waarschuwing van de universiteit over een actieve schietpartij waren studenten de chaos al aan het documenteren. Hun berichten – rauw, gefragmenteerd en soms paniekerig – vormden een digitale tijdcapsule van hoe een universiteitscampus een massale schietpartij ervoer.
Terwijl de studenten zich schuilhielden, zochten ze dekking, verstopten zich onder bibliotheektafels en hurkten in klaslokalen en gangen. Er kwamen ook opmerkingen van gewonde studenten, zoals iemand die vanuit een ziekenhuisbed een selfie plaatste met het simpele onderschrift: #finalsweek.
Anderen stelden prangende vragen: Was er sprake van een lockdown? Waar was de schutter? Was het veilig om te reizen?
Het zou dagen eerder zijn geweest autoriteiten hebben de verdachte geïdentificeerd en vond hem dood in New Hampshire, nadat hij zichzelf een schotwond had toegebracht, waardoor hij later in verband werd gebracht met de moord op een professor aan het Massachusetts Institute of Technology.
Hier kun je zien hoe de schietpartij verliep.
Collectieve stroom van bewustzijn
Sidechat wordt door het tijdschrift Harvard omschreven als “de collectieve bewustzijnsstroom van het college”, waardoor iedereen met een geverifieerd e-mailadres van de universiteit berichten kan plaatsen op een campusfeed. De meeste dagen staat Browns feed vol met klachten over eten in de eetzaal, grappen over professoren en stress over examens: vluchtige berichten die het hele studentenleven bestrijken.
Zaterdagmiddag, vlak voor de schietpartij, postte een student hoe hij wenste dat hij “60 uur lang Minecraft kon spelen”. Toen veranderden de posten abrupt.
Er begonnen menigten uit Browns Barus en Holley-gebouw te stromen, en om 16.06 uur kwam iemand opdagen. postte: “Waarom vluchten mensen voor B&H?”
Anderen volgden snel. “Iedereen binnen”, schreef iemand. “BLIJF WEG VAN THAYER STREET IN DE BUURT VAN MACMILLAN. 2 MENSEN ZIJN GEWOON neergeschoten, ik stierf ernstig”, schreef een andere gebruiker om 16.10 uur.
Tientallen uitzinnige berichten volgden terwijl studenten zelf probeerden het informatiegat te vullen.
“Zijn we dan in lockdown of zo”, vroeg een student.
Toen om 16.21 uur het alarm van de universiteit werd verzonden, was de schutter niet langer op de campus, een feit dat Brown-functionarissen nog niet wisten.
“Waar zouden we zijn zonder Sidechat?” schreef een student.
Een woordvoerster van de universiteit zei dat het alarm van Brown 20.000 minuten bereikte nadat de openbare veiligheidsfunctionarissen van de school op de hoogte waren gebracht van de schietpartij. Ambtenaren hebben opzettelijk geen sirenes gebruikt om te voorkomen dat mensen die een schuilplaats zochten in gevaar zouden komen, zei de woordvoerder, Brian E. Clark, die eraan toevoegde dat Brown opdracht had gegeven tot twee externe beoordelingen van de reactie met als doel de openbare veiligheid te verbeteren.
Lange uren ondergedoken
Lang na het donker zochten studenten hun toevlucht in donkere slaapzalen en studiezalen. De luiken waren gesloten. De deuren waren gebarricadeerd met kasten, bedden en minikoelkasten.
“De deur is gesloten, de ramen zijn gesloten. Ik heb een metalen buis op de kruk gebalanceerd, dus als iemand de kruk van buitenaf probeert te openen, zal dat een hard geluid maken”, schreef een student.
Studenten reageerden op elk geluid: voetstappen in de gangen, sirenes in de verte, helikopters boven hun hoofd. Toen de waarschuwingen kwamen, waren de trillingen en beltonen schokkend. Sommigen vreesden dat de namen van de doden openbaar zouden worden gemaakt en dat ze een bekende zouden herkennen.
Wetshandhavers trokken door de campusgebouwen en ruimden ze verdieping voor verdieping op.
Een student die uit Barus en Holley ontsnapte, vroeg of iemand zijn ouders kon sms’en om hen te laten weten dat hij veilig was weggekomen. Anderen zeiden dat ze hun telefoons in klaslokalen hadden achtergelaten toen ze vluchtten, omdat ze hun uitzinnige dierbaren niet konden bereiken. Paradoxaal genoeg beschikten degenen die het dichtst bij de schietpartij stonden vaak over de minste informatie.
Veel Amerikaanse studenten uitten emoties variërend van gevoelloosheid tot liefdesverdriet.
