Ellie Frazier begon drie jaar geleden met het plaatsen van inhoud en deelde vlogs over het dagelijks leven en inhoudstips voor andere makers.
Naarmate zijn aanhang groeide, merkte hij dat andere makers video’s plaatsten met scripts die opvallend veel op de zijne leken. De clips zagen er hetzelfde uit. De montagestijl, identiek.
In één voorbeeld strekte Frazier zich uit voor een raam; een andere schepper die voor een raam ligt. Frazier gehakte groenten; de andere schepper sneed een sinaasappel. Op zichzelf lijkt dit misschien niet bijzonder verrassend. Maar zelfs het voice-overscript dat door de andere maker werd gebruikt, waren de woorden van Frazier bijna woordelijk.
“Er is een heel duidelijk verschil tussen het nemen van inspiratie van iedereen en het geven van eer, versus het meerdere keren achter elkaar woord voor woord stelen van iemands voice-overscript”, zegt Frazier in een recent bericht. “Ze strijken de eer op in de commentaren omdat het hun werk is.”
Plagiaat (de ideeën, woorden, afbeeldingen of werk van iemand anders zonder krediet presenteren als uw eigen ideeën), hoewel vaak moeilijk te betwisten, is in de meeste bedrijfstakken een hoofdzonde. Toch functioneren sociale media grotendeels als een wet op zichzelf.
TikTok zal inhoud verwijderen die “de intellectuele eigendomsrechten van iemand anders schendt of daar inbreuk op maakt, inclusief auteursrechten en handelsmerken.” Veel berichten op het platform voldoen echter duidelijk niet aan de wettelijke drempel voor auteursrechtelijk beschermd intellectueel eigendom, wat betekent dat de handhaving vaak aan de makers zelf wordt overgelaten.
Omdat er elke dag veel inhoud wordt geüpload, wegen copycat-makers vaak het risico om betrapt te worden af tegen de mogelijkheid om met minimale inspanning te profiteren van een viraal concept. Er is zelfs inhoud gewijd aan het uitleggen hoe u dit precies moet doen plagiaat plegen over het werk van anderen.
Bepalen wie wie heeft gekopieerd, is ook grotendeels een zinloze exercitie. Op een platform dat gedijt op mimicry is echte originaliteit zeldzaam. De levenscyclus van een trend is bekend: één persoon maakt een originele video. Als het viraal gaat, kopiëren duizenden mensen het. Sommigen taggen de oorspronkelijke maker. Maar naarmate de trend sneeuwbalt, gaat dit krediet vaak verloren voor het algoritme. Zodra het voldoende vaak is herhaald om als trend te worden bestempeld, wordt het concept algemeen als eerlijk spel beschouwd.
Frazier is niet de eerste die het groeiende probleem van digitaal plagiaat onder de aandacht brengt. Voor een uniek doel naar 2024 gebrachteen TikTok-maker probeerde een ander aan te klagen wegens het kopiëren van zijn ‘neutrale, beige en crème-esthetiek’ en het plaatsen van inhoud met ‘identieke stijl, toon, camerahoek en/of tekst’.
Ruim een jaar later werd de zogenaamde “Sad Beige-rechtszaak” afgewezen nadat de eiser ervoor had gekozen om niet verder te gaan.
Imitatie kan worden omschreven als de meest oprechte vorm van vleierij, maar online plagiaat heeft uiteindelijk niemand voordeel. De oorspronkelijke maker verliest de eer voor zijn idee. De imitator verliest de kans om een duidelijke stem te ontwikkelen. En het publiek scrollt door een eindeloze stroom video’s van lage kwaliteit, waarvan de ene bijna niet van de vorige te onderscheiden is.
