Hieronder deelt J. Eric Oliver vijf belangrijke inzichten uit zijn nieuwe boek: Hoe u uzelf kunt kennen: de kunst en wetenschap van het ontdekken wie u werkelijk bent.
Eric geeft al twintig jaar les aan de Universiteit van Chicago als hoogleraar politieke wetenschappen. Hij heeft zes boeken en talloze wetenschappelijke artikelen gepubliceerd over onderwerpen variërend van de ‘obesitas-epidemie’ tot de bronnen van samenzweerderig denken in de Amerikaanse politiek. Hij is ook de gastheer van de Weten podcasts.
Wat is het grote idee?
We lijden omdat we het vloeiende proces van het zijn verwarren met een vaste identiteit. Tot bloei komen begint wanneer we leren de krachten die ons zelf vormen op één lijn te brengen en in evenwicht te brengen.
Beluister de audioversie van deze Book Bite, voorgelezen door Eric zelf, in de Next Big Idea app.
1. Je bent geen zelfstandig naamwoord. Je bent een werkwoord.
Het grootste deel van mijn leven heb ik mezelf als een vaste entiteit beschouwd: Dit ben ik. Dit zijn mijn kenmerken. Dit is wie ik ben. Ik dacht dat ik in wezen dezelfde persoon was die op 8-jarige leeftijd van zoete ontbijtgranen hield, van gebakken kip op 12-jarige leeftijd en van tequila op 21-jarige leeftijd, en die nu nog steeds van die dingen houdt, ook al is mijn maag het daar niet mee eens. Maar dit is een illusie. NeurowetenschappenDe natuurkunde en het boeddhisme zijn het er allemaal over eens: er ligt niets vast in ons, zelfs niet in de verte.
In plaats daarvan zijn wij processen. We zijn een zich voortdurend ontwikkelende wervelwind van moleculen, emoties, voorbijgaande gedachten en de aanhoudende echo van iedere persoon van wie we hebben gehouden, gehaat of indruk wilden maken. Het zelf is een proces. Meer specifiek vertegenwoordigt u alle manieren waarop de energieën die u als levend wezen bezielen, onderhandelen met de werkelijkheid.
Helaas ging ik, zoals bij de meeste onderhandelingen in mijn leven, akkoord met het contract zonder de kleine lettertjes te lezen. En dus zit een groot deel van mij gevangen in pijnlijke en onproductieve emotionele toestanden. Maar het goede nieuws is dat als je jezelf eenmaal als een werkwoord ziet en niet als een zelfstandig naamwoord, alles verandert. Je realiseert je dat je niet vastzit, zelfs als je geest volhoudt dat dit wel het geval is. In plaats daarvan ontwikkel je je voortdurend en kun je op positievere manieren worden omgeleid. Wij zijn geen kapotte dingen, maar slecht op elkaar afgestemde processen.
2. Ons doel in het leven is evenwicht.
Als mensen mij vragen wat mijn ‘doel’ is, mompel ik meestal iets over beter worden ouderschrijf een goed boek of probeer de wereld een betere plek te maken. Maar de realiteit is dat geen van deze activiteiten mijn leven echt bepaalt. Het zijn vermommingen van wat het ware doel van mijn leven is: dit zelf optimaliseren.
Ook dit idee is niet zo oppervlakkig narcistisch zoals het op het eerste gezicht lijkt. Het begint met één belangrijk feit: in essentie zijn we levende energiesystemen. Alles wat we als onszelf kennen – onze identiteiten, gedachten, emoties, enzovoort – zijn de manieren waarop dit innerlijke levende energiesysteem zich blijft ontwikkelen. Het zelf is wat de vlam van het leven brandend houdt, bij voorkeur zonder daarbij het huis in brand te steken.
Dit betekent dat we twee fundamentele imperatieven van het zelf in evenwicht moeten brengen:
- Volgorde: alle structuren die ons leven organiseren, van onze cellen tot gewoonten en kalenders.
- Vitaliteit: de energie die ons bezielt, wat ons ertoe aanzet om te zingen, dansen of dat tweede stuk taart te eten.
Dit is waar evenwicht van levensbelang wordt. Een zelf met te veel orde wordt onderdrukt en verminderd, maar een zelf met te veel vitaliteit is verkwistend en inconsistent.
Het geheim van goed leven is het vinden van de juiste balans tussen Orde en Vitaliteit in alle lagen van je wezen. Je stemmingen, gedachten en ‘goede’ of ‘slechte’ dagen komen allemaal voort uit deze evenwichtsoefening. Om je leven te optimaliseren, moet je de dingen zien en corrigeren die je uit balans brengen.
3. Gedachten definiëren jou niet.
Ik dacht dat mijn gedachten alles waren. Elke angstige herkauwer. Elk klein oordeel. Elke catastrofale voorspelling over de toekomst, alle harde waarheden.
Maar dit was een illusie. Gedachten lijken meer op mentale tijd die komt en gaat. Jouw gedachten zijn niet jij. Het zijn mentale emissies: snelle gissingen die je hersenen maken om je beter te laten eten of om je ervan te weerhouden in het verkeer te lopen.
