YKen je dat oude gezegde dat katten negen levens hebben? Nou, wat Mewgenics betreft, kun je dat vergeten – en je kunt ook het idee vergeten dat een spel over katten op welke manier dan ook schattig moet zijn. Deze kittens hebben rode tanden en klauwen, onderhevig aan vreemde mutaties en strikt beperkt tot één leven, dat vaak snel en brutaal eindigt.
Dat is de aard van roguelike, een format dat enkele van de grootste indiehits van de afgelopen twintig jaar heeft voortgebracht. In deze spellen is falen permanent; sterven stuurt je niet terug naar het laatste checkpoint maar naar het begin, waarbij het spel zijn elementen in een nieuwe vorm schuift voor je volgende run. En hetzelfde geldt voor Mewgenics. Je verzamelt een groep van vier katachtigen en stuurt ze op een zoektocht, waaruit ze als overwinnaar of helemaal niet terugkeren.
Beneden in het riool wordt Joyce, de tabby-tovenares, doodgetrapt door een kloddermonster. Kort daarna wordt Fulbert, met zijn Bagpuss-achtige aftekeningen en borstelige baard, van binnenuit beschoten door maden die zijn ingewanden hebben besmet. Dat zal de laatste keer zijn dat je een van hen ziet. Maar het paar genoot samen van een magische avond voordat ze ten strijde trokken, waarbij ze een kitten achterlieten met dat veelbetekenende roze en witte patroon (en enkele veelbelovende statistieken), klaar voor de volgende rit.
Deze opkomende familiesaga’s worden verteld in de tweede van de twee spelmodi van Mewgenics: een huisdierensimulatie (denk aan Tamagotchi en Love Island) waarin je je huis in cutaway-stijl inricht en katten bij hun nekvel grijpt om ze van kamer naar kamer te slepen. Naast matchmakingpartners die de volgende generatie krijgers zouden kunnen voortbrengen, ben je op zoek naar liefdesrivalen – wier teruggooi nog een andere manier is waarop deze katten aan hun einde kunnen komen – en leden van dezelfde familie.
Als je de woordspeling in de titel onsmakelijk vindt, houd er dan rekening mee dat dit een nauwkeurige indicatie is van de diep smakeloze humor die binnenin te wachten staat. Verwacht veel kak, onontwikkelde foetussen en kutgerelateerde afzonderlijke zintuigen, evenals secties waarin je katten op heterdaad ziet (de springanimatie kan op zijn minst worden uitgeschakeld). De echte schokwaarde van het spel is echter subtieler en scherper: het zit hem in hoe snel je gewend raakt aan het controleren van de kattenbak van de romantische ontmoetingen van gisteravond, en vervolgens alle kittens dumpt met slechte statistieken of aangeboren geboorteafwijkingen.
De ontwikkelaars van de game, Edmund McMillen en Tyler Glaiel, verschenen in de Flash-gamescene van begin jaren ’00, de hoogtijdagen van Newgrounds en Happy Tree Friends, en hebben die nooit meer verlaten. Als je naar hun werk komt, moet je bereid zijn de post-South Park tiener-edgelord-esthetiek als onderdeel van het pakket te accepteren.
Dit alles kan je misschien van Mewgenics afhouden, en eerlijk genoeg. Maar onder het weerzinwekkende oppervlak schuilt een spel met een zeldzame diepgang en variatie. De huisdierensimulatie is eigenlijk een bijzaak van de turn-based gevechten, die zich afspelen als een mix van schaken, D&D en Pokémon. Je verplaatst je katten over een bord van 10×10, op zoek naar manieren om de specifieke combinatie van vaardigheden en obstakels die voor je liggen te benutten. Laten we zeggen dat je een kat hebt met een bliksemaanval, een andere met een slang en een derde die graag geëlektrocuteerd wordt. Met een zorgvuldige positionering en een basiskennis van de geleidende eigenschappen van water kun je in één beurt meerdere vijanden uitschakelen en je elektrofiele moggy opladen voor de volgende beurt.
Deze eureka-momenten komen vaak voor, omdat Mewgenics voortdurend nieuwe dingen naar je gooit: locaties, vijanden, klassen, vaardigheden, weersomstandigheden, unieke evenementen. McMillen’s vorige game, The Binding Of Isaac, gelanceerd in 2011 (een van de voorlopers van de moderne roguelike-sensatie) wordt nog steeds bijgewerkt en uitgebreid. Bij de lancering heeft Mewgenics het gevoel dat het al geprofiteerd heeft van jarenlang sleutelen.
Indrukwekkend is niet alleen de hoeveelheid inhoud, maar ook de elegantie waarmee alles met elkaar verweven is. Ik heb onlangs twee nieuwe klassen ontgrendeld: de natuurminnende druïde en de vleeshaakwerpende slager. Een onwaarschijnlijke samenwerking misschien, maar experimenten leiden tot een ontdekking: een synergie tussen het vermogen van eerstgenoemde om met andere wezens te praten en het vermogen van laatstgenoemde om vliegen te genereren uit verrot vlees die ze van hun vijanden wegsnijden. De rest van de rit kunnen mijn katten achterover leunen en hun leger insectenplagen al het harde werk laten doen.
Deze sterren kunnen op één lijn liggen tijdens je honderdste run, of je duizendste, of nooit. Volgens het opslagscherm heb ik na 60 uur minder dan één bestand gezien derde van wat dit spel te bieden heeft. Mewgenics is gebouwd om elk moment te vullen dat je bereid bent ervoor te geven.
