Ik ben de meest middelmatige skiër op de berg. Deze gadget helpt me mijn spel te verbeteren

Elke keer als ik op de top van een Black Diamond-piste sta waar ik nog nooit eerder heb geskied, heb ik dezelfde gedachte: “Ik weet dat ik eraf kan, maar wat kost dat voor mijn waardigheid?”

Soms weet je pas hoe het zal gaan als je je ski’s de helling af richt en over de eerste rand leunt. Misschien verrast de berg je wel en ski je met dezelfde flair die je op de groene en blauwe pistes aantreft. Of misschien is de helling net na de eerste bocht steiler, ruwer en ijskouder dan je had verwacht, en zul je uit schaamte gedwongen worden uit te wijken naar meer vergevingsgezind terrein.

Niet alle skiërs hebben dit probleem, maar velen wel. Ik zit vast in wat in skitaal een tussenplateau wordt genoemd. Het komt vaak voor bij mensen zoals ik die al heel lang skiën (bijna 30 jaar in mijn geval) maar dit onregelmatig doen en slechts maximaal één week per jaar.

Het leven op het plateau is comfortabel en vredig. Je hebt voldoende training en ervaring om op een hoog gemiddeld niveau te skiën, waardoor je op elke locatie de meeste geprepareerde pistes kunt openen. Maar uw beperkte oefentijd verhindert dat u doorgroeit naar iets dat realistisch gezien geavanceerd genoemd kan worden: die dubbele zwarte diamanten zijn uw zaken niet.

Zo ski ik nu al zo’n twintig jaar. Nadat ik hersteld ben van een kindertrauma dat is toegebracht door de eindeloos geïrriteerde instructeurs van de Ecole du Ski Francais in de Franse Alpen, ben ik erin geslaagd een behoorlijk niveau te bereiken waarmee ik met vertrouwen vrijwel elke helling kan bewandelen. Afgezien van een paar dagen waarop ik als twintiger leerde drijven op de poeder, omvat dit de optelsom van mijn skilessen.

Ik dacht gewoon dat dit de manier was waarop ik voor altijd zou skiën. Hoe kon ik hopen mijn techniek serieus te verbeteren met mijn schamele zes dagen skiën per jaar en zonder instructeur?

Maar het blijkt dat er een manier is. Maak kennis met Carv, een technologie die ontworpen lijkt om skiërs zoals ik de hulp te bieden die we nodig hebben om onze slechte gewoonten te identificeren en ervan af te komen.

Carv bestaat uit twee met sensoren gevulde modules ter grootte van een standaard luciferdoosje, één voor elk van je skischoenen, die $ 250 per paar kosten. Ze klikken op power straps en meten de beweging van je voeten, waarbij ze verbinding maken met een telefoonapp, die analyse en coaching biedt. Als je wilt, kan dit ook realtime via je koptelefoon gebeuren. Het past in een grotere trend van draagbare technologie die niet alleen onze activiteit bijhoudt (de meest voorkomende zijn stappen en slaap), maar ons ook bruikbare feedback geeft die die gegevens daadwerkelijk nuttig maakt.

Gezien het feit dat een enkele lesdag op de locatie waar ik het meest regelmatig ski, je ook $ 250 kost, lijkt Carv een behoorlijke waarde voor wat het biedt (hoewel opgemerkt moet worden dat je ook abonnementskosten moet betalen om het te gebruiken, wat per abonnement verschilt). Dit wil niet zeggen dat Carv een menselijke instructeur vervangt. Maar als je jezelf wilt verbeteren zonder tijd vrij te maken van skiën met vrienden, of als je, zoals ik, littekens hebt van de skischool uit je kindertijd, kan dit een geweldig compromis zijn.

“Carv is een manier om feedback te krijgen zonder enige opoffering”, vertelde Alex Jackson, mede-oprichter van Carv, me. Wat het team heeft ontdekt, zo voegde hij eraan toe, is dat zelfs zeer kleine feedback die snel en in realtime wordt gegeven, kan helpen kleine dingen te veranderen. “Eerlijk gezegd, als je maar één ding kunt veranderen, zal er gebeuren dat je een totaal nieuw gevoel ontgrendelt waarvan je niet wist dat het er was”, zei hij.

Ik was opgewonden om te zien of hij gelijk had.

