In de nasleep van de Amerikaanse militaire aanval waarbij de Venezolaanse president werd ontvoerd Nicolas Maduro op 3 januariDe regering-Trump heeft haar verlangen naar onbeperkte toegang tot Venezolaanse olie meer benadrukt dan conventionele doelstellingen van het buitenlands beleid, zoals het bestrijden van de drugshandel of het versterken van de democratie en de regionale stabiliteit.
Tijdens zijn eerste persconferentie na de operatie zei president Trump dat oliemaatschappijen een belangrijke rol zouden spelen en dat oliemaatschappijen een belangrijke rol zouden spelen olie-inkomsten zouden helpen elke verdere interventie in Venezuela financieren.
Kort daarna vroegen de presentatoren van “Fox & Friends” Trump naar deze voorspelling.
“We hebben de grootste oliemaatschappijen ter wereld’, antwoordde Trump, ‘de grootste, de grootste, en we zullen er zeer bij betrokken zijn.”
Hoe historicus van de Amerikaans-Latijns-Amerikaanse betrekkingenhet verbaast mij niet dat olie of andere grondstoffen een rol spelen in het Amerikaanse beleid ten aanzien van de regio. Wat mij echter verraste, is de openheid van de regering-Trump over de hoeveelheid olie die haar beleid richting Venezuela drijft.
Zoals ik deed onlangs gedetailleerdDe Amerikaanse militaire interventie in Latijns-Amerika is grotendeels geheim geweest. En toen de Verenigde Staten in 1954 de staatsgreep orkestreerden die de democratisch gekozen president van Guatemala afzette, verborgen ze de rol die economische overwegingen in die operatie speelden.
Aan het begin van de jaren vijftig was Guatemala een belangrijke bron van bananen geworden die door Amerikanen werden geconsumeerd. zoals het vandaag de dag nog steeds is.
De in Boston gevestigde United Fruit Company bezat meer dan 550.000 hectare Guatemalteeks land, grotendeels via overeenkomsten met eerdere dictaturen. Deze bedrijven vereisten het intensieve werk van arme boeren die vaak gedwongen werden hun traditionele gronden op te geven. Hun loon was zelden stabiel en ze kregen periodiek loon ontslagen en salarisverlagingen.
De internationale onderneming netwerken met dictators en lokale ambtenaren in Midden-Amerika verwerven veel Caribische eilanden en delen van Zuid-Amerika enorme eigendommen voor spoorwegen en bananenplantages.
De lokale bevolking belde hem octopus – “octopus” in het Spaans – omdat het bedrijf blijkbaar had hij een hand het vormgeven van de regio politiek, economieën EN dagelijks leven. De Colombiaanse regering op brute wijze sloeg in 1928 een staking van de arbeiders van United Fruit neerhonderden mensen vermoorden.
De schijnbaar grenzeloze invloed van het bedrijf in de landen waarin het actief was, gaf aanleiding tot het stereotype van Midden-Amerikaanse landen als ‘bananenrepublieken.”
In Guatemala, een land dat historisch gekenmerkt werd door extreme ongelijkheid, werd in 1944 een brede coalitie gevormd om de repressieve dictatuur omver te werpen met een volksopstand. Antifascistische inspiratie idealen Na de Tweede Wereldoorlog probeerde de coalitie het land democratischer en de economie rechtvaardiger te maken.
Na decennia van repressie koos de natie op democratische wijze Juan José Arévalo en vervolgens Jacobo Arbenzwaaronder, in 1952, Guatemala voerde een landbouwhervormingsprogramma door die landloze boeren hun braakliggende percelen gaven. De Guatemalteekse regering beweerde dat dit beleid een rechtvaardiger samenleving zou opbouwen voor de verarmde inheemse meerderheid van Guatemala.
Verenigd fruit hij hekelde de hervormingen in Guatemala als gevolg van een mondiale samenzwering. Het beweerde dat de meeste vakbonden in Guatemala werden gecontroleerd door Mexicaanse en Sovjet-communisten en schilderde landhervormingen af als een truc om het kapitalisme te vernietigen.
United Fruit probeerde de regering van de Verenigde Staten te betrekken bij haar strijd tegen het beleid van de gekozen regering. Hoewel de leiders van Guatemala klaagden dat de hervormingen van Guatemala de financiële investeringen en de arbeidskosten schaadden, beschouwden zij iedere inmenging in de activiteiten van het land als een schande. onderdeel van een grotere communistische samenzwering.
Hij deed dat via een reclamecampagne in de Verenigde Staten en profiteren van de anticommunistische paranoia overheerste op dit moment.
Leidinggevenden van United Fruit begonnen al in 1945 ontmoetingen te hebben met ambtenaren van de regering-Truman. Ondanks de steun van sympathieke ambassadeursblijkbaar zou de Amerikaanse regering niet rechtstreeks ingrijpen in Guatemalteekse aangelegenheden.
Het bedrijf deed een beroep op het Congres.
Hij huurde lobbyisten met goede connecties in om het beleid van Guatemala af te schilderen als onderdeel van een communistisch complot om het kapitalisme en de Verenigde Staten te vernietigen. In februari 1949 hekelden verschillende leden van het Congres de arbeidshervormingen in Guatemala als communistisch.
Sen. Claude Pepper noemde de Arbeidswet “duidelijk opzettelijk discriminerend tegen dit Amerikaanse bedrijf” en “een machinegeweer gericht op het hoofd van dit Amerikaanse bedrijf.”
Twee dagen later, Rep. John McCormack herhaalde deze verklaringgebruiken exact dezelfde woorden om de hervormingen aan de kaak te stellen.
Senator Henry Cabot Lodge jr., Senator Lister Hill EN Vertegenwoordiger Mike Mansfield hij ging ook voor de goede orde en reciteerde de gesprekspunten die in de memo’s van United Fruit werden uiteengezet.
Geen enkel parlementslid zei een woord over bananen.
Zevenenzeventig jaar later zien we misschien veel echo’s van interventies uit het verleden, maar nu heeft de Amerikaanse regering de sluier opgetrokken: in haar verschijning na de staking die Maduro deze maand in beslag nam, Trump zei 21 keer ‘olie’.
Aaron Coy Moulton is universitair hoofddocent Latijns-Amerikaanse geschiedenis aan de Stephen F. Austin State University in Texas en auteur van “Caribische bloedpacten: Guatemala en de vrijheidsstrijd tijdens de Koude Oorlog. Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met het gesprek.
