Een lezer vraagt:
Enige tijd geleden werd een medewerker die aan mij rapporteerde (ik ben een man). zichtbaar zwanger direct na het starten. Maar zij Ik heb er nooit over gesproken. Niet bij mij, niet bij HR, niet bij wie dan ook. Ik heb het hem niet gevraagd, ook al heeft bijna iedereen op ons kantoor het mij gevraagd. Ik kromp ineen toen ik antwoordde, omdat het duidelijk was ze was zwanger maar ik vond dat ik zijn privacy moest beschermen. Het voelde alsof ik op spelden en naalden liep met deze overduidelijke olifant in de kamer.
Haar functieomschrijving omvatte het af en toe tillen van voorwerpen tot 40 pond, en de enige manier waarop ik haar anders behandelde, was door mijn uiterste best te doen om iets zwaars op te tillen.
Uiteindelijk werd ze op bedrust gelegd en ze had haar baby een week later. Ze keerde niet terug naar de organisatie.
Het kantoor was een zeer gastvrije plek en ik weet dat de medewerkers haar graag een babyshower en al die leuke dingen hadden willen geven. Maar ik besef dat mij vanuit verschillende invalshoeken een hete aardappel is voorgeschoteld. Had ik rechtstreeks met haar moeten praten? Of had ik gelijk om het te negeren?
Groen antwoordt:
Je had gelijk negeer hethoe gênant en vreemd het ook leek. Soms, als mensen denken dat iemand er duidelijk zwanger uitziet, is dat in werkelijkheid niet het geval. Soms is het gewoon de vorm van hun lichaam, ook al is het nieuw. Andere keren zijn ze zwanger, maar weten ze dat ze de baby niet voldragen vanwege een medische situatie en willen ze er op het werk niet over praten.
Ik weet dat het argument is dat de werkgever plannen moet maken voor de persoon zwangerschapsverlof (of vertrek in dit geval). En meestal kondigen mensen hun zwangerschap uiteindelijk om deze reden op het werk aan. Maar als iemand ervoor kiest om dat niet te doen, is er meestal een reden voor die keuze en als manager zou ik het verkeerd hebben om die te respecteren. Andere situaties kunnen er immers voor zorgen dat iemand plotseling zonder voorafgaande kennisgeving medisch verlof nodig heeft of zonder voorafgaande kennisgeving ontslag moet nemen, en werkgevers gaan hier mee om en doen het ermee.
Het tegenargument is natuurlijk dat als een werknemer maanden van tevoren wist dat hij een aantal maanden vrij zou nemen voor bijvoorbeeld een operatie en dit pas de dag ervoor aan iemand zou vertellen, dat een probleem zou zijn. Maar nogmaals, we kennen hier niet het volledige verhaal: de meeste zwangere mensen kondigen hun zwangerschap aan en het feit dat ze dat waarschijnlijk niet heeft gedaan, geeft aan dat ze een reden had om privacy te willen. Als er een epidemie zou zijn van mensen die hun zwangerschap pas de dag voordat ze op vakantie gingen aankondigden, waardoor werkgevers overal in de steek zouden worden gelaten, zouden we de situatie opnieuw kunnen bekijken, maar op dit moment is dat niet gebruikelijk. Het is redelijk om aan te nemen dat er iets mis was en dat je gelijk had door de fout te maken door haar privacy te respecteren.
Nog een laatste ding: het is belangrijk op te merken dat eventuele zorgen uitsluitend beperkt moeten blijven tot het vermogen van de werkgever om de plotselinge afwezigheid van de werknemer te plannen. Het belang van het kantoor om deze persoon een babyshower te geven is 100% niet relevant. Als Zij als ze dat had gewild, zou ze de zwangerschap hebben gedeeld. Dat deed ze niet, en dat is veel belangrijker dan de wens van iemand om het met haar te vieren.
