Wat stel je je voor als je aan zachtmoedigheid denkt?
Je ziet waarschijnlijk een muisachtige deurmat, iemand die schuchter toegeeft aan de wil van de sterkere. Als Jezus zegt: “Zalig de zachtmoedigen, want zij zullen de aarde beërven“, zou je denken dat deze idioten alles, zonder een klacht of een woord van bezwaar, zouden opgeven aan sterkere en ambitieuzere mensen. De filosoof Friedrich Nietzsche hij noemde zachtmoedigheid ‘gemene gemeenheid’.
Sterker nog, een van de Definities uit de Oxford English Dictionary hij is “geneigd om zich gedwee te onderwerpen aan onderdrukking of belediging, gemakkelijk opgelegd of geïntimideerd, timide”. Zachtmoedigheid is daarom een zwakte. Waarom zou je ooit zachtmoedig willen zijn?
Hetzelfde geldt voor volgzaamheid, vaak gekarakteriseerd als een nauwe buur van zachtmoedigheid. We kunnen tegenwoordig een idee krijgen van het gebruik ervan Corpus van hedendaags Amerikaans Engelswaarbij een volgzaam persoon langzaam, controleerbaar, gehoorzaam, onderdanig, volgzaam, passief en onder controle blijkt te zijn.
Of denk aan neerbuigendheid. U stelt zich waarschijnlijk een aanmatigend persoon voor die neerkijkt op een dienstmedewerker, of een onuitstaanbaar, aanmatigend persoon die niet graag van zijn hoge paard afstapt om zich onder de boeren te begeven. Volgzaam zijn is verre van een deugd, maar wordt algemeen erkend als een ondeugd.
Zachtmoedigheid, volgzaamheidEN neerbuigendheid: drie eigenschappen zonder cultureel kapitaal vandaag. Toch geloofden onze voorouders over het algemeen dat deze eigenschappen deugden waren. Hoe kan dat in vredesnaam zijn?
Zoals elke filosoof je zal vertellen, moet je in gevallen van schijnbare onenigheid de definities van de gebruikte woorden vaststellen. Hoeveel argumenten zijn er plotseling ontkracht door iemand die zegt: “Oh, dat bedoel je”? Wanneer we de betekenis van deze drie termen onderzoeken, denk ik dat we tot de conclusie komen dat dit het geval is een verandering van richting. Zoals ik in de mijne vond filosofisch onderzoek en onderwijsenkele van de deugden die in vervlogen tijden het meest werden gevierd maar ga nu naar de achtergrond het zijn eigenschappen die ons kunnen helpen een goed leven te leiden, zelfs nu.
Vergeten deugden
Overwegen zachtmoedigheid– maar laat ik beginnen met een klein vignet.
In 2018 kampioen mixed martial arts Matt Serra hij was met zijn gezin aan het lunchen in een restaurant toen een dronken en strijdlustige man binnenkwam en obers en klanten bedreigde. Serra had hem knock-out kunnen slaan. Maar in plaats daarvan blokkeerde hij het kalm, wachtend tot de beveiliging arriveerde.
Een soortgelijk kenmerk manifesteert zich wanneer geïrriteerde ouders beheerst reageren, gehaaste leraren niet reageren op provocaties van leerlingen en de politie de situatie de-escaleert. In ieder geval behielden ze de controle over hun emoties, vooral hun woede. Een gemeenschappelijk kenmerk van deze verhalen is dat de persoon niet hulpeloos was; het was juist omdat ze begrepen hoeveel macht ze hadden, dat ze zich terughoudend opstelden.
Eén zo’n kenmerk – uitmuntendheid in woede –het werd zachtmoedigheid genoemd. Wij horen de echo deze oorspronkelijke betekenis zelfs vandaag de dag in de paardentraining, waar het ‘eten’ van een paard betekent dat je het traint om zijn grote kracht aan de meester te onderwerpen, en zijn passies niet de controle te laten overnemen. Op dezelfde manier betekende zachtmoedigheid ooit niet zwak worden, maar de macht onderwerpen aan de rede en de woede niet de overhand laten nemen.
In de Evangeliën wordt wanneer Jezus zichzelf als zachtmoedig omschrijfthet is hetzelfde Griekse woord dat wordt gebruikt voor een zachtaardig paard: praus. Een paard is niet zwakker omdat het gebroken is; geen enkele Griekse krijger wilde een zwak paard. Het paard behoudt zijn kracht, nu geborgd door zelfbeheersing.
Dit is een notie van zachtmoedigheid die totaal verschilt van de notie die we in ons hedendaagse lexicon aantreffen. Toch definieert het woord in zijn traditionele betekenis een kenmerk dat bijna iedereen zeer waardeert. Niemand wil dat zijn beste vriendin, dochter, leraar, coach of hulpsheriff zijn woede niet kan beheersen.
