Februari is altijd moeilijk in Minneapolis. Dan begint de zenuwslopende kou van december en januari te voelen als een generale repetitie. Maar deze maand februari bleek ook op andere manieren wreed. Terwijl duizenden ICE-agenten de stad met dodelijke kracht bestormen, hebben veel inwoners grotere problemen dan het arctische klimaat. Sommigen zijn doodsbang om gearresteerd of gedeporteerd te worden; anderen zijn bang aangevallen te worden omdat ze de chaos documenteren of hun buren helpen.
De afgelopen 15 jaar een belangrijk onderdeel van de eetcultuur in Minneapolis, Moderne tijden en haar cliënten hebben al in de frontlinie van de rellen gestaan. Slechts zes blokken verwijderd van de plek waar George Floyd zes jaar geleden werd vermoord, ligt het restaurant Powderhorn Park ook drie blokken verwijderd van de plek waar Renee Nicole Good op 7 januari door een ICE-agent werd vermoord. Eigenaar Dylan Alverson viert al lang de diversiteit van het gebied met zijn eclectische menu, maar nu, te midden van de bezetting van de stad door ICE, heeft hij een manier gevonden om zijn eten te gebruiken om mensen in de gemeenschap te ondersteunen, van wie velen bang zijn om hun huizen te verlaten uit angst te worden tegengehouden door federale agenten en gevraagd om te bewijzen staatsburgerschap.
“Ik dacht: laten we eens kijken hoe we gratis maaltijden van restaurantkwaliteit kunnen aanbieden aan mensen die zich verstoppen of zelfs maar met dit conflict te maken hebben, op dezelfde manier waarop mensen in Zuid-Minneapolis ermee omgaan”, zegt Alverson. “Ik wilde die prijsbarrière doorbreken, zodat mensen gewoon van de ruimte konden genieten en zich geen zorgen hoefden te maken over geld.”
Aanvankelijk stelde hij wat hij de People’s Price noemde in: gratis eten voor iedereen die er bij de kassa om vroeg. Het nieuws over het programma verspreidde zich snel. Alverson analyseert transacties in de winkel en schat dat ongeveer 25 procent van de klanten tijdens de eerste week gratis begon te eten. Maar zelfs mensen die zich de maaltijden gemakkelijk konden veroorloven, leken het aanbod te waarderen.
“Er kwamen veel mensen binnen die meer wilden betalen dan ze hadden besteld”, zegt de eigenaar. “Het was zoiets als: ‘Oh ja, ik vergat: we zijn in Minnesota.’ En de inwoners van Minnesota zullen het, als ze iets niet nodig hebben, het voor het grootste deel nooit krijgen.”
Door deze nieuwe optie toe te voegen, zorgde Modern Times voor levensonderhoud voor iedereen behalve ICE: voedsel voor degenen die het zich niet konden veroorloven en een gevoel van solidariteit voor iedereen die zich overweldigd voelde door de aanhoudende crisis.
Medewerkers begonnen, waar mogelijk, te bezorgen bij mensen die hun huis niet konden verlaten om naar hun werk te gaan en die daardoor moeite hadden om hun huur te betalen. Toen het team zich overweldigd voelde omdat ze deze uitstapjes moesten combineren met de gebruikelijke restauranttaken, stuurde Alverson e-mails met het verzoek aan anderen om binnen te komen en gratis maaltijden op te halen om mee te nemen naar de buren. Vrijwilligers kwamen massaal opdagen, waaronder enkele oud-medewerkers.
Terwijl de greep van ICE op Minneapolis echter stevig bleef, verankerde Alverson zich verder in een gemeenschapsgerichte benadering van het runnen van een restaurant, waarbij hij overging van een gratis voedseloptie naar het gratis maken van het hele menu voor iedereen. (Tegen ICE nog steeds uitgesloten.)
Postmoderne tijden
Minder dan een week nadat Modern Times The People’s Price had opgericht, schoten federale agenten op Alversons eerste vrije ochtend in weken Alex Pretti dood. Alverson hoorde het nieuws thuis en haastte zich onmiddellijk naar het toneel, ongeveer anderhalve kilometer verwijderd van het restaurant, waar zijn vrouw zich al snel bij hem voegde. Ze konden niets anders doen dan toekijken hoe agenten, naar eigen zeggen, met geweld en agressie op getuigen en omstanders reageerden. Een gevoel van afschuw overviel hen.
“Toen besefte ik dat de regering ons zal blijven vermoorden totdat ze krijgt wat ze van ons probeert af te persen”, zegt Alverson. “En het schokte me. Ik dacht: ‘Fuck it, alle weddenschappen zijn uitgeschakeld.’ En toen besloot ik dat ik zo ver wilde gaan als ik kon.”
