De vrouwensport blijft floreren. Recordaantal WNBA-kijkers, een golf van nieuwe merkinvesteringen, en nu ongeëvenaard: de damesbasketbalcompetitie gebouwd door spelers, voor spelers. Commissaris Micky Lawler trekt het gordijn open voor wat er werkelijk nodig is om een risicovolle sportstartup onder de aandacht van het publiek te brengen. De vraag is niet langer of de vrouwensport kan concurreren. Het gaat erom hoe snel ze kunnen groeien.
Dit is een verkorte transcriptie van een interview door Snelle reactiegepresenteerd door de voormalige hoofdredacteur van Snel bedrijf Bob Safiano. Van het team achter de Schaalmeesterspodcasts, Snelle reactiebevat openhartige gesprekken met de beste bedrijfsleiders van vandaag die met realtime uitdagingen worden geconfronteerd. Meld u aan bij Snelle reactiewaar je je podcasts ook vandaan haalt, zodat je nooit meer een aflevering mist.
Vorig jaar kwam ik Unrivaled voor het eerst tegen rond deze tijd. Ik ben een basketbalfan, maar ik hield niet echt van andere 3-tegen-3-competities. Maar Unrivaled trok meteen mijn aandacht. Het format, de spelers, het model van spelen op één locatie in Miami, waarbij wordt overgenomen wat de WNBA deed tijdens de pandemische zeepbel, is leuk.
Je voelde wat ik voelde toen ik er voor het eerst over hoorde. Ik vond het vanaf het begin geweldig. Ik kon het zien, ik kon het voelen. En wat is er niet leuk aan de naam, Unrivaled?
En het moment dat het kampioenschap uitkwam, was geweldig. Dit was precies toen de Caitlin Clark-rage groeide, hoewel ik weet dat Caitlin niet meedeed aan Unrivaled. Maar de vrouwencompetities in het algemeen versnelden, de WNBA, de NWSL. Hoe belangrijk was die timing voor jou?
Kijk, ik heb mijn hele leven in de professionele sport gewerkt, en vooral in tennis, vooral in het vrouwentennis, en dus kon ik het momentum zien. En soms werkt de wereld op mysterieuze manieren, omdat de timing ook perfect was voor mij, aangezien ik net met pensioen ben gegaan bij de WTA.
Was je hiervoor dol op basketbal? Ik bedoel, je leven bestond duidelijk uit tennis, dus daar concentreerde je je tijd en energie op.
Als je in de sport werkt, is het jouw microkosmos, dus ik was zeer bekend met de kansen in het damesbasketbal en heb er altijd van genoten. Toen mijn kinderen aan het sporten waren, was basketbal mijn favoriete seizoen omdat het zo leuk is om naar te kijken. En ik speelde heel slecht op de middelbare school, dus basketbal was mij niet helemaal vreemd, maar het is alsof je in San Francisco woonde en nu naar New York bent verhuisd. Het is hetzelfde land, maar het zijn twee heel verschillende steden. Heeft het zin?
Ja. Een deel van de aantrekkingskracht van Unrivaled op spelers is financieel. De WNBA-salarissen blijven bescheiden. Spelers moeten over het algemeen op zoek naar andere betalende optredens buiten het seizoen. Dit is de reden waarom Brittney Griner naar Rusland ging. U biedt een soort alternatief voor naar het buitenland gaan. Uw salaris is niet enorm, maar er zijn nog andere voordelen, waaronder eerlijkheid. Dat is een deel van het verkoopargument voor spelers: de financiële mogelijkheden en ik denk de sfeer in Florida, waar Unrivaled plaatsvindt.
Als je als professionele atleet zes maanden per jaar aan wedstrijden deelneemt, heb je een andere bron van concurrentie nodig. Inkomen ja, maar ook concurrentie. Je moet scherp blijven, je moet in vorm blijven, je moet blijven werken aan je vak, je spel. Dus zowel Breanna als Napheesa zijn moeders, en het werd voor hen steeds moeilijker om drie maanden naar het buitenland te gaan, ook vanwege de bekendheid van hun merk op de markt. We hebben dit dus gezien als een manier om het hele ecosysteem van het damesbasketbal echt uit te bouwen en een duidelijk zeer interessante competitie te ondersteunen, namelijk de WNBA.
SAFIANO: Ja. Jij staat los van de WNBA, toch?
ADVOCAAT: JA. JA.
Maar zoals je zegt, je reist in deze concentrische cirkels met spelers, mediapartners en sponsors. Hoe pak je die relatie aan?
