Decennia lang vertrouwen mensen met een beperking op geleidehonden om hen te helpen bij het uitvoeren van alledaagse taken, zoals het openen van deuren, het aandoen van lichten of het waarschuwen van gezondheidswerkers voor noodgevallen. Van enkele schattingenEr zijn 500.000 geleidehonden in de Verenigde Staten, maar er is weinig aandacht besteed aan het feit dat deze honden zijn getraind in interactie met interfaces die voor mensen zijn gemaakt. Een team onderzoekers uit Groot-Brittannië wil daar verandering in brengen door toegankelijke producten te ontwerpen VoorEN met honden.
De Open Universiteit Laboratorium voor interactie tussen dier en computer in Groot-Brittannië werd in 2011 opgericht om de kunst en wetenschap van diergericht systeemontwerp te helpen bevorderen. Onder leiding van Clara Mancini, hoogleraar dier-computerinteractie, onderzoekt het laboratorium hoe dieren omgaan met technologie en ontwikkelt het interactieve systemen die zijn ontworpen om hun welzijn te verbeteren en hun relaties met mensen te ondersteunen.
Het eerste commercieel verkrijgbare product van het team is een speciaal ontworpen knop waarop blindengeleidehonden kunnen drukken om de bijbehorende apparaten in huis aan te zetten, zoals een lamp, waterkoker of ventilator. DE Dogosofie knop De ontwikkeling ervan duurde meer dan tien jaar en werd getest met ongeveer twintig honden van Britse liefdadigheidsinstellingen Honden voor altijd.
Het geeft honden meer controle over bepaalde aspecten van hun huis, waardoor ze makkelijker te trainen zijn en de band tussen mens en hond verder versterkt wordt. Hij leerde het team ook enkele lessen over hoe te ontwerpen voor mensen. “Ik ben nu een beter mensontwerper”, zegt Luisa Ruge, een industrieel ontwerper die met Mancini samenwerkte en leiding gaf aan het ontwerp van de knop.
Voorlopig is de Dogosophy-knop alleen verkrijgbaar in Groot-Brittannië (voor ongeveer $ 130).
De uitdagingen van ontwerpen voor dieren
Iedereen die ooit een product voor een menselijke klant heeft ontworpen, weet dat het proces gebaseerd is op een perfecte storm van variabelen zoals geslacht, leeftijd, achtergrond en persoonlijke voorkeuren. Maar deze ontwerpers hebben ook een voordeel dat ze waarschijnlijk als vanzelfsprekend beschouwen: ze kunnen de klant in elke fase van het proces vragen wat hij ervan vindt.
Feedback krijgen van een hond is veel moeilijker en vereist inzicht in het gedrag van dieren. “Er is veel herhaling”, zegt Ruge, “en een enorme ethische en doordachte component, omdat ik geen hond kan zijn, ik (voel) niet wat zij voelen.”
Ruge begon haar carrière als industrieel ontwerper, maar naarmate ze hogerop kwam in het bedrijfsleven, realiseerde ze zich dat ze gefascineerd was door dieren. Haar interesse bracht haar ertoe een opleiding tot geleidehondentrainer te volgen aan het Bergin College of Canine Studies in Californië. “Een van de manieren waarop we een band kregen, was dat we acht dagen lang, 24/7 aan onze hond moesten worden vastgebonden met een karabijnhaak en een riem”, herinnert hij zich.
Later woonde ze een conferentie bij over het veranderen van menselijk gedrag voor dierenwelzijn, waar ze Mancini ontmoette en geïnteresseerd raakte in zijn laboratorium. Ruge schreef zich onmiddellijk in voor een doctoraat aan de Open Universiteit en bracht de volgende drie jaar door met het schrijven van een proefschrift ontwerp voor gebruikerservaring bij dieren en demonstreer de hondgerichte methodologie.
Ruge volgde het vijf menselijke factorenmodel, een methode die ontwerpers helpt het gedrag van eindgebruikers te begrijpen door UX op te splitsen in vijf factoren. De typische lijst omvat fysieke, cognitieve, sociale, culturele en emotionele factoren, maar Ruge voegde er een zesde aan toe, zintuiglijk, en vervolgens een zevende: toestemming.