Bergafwaarts met Carv

In januari had ik zes dagen de tijd om Carv te testen tijdens mijn jaarlijkse reis naar Whistler, waar ik zowel met het gezin als alleen zou skiën. De avond voordat ik de hellingen opging, waar net verse sneeuw was gevallen, laadde ik de Carv-eenheden klaar om de volgende ochtend aan mijn laarzen te bevestigen.

Tot mijn ontsteltenis bracht mijn eerste dag op de berg een eindeloze stortvloed van regen met zich mee. Desondanks slaagde ik erin om tijdens mijn eerste run een ski-IQ van 111 te behalen, en Carv kende mij de titel van “piekpionier” toe.

Ski IQ is een Carv-specifieke maatstaf die je beste acht opeenvolgende bochten in elk segment van een race meet en je een score geeft die varieert van 80 aan de lage kant tot 170 plus als je Olympisch waardig bent. Ik was blij dat ik boven de gemiddelde skiër uitstak die Carv gebruikte, die volgens bedrijfsgegevens een ski-IQ van 100 heeft, maar gefrustreerd omdat ik me niet kon meten met een vriend die ik ken met Carv, die een ski-IQ van 124 heeft, waardoor hij de status “legende van de lijn” kreeg.

Mijn competitieve instinct kwam op gang en ik was vastbesloten hem tegen het einde van de week te verslaan (spoiler alert: dat deed ik niet). Op de stoeltjeslift ben ik meteen naar de data gaan kijken om te zien waar ik mij kon verbeteren. Ik “deed het” door de ski’s parallel te houden, vertelde de Carv-app me, maar het maken van vloeiendere bochten was “iets om aan te werken.”

Dit bleek de hele week een thema te zijn. De app identificeerde de vorm van de bocht als een bijzondere zwakte, wat suggereerde dat ik in plaats van mooie brede C-vormen in de helling te snijden, in plaats daarvan mijn benen dwong vroeg te draaien, waardoor hoeken in de sneeuw ontstonden waar die niet zouden moeten zijn.

De gegevens werden in verschillende formaten aan mij gepresenteerd, elk op zijn eigen manier bruikbaar. Een grafiek die de turn-by-turn-analyse illustreert, liet me zien dat ik bij sommige van mijn beste bochten feitelijk ruim binnen de prestatiezone van de “lijnlegenda” zat, maar niet consistent. Een diagram van mijn gemiddelde draaipad liet me zien dat ik een iets vloeiendere boog maakte als ik naar links draaide dan naar rechts. Dit alles moedigde mij aan om te denken dat ik het in ieder geval soms goed deed en dat ik met een beetje concentratie beter kon worden.

Die eerste dag heb ik de Carv-app in de ‘track’-modus gehouden en ondanks het slechte weer een maximale score van 115 behaald. Ik bracht de avond door met het bekijken van tutorials in de app en het oefenen van oefeningen om de volgende ochtend te proberen.

Van de bank tot de coach

Het onderzoek wierp onmiddellijk vruchten af. Tijdens mijn eerste run van dag twee, op een brede, lege groene helling, concentreerde ik me op het uitvoeren van bochten en behaalde onmiddellijk een nieuw hoog ski-IQ van 116.

Misschien wel de belangrijkste les in dit alles was dat ik het ‘nieuwe gevoel’ ontdekte dat Jackson mij vóór de reis had beschreven. Door mijn bochten correct af te ronden, in plaats van nieuwe te vroeg te forceren, vond ik het gemakkelijker om mijn gewicht op mijn nieuwe buitenski te verplaatsen en de voorsprong te vinden. Het voelde soepeler en natuurlijker aan en als resultaat kon ik mijn bovenlichaam consistenter naar beneden de helling houden.

“Het fundamentele probleem is dat we je lichaam iets leren dat in strijd is met al zijn belangen,” vertelde Jackson me. “Het is heel moeilijk om je hersenen opnieuw te trainen om die beweging de juiste te maken.”