“Ik kreeg zojuist een sms van een vriend die ik al bijna drie jaar niet meer heb gesproken”, schreef een student. ‘Onze laatste berichten? Ik was degene die haar controleerde na de schietpartij in Michigan State.’ Verschillende studenten reageerden en zeiden dat ze soortgelijke ervaringen hadden gehad.
Internationale studenten posten over ouders die aan de andere kant van de wereld niet kunnen slapen.
“Ik wil gewoon een knuffel van mijn moeder”, schreef een student.
De angst slaat toe
Naarmate de uren verstreken, worstelden de studenten met de basisbehoeften. Sommigen beschreven dat ze in vuilnisbakken of lege flessen wasmiddel urineerden omdat ze te bang waren om hun kamer te verlaten. Anderen spraken over drinken om ermee om te gaan.
“Ik was op straat toen het gebeurde en voelde me plotseling zo bang”, schreef een student. “Ik heb gerend en ben al een tijdje niet gekalmeerd. Ik voel me verdoofd, moe en sta op het punt om over te geven.”
Een ander schreef: “Ik zit opgesloten! Ik heb vandaag niets gegeten! Ik ben zo bang dat ik niet eens weet of ik er dood of levend uit zal komen.”
Sommige studenten schreven vroeg in de ochtend, ruim tien uur na de lockdown, dat ze niet konden slapen. Sidechat documenteerde ook vriendelijke daden, waaronder een student die van deur tot deur ging met macaroni en kaasbekers in een donkere slaapzaal.
Informatie en zijn grenzen
De studenten stelden herhaaldelijk dezelfde vragen: Wat is er nieuw? bronnen? – en daagden elkaar uit om te verifiëren wat ze zagen voordat ze het opnieuw postten.
“Eerlijk gezegd hoor ik liever verkeerde informatie dan dat mensen niets melden wat ze hebben gehoord”, schreef een student.
Anderen gingen terug en deelden een Google-document dat uitgroeide tot 28 pagina’s waar studenten de meest actuele en geverifieerde informatie konden vinden. Sommigen hebben transcripties van politiescanners gepost of gewaarschuwd om daar niet op te vertrouwen kunstmatige intelligentie samenvatting van de ontwikkelingssituatie. Hoogleraren, die zelden op de app posten, sloten zich aan bij de feed en drongen aan op voorzichtigheid en geruststelling.
“Als je het hebt over de actieve situatie, voeg dan een bron toe!!!” schreef een student.
Maar ‘betrouwbare informatie’, merkten de studenten op, kwam vaak te laat.
Binnen ongeveer 30 minuten na de schietpartij beweerden berichten ten onrechte dat de schutter gevangen was genomen. Berichten over meer schoten, waarvan later bleek dat ze vals waren, bleven de hele nacht en de volgende dag doorgaan, wat angst en frustratie aanwakkerde. Eén leerling vroeg: Wat doet de politie “NU”?
De reacties kwamen snel.
“Ze doen hun best”, reageerde iemand. ‘Wees dankbaar’, voegde een ander eraan toe. “Ze zetten momenteel hun leven op het spel voor onze veiligheid.”
Een campus is veranderd
Studenten werden zondag wakker op een campus die ze niet meer herkenden. Het had die nacht gesneeuwd: de eerste sneeuwval van het academiejaar.
Post na post noemden studenten het zicht verontrustend. Wat meestal een feest was, leek een bevestiging dat er iets onherroepelijk was veranderd.
“Het was echt pijnlijk om vanochtend de vlokken te zien vallen, mooi en tragisch”, schreef een student.
Zelfs nadat de lockdown was geëindigd, zeiden velen dat ze niet zeker wisten wat ze moesten doen: waar ze heen moesten, of de kantines open waren, of het veilig was om te reizen.
“Wat moet ik doen?” één student heeft gepost. “Ik word gek.”
Studenten liepen duizelig door de verse sneeuw op weg naar bloeddonatiecentra. Anderen zagen dat er bloemen werden geplaatst bij de campuspoorten en buiten Barus en Holley.
Velen huilden niet alleen de twee studenten gedoodmaar de onschuld die ze voelden was van hun campus ontdaan.
“Ik zal nooit de eerste sneeuw van het seizoen zien of aan die twee denken”, schreef een student.
Toen de lockdown voorbij was, keerden de studenten terug naar hun slaapzalen terwijl Sidechat zich bleef vullen met verdriet en reflectie. Velen zeiden dat Brown niet langer hetzelfde voelde.
“De sneeuw zal voor mij altijd vervloekt zijn”, schreef iemand.
—Door Leah Willingham, Associated Press
