Een team van Geologen hebben voor het eerst bewijs gevonden dat twee eeuwenoude ultrahete structuren ter grootte van een continent, verborgen onder de aarde, de planeet hebben gevormd. magnetisch veld van de planeet gedurende de afgelopen 265 miljoen jaar.
Deze twee massa’s, bekend als grote lage schuifsnelheidsprovincies (LLSVP’s), maken deel uit van de catalogus van de meest enorme en raadselachtige objecten van de planeet. Volgens de huidige schattingen zijn ze allemaal qua omvang vergelijkbaar met het Afrikaanse continent, ook al liggen ze nog steeds begraven op een diepte van 2.900 kilometer.
Lage gebieden met verticale oppervlaktesnelheid (LLVV) vormen onregelmatige gebieden van de aardmantel, en niet gedefinieerde blokken steen of metaal, zoals men zich zou kunnen voorstellen. Binnenin is het mantelmateriaal heter, dichter en chemisch verschillend van het omringende materiaal. Ze vallen ook op omdat ze omgeven zijn door een ‘ring’ van koeler materiaal, waar seismische golven zich sneller voortplanten.
Geologen vermoedden dat deze anomalieën al sinds eind jaren zeventig bestonden en konden ze twintig jaar later bevestigen. Na nog eens tien jaar onderzoek duiden ze ze nu rechtstreeks aan als structuren die het magnetische veld van de aarde kunnen wijzigen.
LLSVP’s veranderen het gedrag van de kern
Dat blijkt uit een onderzoek dat deze week is gepubliceerd Aardgeowetenschappen en onder leiding van onderzoekers van de Universiteit van Liverpool veranderen temperatuurverschillen tussen de LLSVP’s en het omringende mantelmateriaal de manier waarop vloeibaar ijzer in de kern stroomt. Deze beweging van het ijzer is verantwoordelijk voor het genereren van het magnetische veld van de aarde.
Alles bij elkaar versnellen of vertragen de koude en ultrahete zones van de mantel de stroom van vloeibaar ijzer, afhankelijk van de regio, waardoor een asymmetrie ontstaat. Deze ongelijkheid draagt ertoe bij dat het magnetische veld de onregelmatige vorm aanneemt die we vandaag de dag waarnemen.
Het team analyseerde het beschikbare bewijsmateriaal op de mantel en voerde simulaties uit op supercomputers. Ze vergeleken hoe het magnetische veld eruit zou moeten zien als de mantel uniform zou zijn, en hoe het zich gedraagt als het deze heterogene gebieden met structuren omvat. Vervolgens vergeleken ze beide scenario’s met echte magnetische veldgegevens. Alleen het model waarin de LLSVP’s zijn opgenomen, reproduceerde dezelfde onregelmatigheden, hellingen en patronen die momenteel worden waargenomen.
Uit de geodynamosimulaties bleek ook dat sommige delen van het magnetische veld honderden miljoenen jaren relatief stabiel zijn gebleven, terwijl andere dramatisch zijn veranderd.
“Deze bevindingen hebben ook belangrijke implicaties voor vragen over oude continentale configuraties – zoals de vorming en het uiteenvallen van Pangea – en kunnen helpen bij het oplossen van al lang bestaande onzekerheden over het oude klimaat, de paleobiologie en de vorming van natuurlijke hulpbronnen”, zei Andy Biggin, eerste auteur van de studie en hoogleraar aardmagnetisme aan de Universiteit van Liverpool, tijdens een persconferentie. publicatie.
“Deze gebieden gaan ervan uit dat het magnetische veld van de aarde, gemiddeld over lange perioden, zich gedroeg als een perfecte staafmagneet, uitgelijnd met de rotatie-as van de planeet. Onze bevindingen zijn dat dit misschien niet helemaal waar is,“ voegde hij eraan toe.
Dit verhaal verscheen oorspronkelijk in BEDRAAD in het Spaans en werd vertaald uit het Spaans.
