Iraanse demonstranten verzamelen zich in Enghelab (Revolution) Street tijdens een demonstratie in Teheran, Iran, op 8 januari 2026.
Sohrab/Midden-Oosten Afbeeldingen/AFP via Getty Images
onderschrift verbergen
ondertiteling activeren/deactiveren
Sohrab/Midden-Oosten Afbeeldingen/AFP via Getty Images
Volgens de Verenigde Staten is het dodental als gevolg van de aanhoudende protesten in Iran de 6.000 gepasseerd Persbureau voor mensenrechtenactivisten.
Met de recente gedeeltelijke terugtrekking van het internet en de communicatie-uitval stromen er steeds meer video’s van geweld en dood het land uit, terwijl meer Iraniërs zich uitspreken over hun ervaringen.
De afgelopen weken heeft een NPR-producent contact opgenomen met verschillende mensen in Iran om hun verhaal te vertellen. De mensen waren doodsbang voor de brute repressie van de regering en wilden niet dat wij hun stem mochten opnemen.
Uiteindelijk stemden drie vrouwen ermee in, omdat ze willen dat de wereld weet wat er in Iran gebeurt, zolang we hun identiteit maar beschermen. Hier zijn hun verhalen:
Op 8 januari verliet een werkloze contentmaker haar huis in Karaj, een buitenwijk van Teheran, en ging de straat op.
Hij had het gehoord Reza Pahlavi, de verbannen zoon van de voormalige sjah van Iran, moedigde mensen aan om deel te nemen aan de protesten die door het hele land raasden. Hij zei dat veel mensen anti-regime-slogans scandeerden.
“We hebben zoveel mensen gezien. Er waren mensen met hun jonge kinderen, bejaarde ouders, een man in een rolstoel. Het was geweldig. De groepen werden steeds groter en zelfverzekerder. Ik zal nooit het extatische gevoel vergeten dat ik voelde toen we de marcherende vlag van de Islamitische Republiek in brand staken.”
Maar toen begon het mis te gaan. De maker van de inhoud beweert dat haar 18-jarige buurvrouw door veiligheidstroepen is vermoord. Vervolgens begonnen de regeringstroepen de daaropvolgende dagen nog meer demonstranten neer te maaien.
“Het zijn altijd moordenaars geweest. Maar deze keer was het veel uitgebreider en angstaanjagender omdat ze de opdracht hadden direct te schieten.”
Rond dezelfde tijd zei een door NPR geïnterviewde huisvrouw dat haar man hun huis in Karaj verliet om zich bij de protesten aan te sluiten. Hij kwam nooit meer terug.
Ze ging naar het mortuarium van Teheran en kreeg te horen dat ze meer dan 6.000 dollar zou moeten betalen om het lichaam van haar man terug te krijgen en een document te ondertekenen waarin stond dat hij lid was van de paramilitaire strijdkrachten van het regime, wat hij niet was.
“Ze zeiden dat als je contact met iemand opneemt of het aan iemand vertelt, we je dochters zullen meenemen.”
De huisvrouw zegt dat zij en haar dochters erg bang zijn en het huis niet durven verlaten. Toch blijven mensen protesteren, zegt hij.
“Ik hoor mijn buren ’s nachts zingen en soms heel kort op straat. Maar helaas gaan we niet meer de deur uit.”
Zelfs thuis blijven is niet veilig, zegt een derde vrouw die in de uitgeverij werkte.
“Ze vermoorden mensen in hun huizen. Laatst duwden ze in mijn steegje iemand in de kofferbak van een auto en ontvoerden hem. Niemand van ons durfde iets te zeggen omdat ik zag dat ze gemakkelijk schieten. Ik wil niet dat ze me vermoorden. Ik wil het echt niet. Ik wil niet dat ze me neerschieten.”
De voormalige redacteur herinnert zich dat hij een jonge demonstrant heeft zien doodschieten.
“Ik zag bloed op straat. Hij was een mens die wilde leven, die wilde schreeuwen voor zijn rechten. Zijn schreeuw was alles wat hij had. Is dit het antwoord op het geschreeuw, op de kogels? Waarom doet niemand iets?”
Ze denkt dat de protesten, die begonnen uit woede over de ineenstorting van de Iraanse economie, niets hebben veranderd.
“Niets. De protesten veroorzaken alleen maar meer doden. Ze schieten ons neer en doden alle jonge mensen. De prijzen zijn steeds meer gestegen en we zijn armer.”
Maar de maker van de inhoud is van mening dat de protesten moeten doorgaan.
“Ik zou naar buiten kunnen gaan en vermoord worden. Maar wat er ook gebeurt, één ding weet ik zeker: we kunnen nergens anders heen. Dit is ons thuis. En zelfs als het voor mij niet kan gebeuren, wil ik dat generaties na mij de vrijheid ervaren. Ja, we hebben veel levens verloren, maar dat is geen reden om een stap terug te doen.”
Hij zegt dat ze, ondanks alle levens die ze hebben verloren, het zich niet kunnen veroorloven een stap terug te doen. Hun strijd moet doorgaan.
