Vorige maand barstte de 17-jarige Amerikaanse alpineskiër Tallulah Proulx in Noord-Californië door de laatste poorten van haar laatste slalomkwalificatiewedstrijd en gleed naar de finish. Zij en haar moeder zaten daarna in de auto, zwevend tussen hoop en liefdesverdriet in de ijle berglucht, nog steeds niet wetend of rennen genoeg zou zijn om haar daar te krijgen. Olympische Winterspelen 2026 in Noord-Italië.
Het was de laatste dag van de kwalificatiewedstrijden.
“Mijn moeder en ik wisten het niet zeker totdat we in de auto stapten en op het punt stonden te vertrekken”, vertelde Proulx aan CBS News.
Het opwindende nieuws kwam even later: Proulx had zich met een kleine marge gekwalificeerd, niet alleen om deel te nemen aan de Milan Cortina Games, maar om geschiedenis te schrijven: ze is de eerste Filippijnse vrouw die deelnam aan de Olympische Winterspelen, en ook de jongste Olympische Winterspelende van het land.
“Ik was zo blij, zo opgewonden, en het voelde niet echt”, zei ze, eraan toevoegend dat haar moeder iets lekkers klaar had staan voor mogelijk slecht nieuws. “Mijn moeder had een koekje voor me gekregen en het grappige is dat we zeiden dat dit een feestkoekje is – en geen troostkoekje. We kwamen thuis en we vierden feest.”
Alle zenuwen die haar van de berg hadden gebracht, smolten weg in het lachen, en die laatste finishlijn in Californië werd haar startpunt voor Cortina.
‘Ik voel zeker enige druk’, zei hij. “Dit is mijn eerste grote internationale wedstrijd met dit ongelooflijk hoge niveau aan atleten. Maar de uitkomst, afhankelijk van wat het ook mag zijn, ik ga gewoon een positieve instelling behouden, plezier hebben en hier zijn voor de ervaring. En ik ben erg opgewonden om de Filipijnen te laten zien en de wereld te laten zien wat de Filipijnen kunnen doen.”
Het verhaal van elke Olympiër begint op een plek die veel kleiner is dan een vol stadion. Voor Proulx begon het allemaal vlakbij de sneeuw, op kinderhoogte. Hij was pas drie jaar oud toen hij zijn eerste paar ski’s aantrok.
De ouders van Proulx groeiden op in Berkeley, Californië en maakten een drie uur durende pelgrimstocht naar Lake Tahoe voor familieweekends op de berg met haar en haar broer. Het tempo van die vroege veranderingen vertraagde echter op zevenjarige leeftijd, toen de baan van haar moeder het gezin naar Iowa bracht.
“Iowa is erg vlak”, lachte hij. ‘Er is een kleine heuvel die Sundown Mountain heet. Roep Sundown maar uit! En ze hadden maar één raceteam.’
De berg bleef echter roepen. Toen ze tien was, schreven haar ouders haar in voor een voltijds skiprogramma van zes dagen per week in Vail, Colorado. Een jaar later, in 2018, verhuisde ze opnieuw, dit keer naar Park City, Utah, om snelheid, sneeuw en seconden te blijven najagen.
“Mijn familie heeft mijn reis vanaf het begin ongelooflijk gesteund. Zij zijn degenen die mij naar Vail hebben gestuurd om mijn passie na te streven, ook al was dat niet noodzakelijk voor iedereen”, zei Proulx. “Het was een beetje moeilijk voor de familie, dus verhuisden ze uiteindelijk naar Park City, maar zij waren degenen die in mij en mijn droom geloofden.”
De keuze voor de laatste fase van Proulx ‘reis naar het verwezenlijken van zijn Olympische droom hing af van zowel strategie als realisme. Zij en haar familie moesten beslissen of ze Team USA of Team Philippines wilden vertegenwoordigen.
“We dachten in de eerste plaats zeker na over de beste en gemakkelijkste manier”, vertelde hij aan CBS News. “Er strijden veel minder atleten om de Filipijnen dan om de VS. Voor de VS zou het waarschijnlijk nodig zijn – ik zou waarschijnlijk een tussenjaar moeten nemen, me op moeten werken naar het Amerikaanse skiteam – en slechts een paar van hen zijn hier op de Olympische Spelen.”
Dus koos de familie voor Proulx, een dubbele nationaliteit, die concurreerde onder de vlag van zijn Filippijnse afkomst.
“Ik zou hier zeker niet zijn waar ik nu ben als ik onder de vlag van de Verenigde Staten zou staan”, gaf hij toe.
Tijdens de openingsceremonie in Cortina op 6 februari droeg Proulx dat besluit onder het felle licht en betrad het Olympisch Stadion onder de zon en de rode, witte en blauwe – en gele – sterren van de Republiek der Filipijnen, als de vlagdrager van het land.
Ezra Shaw/Getty
Nu hoopt hij dat de sporen die hij achterlaat het spoor van iemand anders zullen worden.
“Ik zou zeggen dat als je gepassioneerd bent en omringd bent door de juiste mensen die je steunen en je die passie in je hart hebt en ook vriendelijkheid jegens anderen, ik denk dat je kunt nastreven wat je wilt”, spoorde hij alle jonge fans en aspirant-atleten aan die zijn reis volgden.
Vooral jonge Filippijnse mannen en vrouwen die toekeken, bood hij trots aan als brandstof voor hun beklimmingen.
‘Weet je, ik denk dat Filippino’s een van de meest ondersteunende mensen zijn die er zijn’, zei hij. “Ik wil tegen alle Filippino’s die toekijken zeggen dat we zo sterk zijn, dat we dit kunnen doen… trots zijn op onze identiteit – en ik denk dat het zo belangrijk is dat ik hier ben voor de Olympische Winterspelen, als een eerste stap.”