Het is 26 januari, Alverson aangekondigd op de Instagram van het restaurant dat Modern Times zou overstappen op een gratis, op donaties gebaseerd model totdat ICE de stad niet langer bezette. Hij hernoemde het restaurant ook tot ‘Post Modern Times’, waarbij hij een gevoel van voor-en-na-afbakening toevoegde, terwijl hij Alverson ook de mogelijkheid gaf de nieuwe naam op te nemen als de non-profitorganisatie van het restaurant.
Voordat deze wijzigingen werden doorgevoerd, moest de reder er echter voor zorgen dat zijn personeel aan boord was.
De dag nadat Pretti werd vermoord, sloot Alverson het restaurant en vroeg zijn personeel om voor een vergadering te komen. Het begon allemaal met een korte toespraak waarin hij de bezetting aan de kaak stelde. De eigenaar was het zat om “geld te genereren voor de soldaten in onze straten en voor een regering die ons niet beschermt”, zei hij, en zou dat niet langer blijven doen.
“Wij weigeren belastingen te heffen onder het mom van een kapitalistisch bedrijf met winstoogmerk dat functioneert in lijn met de overheidsstrategie”, schreef hij later.Instagram-aankondigingdie vrijwel identiek was aan de toespraak die hij die zondag voor zijn medewerkers hield. Hoe het ook zij, de moderne tijd was er vanaf 2020 nauwelijks in geslaagd te overleven; het zou nu opereren als een gratis, op donaties gebaseerd restaurant. Alle werknemers die geïnteresseerd waren om te helpen, werden uitgenodigd om vrijwilligerswerk te doen, maar alle anderen konden in plaats daarvan hun eigen werknemers gebruiken tijd gewonnen voor ziekte en veiligheid– een betaalde verlofuitkering in Minnesota. Hoe dan ook, iedereen zou nog steeds betaald krijgen.
Het personeel was nadrukkelijk in hun steun. Velen van hen wilden tijdens de bezetting graag meer doen voor hun gemeenschap. Nu zouden ze een bijdrage leveren door simpelweg naar hun werk te gaan.
Wij zullen daar nooit meer teruggaan
Op basis van hoe The People’s Price het deed, verwachtte Alverson een positieve reactie op zijn aankondiging. Hij had niet gedacht dat het zo verontrustend zou zijn.
Er kwamen zoveel sms’jes, e-mails en sociale mediaberichten binnen van over de hele wereld, dat Alverson haar kinderen aan het werk moest zetten om alles op een rijtje te krijgen. Op elk moment door het Venmo-account van het restaurant scrollen leidt onvermijdelijk tot donaties van mensen in steden als Seattle, Chicago en Buffalo, samen met geheven vuist-emoji’s, gebedshanden en af en toe een middelvinger naast een ijsblokje.
En dan is er nog de opkomst bij restaurants, die de Post Modern Times elke dag vulden. Ondanks het stroomlijnen van het menu voor maximale keukenefficiëntie, is het aantal binnenkomende bestellingen zo hoog dat gasten nu kunnen verwachten dat ze twee uur in het restaurant zullen doorbrengen, vanaf het moment dat ze in de rij staan tot het moment dat ze hun rekening betalen. (Of betaal niet.)
“De omvang was verbazingwekkend”, zegt Alverson. “Nu hebben we te maken met het feit dat het elke dag onze drukste dag van het jaar is.”
Gelukkig, ook al komen er veel gasten voor het gratis eten, zegt Alverson dat het restaurant zich nog steeds op een punt bevindt waarop steeds meer mensen komen doneren en gewoon ondersteunend zijn. Hoewel de eigenaar zijn restaurant als voorbeeld ziet voor restaurants in andere steden die binnenkort een bezettingsgraad zullen zien, wijst hij erop dat het model wellicht niet voor iedereen werkt. Vergelijkbaar met het album ‘pay what you want’ van Radiohead, In Regenbogen, miljoenen dollars opgebracht bij de release in 2007, omdat het in feite een Radiohead-albumHet Post Modern Times-experiment dankt zijn vroege succes aan het feit dat het vijftien jaar lang een steunpilaar van de gemeenschap was.
Wat de toekomst van het restaurant betreft, wil Alverson dat de geest van dit project voortleeft, zelfs nadat de belegering van Minneapolis is geëindigd. Stel je voor dat Post Modern Times uitgroeit tot een non-profitvleugel van het restaurant, die niet alleen de lonen en voordelen voor het personeel subsidieert, maar ook een vorm van gratis eten voor gasten in nood, of het nu People’s Price is of iets anders. Als het gaat om ‘business as usual’ in de moderne tijd, dan zijn die dagen misschien wel voorbij.
“Het oude systeem werkte voor niemand”, zegt Alverson. “Voor zover ik weet is er geen enkel restaurant dat floreerde of zelfs maar geld verdiende dankzij deze fase van het kapitalisme. Dus nee, daar ga ik nooit meer naar terug.”
