Ik heb onlangs een conflicterende relatie met Lego ontwikkeld. I Ik vind het geweldig. Er zijn zoveel Lego’s in ons appartement dat je de stenen en mortel kunt verwijderen, en Ik zou nog steeds een huis hebben staan.
Maar de laatste tijd ben ik het beu hoeveel het Deense bedrijf hierop aandringt. Push de absurde licentieovereenkomsten. Duwen nostalgie. Op weg naar de gigantische sets waar volwassenen naar verlangen, waar kinderen van dromen, maar die veel ouders zich niet kunnen veroorloven.
En zeker. Ik kan het Lego niet echt kwalijk nemen dat het geld wil verdienen. Het is een particulier bedrijf en het houdt zich bezig met, weet je, verkoop dingen. Maar door op elke afdeling zo hard te pushen, riskeert Lego uitputting van het merk. Het put mij tenminste uit.
Lego is een van de grootste en meest geliefde merken ter wereld. Eentje die op vele niveaus resoneert met volwassenen en kinderen. emotioneel, miljoenen hebben Dat geheugen dit maakt ons aan het huilen. Ik denk terug aan recente herinneringen aan het bouwen van Lego-werelden met mijn zoon, maar ook aan verre herinneringen, zoals het in elkaar zetten van ruimteschepen met mijn vader en broers.
Rationeel gezien schuilt er een definitieve technische aantrekkingskracht in het bouwen van complexe ontwerpen uit zeer eenvoudige stukken. Cultureel gezien is Lego op zichzelf al iconisch en vaak verweven met andere iconische merken Star Wars NAAR Harry Potter. Zintuiglijk brengt de aanraking, de klik-klak-klik van de bouwervaring zelf rust en verankert je in het heden, waardoor je problemen en zorgen vergeet.
Het is duidelijk dat Lego veel mogelijkheden heeft voor onze portemonnee.
Het is alleen zo dat het nu lijkt alsof de wereldwijde Lego-rage in overdrive is en veel te veel wordt.
Er zijn veel dingen die mij storen. Die van het bedrijf groeiende afhankelijkheid van gelicentieerde IP-thema’s het is een van hen. Terwijl sommige sets een licentie hebben van Star Wars EN Ghostbusters ze zijn geweldig vanwege hun slimme ontwerp en techniek, vele andere lijken een geldgreep. Zoals de recente Marvel-logoseteen shillingmonument dat zowel de creativiteit als de speelbaarheid mist waar dit speelgoed altijd naar heeft gestreefd.
Anderen voelen zich niet op hun plaats, net als zij omgaan met de FIFAeen duistere sportorganisatie geplaagd door corruptieschandalen EN onwettig. Dit kan niet verder verwijderd zijn van de zogenaamd onschuldige geest van het Deense bedrijf en zijn filosofie van leren door spelen. Voor een bedrijf dat miniatuurreplicawapens uit zijn sets verbiedt, is het beangstigend om te zien dat dit ermee geassocieerd wordt brutaal dictatoriaal regimes, ook al is het maar bij volmacht. Ook Lego Wereldbeker trofee het ziet er net zo verschrikkelijk uit als dat van Donald Trump FIFA-vredesprijs.
Er is al genoeg
DE Plaat 1×1 waardoor mijn mentale Lego-beker werd gemorst de aankondiging die hij introduceerde zijn nieuwste speelgoedlijn: Pokémon. Het is zo’n slijmerig spel voor millennials dat, terwijl ik Liefde zowel Pokémon als Lego: ik kon het niet helpen dat ik er een diepgewortelde haat voor voelde.
De licentieovereenkomst bracht ook een ander groot probleem aan het licht, namelijk de wildgroei aan dure sets. Het bedrijf richt zich traditioneel op volwassenen met grote sets van duizenden stuks. Maar het is één ding om volwassenen de Taj Mahal te verkopen Titanischof het Romeinse Colosseum, en dat is er ook eentje die de moeite waard is om te benadrukken Death Star van $ 1.000 of dit $650 Venusaur, Charizard en Blastoise-set. Beide versleten In een paar uur. Zeker, volwassenen zullen ze kopen, maar verwacht je echt dat kinderen ernaar kijken? speelgoed en je wilt ze niet?
Lego heeft altijd wel eens dure sets verkocht, vooral in Star Wars lijn, maar de toename in omvang (en prijs) is waanzinnig. Gegevens van de populaire Lego-settracker Steenset laat zien dat er in het hele tijdperk vóór 2000 slechts 28 sets waren met meer dan 1.000 stuks. Medio 2025 zijn er in slechts zes maanden tijd al 80 van dergelijke sets uitgebracht, wat een enorme toename van het jaarlijkse volume aan grote sets aantoont.
Uit dezelfde gegevens blijkt dat er een grote was prijsverhoging. In 2016 kostte de gemiddelde Lego-set ongeveer $ 40. Van 2024 tot 2026 groeide dat gemiddelde tot ongeveer $70. Dit is een prijsstijging van ongeveer 75% in de afgelopen tien jaarveroorzaakt door de toename van het aantal gelicentieerde IP-sets (die extra marge toevoegen aan het betalen van IP-eigenaren ongeveer 20%).
Zes jaar geleden zijn Lego-licenties verschoven van de ‘fysieke wereld’ naar de ‘bouwstenenwereld’. Externe partners waren vooral autofabrikanten of entertainmentstudio’s als Disney en Warner Bros., die leuk speelgoed produceerden.
Decennia lang heeft Lego zijn merk echter fel beschermd en dit zelden toegegeven bij producten die het niet heeft geproduceerd. Vanaf 2020 is deze strategie veranderd. Lego begon agressief ‘lifestyle-partnerschappen’ na te streven om van het merk een statussymbool te maken voor volwassenen op het gebied van mode en interieur, in plaats van alleen maar kinderspeelgoed. Vanaf dat moment ging Lego een samenwerking aan met Adidas, Levi’s, Ikea, Nike, Doel (met huisdier producten ook!), Moleskine, Concept één, Reclameframeen zelfs Aardewerk graanschuur. Ik weet zeker dat ik er een paar mis.
Ik vind de nieuwste Crocs-samenwerking bijzonder aanstootgevend, en het nieuws bracht me over de rand toen het eind januari opdook in mijn feeds op sociale media. DE Sokkel van Legosteen heeft een baksteenpatroon met patroon op de tussenzool. Er is niets anders. Het lijkt gewoon dom. Gezien zijn gigantische vorm en formaat zou hij als bentobox kunnen dienen, dat kun je je alleen maar voorstellen.
Het is mogelijk dat dit een ‘ik’-probleem is. Misschien merken anderen het niet of maakt het hen niets uit. Maar het gevaar bestaat dat je overal zo overbelicht raakt. Misschien moet je het wat rustiger aan doen, Lego. Niet alles moet GEWELDIG zijn al die verdomde tijd.