Op de derde dag ging mijn familie met mij mee de piste op. Mijn broer, die in Whistler woont en niet verrassend een veel betere skiër is dan ik, behaalde onmiddellijk een ski-IQ van 135 (hij heeft sindsdien zijn piek bereikt op 150, wat hem volgens Carv een “grime ripper” maakt). Na onze eerste run samen merkte hij meteen dat mijn skiën verbeterd was ten opzichte van het jaar ervoor. Hij moedigt mij al een aantal seizoenen aan om een ​​meer naar voren leunende positie in te nemen en niet bang te zijn om de berg onder ogen te zien, maar het waren de oefeningen en training van Carv die mij uiteindelijk het vertrouwen gaven om zijn advies op te volgen.

De daaropvolgende dagen schakelde ik over tussen Carv’s ‘leer’-modus, die koptelefoonsuggesties geeft als je in de lift zit, naar de’ train’-modus, die realtime feedback geeft over je beurten met behulp van een reeks escalerende pieptonen wanneer je op de baan bent om een ​​nieuwe topscore te ontgrendelen.

Deze gamificatie was vooral leuk toen ik alleen aan het skiën was, waardoor ik me kon concentreren op de vorm en het sluiten van de bocht en me aanmoedigde om een ​​stevig tempo aan te houden, zelfs als het tempo van het parcours onder mij veranderde. Ik vond het leuk dat ik specifieke vaardigheden kon scheiden en trainen, waarbij ik de nadruk verlegde van het algemene ski-IQ naar het initiëren van bochten met grip of sturen met de benen.

Het was in deze modus dat ik mijn ski-IQ de dag voordat ik naar huis terugkeerde naar 118 verhoogde – en op een zwarte diamant niet minder – omdat het algoritme van Carv sinds de laatste update nu de voorkeur geeft aan uitdagender terrein. Het voelde op dat moment verkwikkend en als een algehele prestatie voor mij om mijn beste score van de week te behalen terwijl ik mogelijk mijn beste bochten ooit op een steile helling kon skiën.

Mijn innerlijke sensatiezoeker herontdekken

Na jaren lui op de blauwe pistes te hebben doorgebracht, met altijd één oog op de volgende chocoladestop, heeft mijn ervaring met Carv mijn passie voor het verbeteren van mijn skiën op een grote manier nieuw leven ingeblazen.

“Skiën is een van die sporten waarbij hoe beter je wordt, hoe meer plezier je hebt – min of meer consistent, tot op het hoogste niveau”, zei Jackson – en hij had gelijk.

Voor het eerst sinds jaren had ik me actief gefocust op het verbeteren van mijn techniek en plukte daar de vruchten van. Mijn inkomsten suggereerden een leven buiten het tussenliggende plateau en hielpen me de spanning van de sport te herontdekken.

Zoals Jackson opmerkte toen ik contact met hem opnam om hem te laten weten dat ik me vernederd voelde door mijn ski-IQ-score, is verbeteren niet altijd gemakkelijk of lineair.

“Het belangrijkste om te onthouden is dat skiën heel moeilijk is, en beter worden a) eng is (er zijn nieuwe sensaties waar je aan moet wennen) en b) tijd kost (we kunnen niet elke dag skiën!),” zei hij via e-mail. “Maar zelfs een kleine verbetering en een beetje meer aandacht voor het skiën zelf (in plaats van alleen voor navigatie) kan een enorme hoeveelheid extra controle, vertrouwen en plezier opleveren.”

Carv is misschien niet voor elke skiër geschikt, maar het heeft me geholpen het doel te bereiken waar Jackson naar verwees: het vinden van vertrouwen, plezier en (soms) controle. Voor het eerst in tien jaar heb ik het gevoel dat ik slechte gewoonten heb doorbroken en zoveel potentieel voor verbetering heb geopend.

Toen ik thuiskwam, bleef ik Carv-tutorials op YouTube bekijken. De algoritmen die mijn leven beheersen, zijn snel aangeslagen en ik krijg voortdurend Helly Hansen-advertenties op Instagram en ski-adviesvideo’s op TikTok te zien. Ik vraag me nu al af hoeveel van mijn jaarlijkse vakantie ik bereid ben te besteden aan skiën, en ik overweeg een hypotheek op mijn huis te nemen om de volgende keer dat ik in Whistler ben een instructeur voor een dag te betalen.

Hoe dan ook, ik weet dat Carv op mij zal wachten, samen met eindeloze mogelijkheden om de zwarte diamanten van Whistler te verslaan, hopelijk met meer snelheid, stijl en gratie.