Dergelijke controle is een belangrijke karaktereigenschap voor een goed leven, maar we hebben er geen concept meer van. Welke term gebruiken mensen vandaag de dag om bereid te zijn de strijd verstandig te kiezen, zonder dat hun oordeel door woede wordt vertroebeld, zonder gemakkelijk tot daden te worden aangezet waar ze later spijt van zullen krijgen, zonder gemakkelijk volgzaam of ongevoelig te zijn voor werkelijk onrecht? Zelfbeheersingeen brede categorie die het onder ogen zien van verleiding, het doorstaan van ontberingen en een groot aantal dingen daartussenin omvat, is een te breed begrip om de klus te klaren.
Ook hebben we geen woord voor iemand die uitstekend is in het ontvangen van instructies en inzichten, maar tegelijkertijd niet bang is om voor zichzelf te denken, om het advies van een slangenolieverkoper te negeren. Zo heette het volgzaamheid.
Neerbuigingde meest opvallende van de drie suggereert nu iemand die zich verwaardigt om vanuit zijn lengte te spreken. Nog steeds eens beschreven uitmuntendheid in respect voor mensenongeacht hun sociale status: leg gemakkelijk contact met mensen op de laagste trede, zodat ze zich gezien en gewaardeerd voelen, maar zonder onhandigheid of schaamte te veroorzaken. Welke term hebben we nu om zo’n belangrijke eigenschap in te prenten?
Omdat woorden ertoe doen
Voor alle duidelijkheid: ik ben hier niet voor de Language Reclamation League. Ik pleit niet noodzakelijkerwijs voor een terugkeer naar de oudere taal, en zeker niet alleen omdat deze ouder is. Maar zonder vervangers voor de ethische concepten die we verloren hebben, worden we geconfronteerd met een morele leegte, niet in staat om zelfs maar de goedheid te conceptualiseren die we willen zien in onszelf en in degenen van wie we houden.
Misschien denk je dat er niet veel verloren is gegaan. Bruggen vallen als ingenieurs er niet in slagen verschillende soorten fysieke kracht te onderscheiden; Wat gaat er verloren als mensen geen verschillende karaktersterktes kunnen onderscheiden?
Naar mijn mening zijn er minstens drie redenen waarom het belangrijk is om een of andere term voor deze eigenschappen te hebben.
In de eerste plaats is dat zo goed psychologisch bewijs dat benaderingsdoelen – ‘Ik wil gezond zijn’, ‘Ik wil financieel stabiel worden’ – voor ons een sterkere motivator zijn dan vermijdingsdoelen – ‘Ik wil ophouden ziek te zijn’, ‘Ik wil niet arm zijn’. Het benaderen van doelen levert doorgaans meer betrokkenheid, meer tevredenheid en meer welzijn op. Maar ze vereisen dat je de morele deugd benoemt die je wilt cultiveren.
Ten tweede zijn de positieve eigenschappen die door deze eeuwenoude deugden worden genoemd, wat je echt wilt. Je wilt niet alleen dat je dierbaren stoppen met handelen uit woede. Je wilt dat ze hun macht kunnen beteugelen ondanks hun woede. Als je er geen idee van hebt, negeer je je echte doel.
Ten derde: denk eens aan de schade die veroorzaakt wordt door het ontbreken van een gedeelde taal voor een ethisch concept. Filosoof Miranda Fricker schreef over tijden vóór het ambtstermijn seksuele intimidatie werd in 1975 bedacht. Het geeft meerdere gevallen weer van vrouwen die het slachtoffer zijn geworden van misbruik op de werkvloer, maar niet in staat zijn gebleken dit onrecht onder woorden te brengen aan de machthebbers. vanwege het ontbreken van een gedeeld label ervoor. En dat niet alleen: het ontbreken van een adequaat concept verhinderde dat de slachtoffers zelf het kwaad volledig konden begrijpen.
Het hebben van positieve concepten voor de eigenschappen die we bij onszelf en anderen mogelijk willen maken, is daarom essentieel voor het morele leven. Het feit dat we er meerdere hebben laten gaan kletskous EN verwarde kont zegt hij.
We hebben nog steeds termen voor veel woorden of gedesoriënteerd zijn, dus we hebben die archaïsche, hoewel weliswaar grappige, woorden niet nodig om belangrijke waarheden uit te drukken. Maar als het gaat om verborgen deugden, hebben we een manier nodig om de karaktereigenschappen te benadrukken die ons helpen het beste uit onszelf te halen, zelfs als de woorden uit het verleden niet langer passen.
Timothy J. Pawl Hij is hoogleraar filosofie aan de Universiteit van Amsterdam Universiteit van St. Thomas.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lees de origineel artikel.