Welnu, we hebben hier intern 54 WNBA-spelers, dus onze aanpak is om de focus op de spelers te verdiepen en ze onder de aandacht van het publiek te brengen. En dus hopen we dat dit heel, heel positief en positief is voor de omgeving waarin de WNBA opereert. De relatie is dus complementair.
Je zit midden in het tweede seizoen van Unrivaled. De play-offs beginnen op 28 februari, het einde van de maand. De activiteiten van de liga blijven evolueren. Meer sponsors, meer structuren, meer teams. Je hebt halverwege het seizoen het één-op-één-toernooi toegevoegd, je hebt het kampioenschap naar Philadelphia gebracht en de halve finales zullen naast mij plaatsvinden in het Barclays Center in Brooklyn. Hoe verhoudt dit type zakelijke routekaart zich tot uw inspanningen om de WTA te laten groeien? Waar kijk je naar en waar concentreer je je op, wat is het laagst hangende fruit dat je kunt bereiken, wat is gemakkelijker te bereiken dan langetermijnplannen?
Bij de WTA is er een structuur waarbij eigenaren, toernooien en spelers op hetzelfde bord zitten. Er is sprake van een 50/50-eigendom. De spelers hebben geen contract bij de WTA, zijn dus zelfstandig en hebben eigen commerciële rechten. De Tour moet dus proberen met beperkte middelen alles naar een hoger niveau te tillen, tot een punt te komen dat de druk op de spelers perfectioneert, zonder ze te overbelasten, maar je moet ook reageren op de spelers van nummer één tot en met 250. En de nummer één zal nog veel meer wedstrijden spelen. Maar hoe dan ook, er valt veel te jongleren.
Hier heb je een schone lei en geef je spelers vanaf het begin echte equity. Spelers begrepen dus heel snel dat hoe meer Unrivaled groeide, hoe beter het in alle opzichten voor hen was. Hoe meer ze konden deelnemen aan het vertellen van de verhalen van het merk, hoe relevanter hun verhaal zou zijn. Het is dus totaal anders, want je hoeft niet te discussiëren over de waarde van sociale media zoals we dat vele jaren geleden met de WTA deden. We moeten de behoeften van de media veranderen, van een interview na de wedstrijd naar het besteden van tijd aan het sociale gedeelte. Bij tennis duurde het lang. Hier is het vooraan en in het midden.
Ze willen het doen.
Ze begrijpen de holistische kant van het bedrijf, dat het niet alleen gaat om het zijn van een fenomenale basketbalspeler. Je moet goed zijn in sociale media. Je moet de pers dienen, al je fans dienen, een gemeenschapsomgeving creëren. Als ik enige twijfel had dat het zou werken, dan verdween het snel vanwege de intensiteit van de fans en de intimiteit. Sephora Arena is een plek waar je heel gelukkig wordt en plezier hebt en gewoon geweldige shows ziet.
Spelers zijn zich ervan bewust dat dit een start-up is, maar ze zijn zich er ook van bewust dat alles in hun voordeel is. We zijn er heel erg op gericht om ervoor te zorgen dat ze alles hebben wat ze nodig hebben. Met twee oprichters in Breanna en Napheesa weten we dat ze een glamoureuze kamer nodig hebben. Ze hebben uiteraard een gewichtsruimte nodig. Ze hebben training nodig, een geweldige trainingsruimte en een trainingsteam. De beste kinderopvang. Sauna’s. Infrarood voor ontsteking en herstel. Ik kan het geen recht doen.
Ik hield van het 1 op 1 toernooi dat plaatsvond.
Ja.
Als je naar de spelers gaat en zegt: “Hé, wat dacht je ervan om een één-op-één-toernooi te doen?” Zeggen ze: “Oh, het is geweldig. We spelen altijd één tegen één tegen elkaar”, of zeggen ze: “Oh, ik weet het niet. Het is meer werk voor mij”?
Beide. Er zijn spelers die zich een beetje inhouden, maar als ze eenmaal spelen, gaan ze all-in. En het is, nogmaals, het publiek was er zo in geïnteresseerd. Mannen praten erover, hoe graag ze het zouden vinden, en dat deden wij ook. En deze vrouwen laten geen middel onbeproefd. Ze vechten.
Nou, dat was een deel van wat ik leuk vond. Ze zagen er uitgeput uit. Je kon fysiek zien dat ze hem niet achtervolgden. Soms kun je in een all-star-game zien dat de spelers er een beetje in zitten.
Helemaal mee. Persoonlijk dacht ik in het eerste jaar: “O mijn God, dit begint op een tennistoernooi te lijken. Is dit de juiste plek?” Maar het was een groot succes. Spelers zijn er dol op.