Om de exacte kenmerken en capaciteiten te begrijpen waarvoor ze moest ontwerpen, concentreerde ze zich op Labrador Retrievers en Golden Retrievers, aangezien dit de meest voorkomende rassen voor blindengeleidehonden zijn. Zijn onderzoek leidde tot verschillende correlaties die het ontwerp van de knop bepaalden. Bijvoorbeeld: aangezien beide rassen lange staarten hebben, mag de knop niet worden uitgerust met sensoren die per ongeluk kunnen worden geactiveerd. Omdat beide rassen vatbaar zijn voor heupdysplasie en gewrichtsproblemen, mag de knop niet zo worden ontworpen dat springen nodig is om te activeren. En aangezien alle honden de wereld in de kleuren geel, blauw en bruin zien, moet de knop in een van deze kleuren worden gemaakt, zodat deze gemakkelijk waar te nemen is.
Toen Ruge er voor het eerst bij betrokken raakte, was het door Mancini ontwikkelde prototype vierkant van vorm en leek het een beetje op de standaard metalen knop die mensen in een rolstoel kunnen indrukken om een deur te openen. Nu, na ongeveer twintig iteraties en vijf prototypes, is de knop rond, convex en blauw. Het is zo gestructureerd dat de natte snuit van uw hond er niet overheen glijdt, en de duwdiepte is zodanig dat een meer timide hond niet hard hoeft te drukken om hem te activeren.
Ruge moest een aantal van zijn ontwerpen op de harde manier testen. Het duurde dagen om het eerste prototype dat hij ooit maakte te ontwikkelen, en de honden vernietigden het ‘in twee seconden’, herinnert hij zich lachend. Maar honden weten niet dat er met zorg moet worden omgegaan met een prototype. Voor hen ziet een work-in-progress product er niet anders uit dan een eindproduct.
Dierenontwerp als discipline
Ontwerpen voor honden vernederde de aannames van Ruge. “Het doet je beseffen dat je nooit 100% gelijk hebt”, zegt hij, eraan toevoegend dat de enige manier om zijn theorieën te bevestigen was door uitgebreid testen en observeren.
Het maakte haar ook tot een betere ontwerper voor mensen, omdat ze hun vooroordelen en aannames beter leerde herkennen. ‘Soms neem ik aan dat jij net als ik de controle hebt, maar dat is niet zo’, zegt hij.
Maar uiteindelijk ligt de passie van Ruge bij het ontwerpen van dieren. Na het behalen van haar doctoraat keerde ze terug naar haar geboorteland Colombia en begon een ontwerpbureau genaamd Ph-auna (uitgesproken als “fauna”) waar het zich richt op diergerichte innovatie. Hij host een podcast genaamd Tomaatmensen begeleiden om beter contact te maken met hun honden, en werkt nu aan een app die hondentraining gamificeert en mensen inspireert om betere verzorgers te zijn. “Er liggen enorme kansen voor het ontwerpen van dieren om een eigen ontwerpdiscipline te worden”, zegt hij.
Ondertussen is de Dogosophy Button in Groot-Brittannië beschikbaar voor individuele klanten die deze willen kopen, maar het team hoopt zijn bereik buiten huis te vergroten. Mancini, die het knopproject leidde, zegt dat hij eerst een oudere versie van de knop had geïnstalleerd om de gemotoriseerde deur van het toegankelijke toilet van een restaurant te bedienen, maar dat het restaurant uiteindelijk moest sluiten. Vervolgens probeerden ze het in een plaatselijk winkelcentrum te installeren, maar het plan mislukte vanwege budgetbeperkingen.
Hij is echter van plan nieuwe versies te blijven ontwikkelen en deze ook aan te passen aan de kenmerken van andere soorten. “Het is mijn interesse om knoppen in openbare gebouwen te installeren”, zegt hij. “Ik zou graag zien dat hele steden toegankelijker worden voor honden en andere stadsdieren.”
