Zaterdag, een kleine twee weken nadat het begon protesten die Iran overspoelenDe Amerikaanse president Donald Trump ging naar zijn favoriete sociale mediaplatform om een bericht te plaatsen boodschap van steun: “Iran kijkt naar VRIJHEID, misschien als nooit tevoren. De Verenigde Staten staan klaar om te helpen!!! President DONALD J. TRUMP.”
Zoals gewoonlijk zou Trumps patroon van nonchalant hoofdlettergebruik en overmatig gebruik van uitroeptekens beter bij een basisschoolkind passen dan bij de leider van de mondiale supermacht. Maar de belofte van Amerikaanse hulp is ook op veel belangrijkere manieren problematisch.
Om te beginnen is ‘hulp’ niet bepaald een Amerikaanse specialiteit – en al helemaal niet onder leiding van de man die Iran gebombardeerd afgelopen zomer nog, kort nadat hij weer aan de macht was gekomen met de belofte de Verenigde Staten buiten buitenlandse oorlogen te houden.
Trump is ook verantwoordelijk voor het in stand houden van een verlammend sanctieregime tegen de Islamitische Republiek, waardoor de hoge inflatie werd aangewakkerd die de huidige protesten teweegbracht. Zoals normaal is bij dergelijke vormen van economische oorlogvoering, hebben Iraanse niet-elites de ultieme prijs betaald.
Behalve dat het een afwijking is van zijn ‘America First’-uitgangspunt, markeert Trumps recente aanbod van ‘hulp’ aan de Iraniërs ook een verschuiving in de presidentiële retoriek richting het veel verguisde land. Voorheen was het Trumpiaanse discours primair gericht op Irans vermeende jacht op kernwapens en ballistische raketten uitgerust met chemische en biologische kernkoppen – die allemaal op de markt werden gebracht als een gevaarlijke bedreiging, niet alleen voor de Verenigde Staten maar ook voor Amerika’s beste vriend en de bestaande regionale strijdkrachten. medeplichtig aan de genocidede staat Israël.
Nu bevindt Trump zich echter in de ‘reddingsmodus’, waarschuwing deze maand dat “als Iran vreedzame demonstranten neerschiet en met geweld doodt, zoals hun gewoonte is, de Verenigde Staten van Amerika hen te hulp zullen komen.”
Trump-dinsdag verzekerd Iraanse demonstranten zeggen dat er ‘hulp onderweg is’, zonder uit te leggen waaruit die zou kunnen bestaan. De rechtse Amerikaanse media kwamen op zo’n bemoedigende manier tussenbeide titels omdat “Trump een historische kans heeft om het Amerika-hatende Iraanse regime te helpen omverwerpen.”
Op zijn beurt woog de Israëlische premier Benjamin Netanyahu op en zei dat Israël de “strijd voor de vrijheid van Iraanse demonstranten steunt en de massamoorden op onschuldige burgers krachtig veroordeelt” – een verklaring van iemand die al meer dan twee jaar de genocide op de Palestijnen voorzit.
Met zijn recente hulpbeloftes kun je je afvragen of Trump een blad uit het oude draaiboek van de voormalige Amerikaanse president haalt. George W. Bushhet voormalige hoofd van de ‘oorlog tegen het terrorisme’ en het gezicht van een regering die zich erop toelegt hetzelfde te propageren neoconservatieve ideologie waar Trump zich lange tijd zo heftig tegen heeft verzet.
In wezen is het neoconservatieve doel het veroorzaken van militaire chaos over de hele wereld door het bevorderen van de democratie en andere oppervlakkig aardige ideeën te gebruiken als excuus voor dodelijke imperiale expansie. En hoewel Trump met succes veel Amerikaanse kiezers heeft weten te overtuigen met zijn veronderstelde belofte om dergelijke bezigheden in verre landen op te geven ten gunste van regelrechte egocentrisme en ‘Amerika weer groot te maken’, lijkt het erop dat de neoconservatieve impuls moeilijk terug te dringen is.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het presidentschap van Trump in meer dan één opzicht op dat van Bush lijkt. Beide mannen vertonen clownesk gedrag – om nog maar te zwijgen van een intrigerende relatie met de Engelse grammatica en spelling – dat volkomen vermakelijk zou zijn zonder het enorme bloedvergieten waarvan zij respectievelijk de leiding hadden.
Op dezelfde manier bleken beide mannen hier onevenredig enthousiast over te zijn God aanroepen als bondgenoot in hun destructieve inspanningen.
Ondanks het uitgesproken verzet van Trump tegen het beleid en de interventies van het regime uit het Bush-tijdperk in Irak en Afghanistan – onderdeel van een ‘oorlog tegen het terrorisme’ die uiteindelijk de miljoenen mensen dood – in zijn eerste jaar dat hij weer aan de macht was, slaagde hij er ook in een aantal landen te bombarderen de president van Venezuela ontvoerenNicolaas Maduro.
Congreslid Randy Fine uit Florida, die net een wetsvoorstel ingediend die Trump in staat zou stellen Groenland te annexeren, heeft hij ook aangenomen voorstellen dat “Misschien moeten we Maduro Khamenei.” In dit geval verwijst ‘Khamenei’ naar de Iraanse Opperste Leider Ali Khamenei, terwijl ‘Maduro’ fungeert als een gloednieuw werkwoord voor het ontvoeren van de leider van een soevereine staat.
Maar nu Trump belooft dat de Verenigde Staten “klaar zijn om te helpen!!!” Iran, het is de moeite waard om terug te denken aan andere voorbeelden van “help!!!” Amerikaan in het land – zoals die keer in 1953 toen de CIA een staatsgreep pleegde tegen de democratisch gekozen premier Mohammad Mossadegh, wat het toneel vormde voor het lange bewind van de martelende Sjah van Iran, die uiteindelijk werd omvergeworpen door de Iraanse Revolutie in 1979.
Toevallig pleit de zoon van de overleden sjah vanuit zijn positie gemakshalve voor Amerikaanse interventie gouden ballingschap buiten Washington, DC.
Intussen heeft Trump wellicht de voordelen aangegrepen van het ‘helpen’ van mensen in andere landen, als middel om de aandacht af te leiden van een aantal ondemocratische realiteiten in eigen land – waaronder het feit dat de Verenigde Staten zijn getransformeerd in een volwaardige politiestaat waar immigratieagenten zich vrij voelen om Amerikaanse burgers te vermoorden naar believen.
En terwijl Trump Bush blijft kanaliseren, is vrijwel het laatste wat de Iraniërs nodig hebben dat de Verenigde Staten hen ‘te hulp komen’.
De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de redactionele positie van Al Jazeera.