“Als je een stap terug doet en je gedachten observeert zonder ze altijd te geloven, krijg je enige vrijheid.”
Toen ik dit eenmaal begreep, werd het leven veel lichter. Ik heb geleerd mezelf af te vragen: “Helpt deze gedachte iets?” En meestal was het antwoord nee. Natuurlijk word ik misschien nog steeds om drie uur ’s nachts wakker, maar ik ben er niet langer van overtuigd dat de wereld vergaat omdat ik niet op een e-mail had gereageerd.
Wanneer je een stap terug doet en je gedachten observeert zonder ze altijd te geloven, krijg je enige vrijheid. Een beetje ruimte. Een moment waarop: “Oh, kijk. Daar praat mijn angst weer. Wat schattig.” Het is verbazingwekkend levensveranderend.
4. We zijn sociale wezens, tot in onze cellen.
In elk van je cellen leven veel kleine wezens die mitochondriën worden genoemd. Technisch gezien zijn ze niet dezelfde soort als jij. Ze kwamen een miljard jaar geleden onze cellen binnen en zijn nooit meer weggegaan. Ze onthullen ook een diepgaande waarheid: we zijn niet één persoon, maar een verzameling levende wezens.
Onze essentie is een sociaal fenomeen. Wij leven door samenwerking. Wij floreren dankzij verbinding. Ons zelf is niet op zichzelf gebouwd. Ze gedijen goed in taal, cultuur, relaties en vooral in rommelige relaties die stressvolle vakanties, onvervulde verwachtingen of af en toe een handgeschreven verontschuldiging met zich meebrengen.
Ik dacht dat ik mezelf in mijn privéleven kon fixeren, door eenzame contemplatie en discipline. Nu weet ik beter. De manier waarop ik echt groei als persoon is door mijn relaties met anderen. Het is waar ik mijn omslagpunten vind, oftewel plaatsen waar mijn persoonlijke processen niet goed op elkaar zijn afgestemd.
“Als sociaal wezen is liefde niet optioneel.”
Als je wilt gedijen, moet je dat in de gemeenschap doen, wat dat ook voor je betekent. Als sociaal wezen is liefde niet optioneel. Vriendschap is niet optioneel. Intimiteit is niet optioneel. Zelfs conflicten kunnen, als ze vriendelijk worden benaderd, een instrument voor groei zijn.
Dit is vernederend, maar ook vreemd genoeg geruststellend. Wij hoeven niet alles alleen op te lossen. Eigenlijk zouden we het niet eens moeten proberen. Balans is iets wat we samen ontdekken.
5. Goed leven betekent dat je je onevenwichtigheden herkent en deze loslaat.
De meesten van ons geloven heimelijk in een moment van transcendentie:
- Als ik de perfecte baan krijg…
- Als uw keukenrenovatie ooit ten einde komt…
- Als mijn partner de vaatwasser correct heeft ingeladen…
…dan zal ik kalm, wijs en voldaan zijn. Maar zo werkt transcendentie niet. Goed leven is zowel eenvoudiger als moeilijker dan we gewend zijn te geloven.
Eerst moet je je onevenwichtigheden zien, de plekken waar je stijf, bang, eenzaam of uitgeput bent. Het herkennen ervan kan moeilijk zijn, omdat je geest blijft volhouden dat deze reacties essentieel zijn voor je overleving. Maar meestal zijn ze dat niet. Het zijn gewoon gewoonten die we volhouden, zelfs als ze ons niet goed van pas komen. Zodra we onze gedachten en gevoelens op deze manier kunnen zien, domineren ze ons niet langer.
Maar dan komt het moeilijkste: ze loslaten. Niet met geweld, maar met nieuwsgierigheid, moed en zorg.
Drie dingen helpen:
- Zorg voor je basis.
Slaaprelaties, eten en zinvol werk zijn allemaal essentieel. Je kunt geen bloeiend zelf bouwen op een afbrokkelende basis. Om uw optimale balans te vinden, moet u eerst de juiste voet vinden. Dit betekent dat u zorg draagt voor de basisbehoeften van uw lichaam.
- Richt uw aandacht.
Waar je aandacht ook naartoe gaat, je ervaring volgt. We moeten manieren vinden om onze geest beter te beheersen. Meditatie, dagboekschrijven en yoga zijn handige hulpmiddelen om dit te doen. Ze onthullen allemaal onze mentale machinerie en helpen het bewustzijn te cultiveren.
- Betrek je emoties zachtjes.
Onze emoties zijn geen oordelen. Het zijn signalen. Als we ze als leraren behandelen in plaats van als noodsituaties, verliezen ze de macht om ons te domineren. Wanneer je bij je gevoelens kunt blijven zitten en enige onthechting kunt opbrengen, vindt er een dramatische verandering plaats. Wat naar voren komt is niet een feilloos, transcendent zelf, maar een zachtere, wijzere relatie met de persoon die je al bent.
Geniet van onze complete bibliotheek met bookbites, gelezen door auteurs!, in de Volgende Big Idea-app.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk In Volgende grote ideeënclub tijdschrift en is met toestemming herdrukt.
