Een dag na de Amerikaanse aanvallen van zaterdag beschrijven Venezolanen angst, verwarring en lange rijen voor brandstof en voedsel.
LAUREN FRAYER, HOST:
Vanmiddag heb ik enkele Venezolanen gebeld wier levens veranderden toen Amerikaanse vliegtuigen militaire installaties rond hun hoofdstad bombardeerden. Eén van deze mensen is Helena Carpio. Ze is journalist en woont in Caracas, ongeveer anderhalve kilometer van een van de luchtmachtbases die zaterdag werden getroffen.
HELENA CARPIO: Dus die nacht kon ik niet slapen en was ik wakker. En plotseling voelde ik de ramen zo hard trillen dat ik dacht dat het een aardbeving was.
FRAYER: Hij besefte al snel wat er aan de hand was.
CARPIO: Na de derde explosie gebeurde er nog iets. En eerlijk gezegd denk ik dat veel Venezolanen al maanden een of andere vorm van Amerikaanse interventie in hun hoofd hebben.
FRAYER: President Trump maakte de arrestatie van Maduro een paar uur later op sociale media bekend. Carpio’s raam stond open toen het nieuws arriveerde.
CARPIO: Plots hoorde ik een uitbarsting van geluid, en het was schreeuwen gecombineerd met klappen, gecombineerd met caceroleando, wat deze traditionele manier is om te protesteren tegen de Maduro-regering, waarbij je potten en pannen uit de keuken haalt en er heel hard op slaat met bijvoorbeeld houten lepels en ander keukengerei. En 10 minuten later werd alles stil en bleef het de rest van de dag stil.
FRAYER: De schok en, voor sommigen, de opwinding na de staking duurden niet lang. Carpio zei dat hij zijn aandacht richtte op het meest urgente onderwerp: overleven. Er zijn stroomstoringen in sommige delen van Caracas. Er zal benzine nodig zijn.
CARPIO: Brandstof: Brandstof is een grote zorg. Staan er pompen open? Kun je wat brandstof vinden? Moet je vijf, zes uur in de rij staan om het te krijgen?
FRAYER: En het eten.
CARPIO: Gisteren stond ik zeven uur in de rij bij de supermarkt om te eten. Eerlijk gezegd was het een behoorlijk apocalyptische scène. Eieren lagen bijvoorbeeld over de hele vloer verspreid. Sommige schappen waar houdbare producten lagen, waren leeg. Niemand ging die dag in de supermarkt werken. Dat waren er dus: van de twintig kassa’s waren er maar drie open.
FRAYER: Buiten de hoofdstad delen Venezolanen dezelfde zorgen. Fabbiana Lamboglia is energieanalist. Hij woont in Maracaibo, ver ten westen van Caracas. Ze was wakker toen de aanval plaatsvond.
FABBIANA LAMBOGLIA: Ik sprak met een paar vrienden die in de hoofdstad wonen, en ze begonnen met: Oké, ik hoor de vliegtuigen, ik hoor de bommen, ik hoor de stakingen. En uiteraard was ik erg zenuwachtig over de situatie.
FRAYER: In jouw stad werken de verkeerslichten. Hij heeft macht, maar dat betekent niet dat alles veilig voelt.
LAMBOGLIA: Eerlijk gezegd ga ik niet uit als het niet nodig is. Ik ga alleen de deur uit om boodschappen te doen en de eerste levensbehoeften te doen. En natuurlijk zag ik ook wachtrijen bij tankstations.
FRAYER: Lamboglia zegt dat wat er daarna komt onzeker is. En hij vertelde ons dat hij bang is.
Heb jij vertrouwen in de toekomst, in verandering?
LAMBOGLIA: Het is een moeilijke vraag. We weten niet eens wie ons land bestuurt. Het is niet duidelijk.
FRAYER: Voorlopig heerst er enorme onzekerheid en willen mensen afwachten, zegt Carpio in Caracas.
CARPIO: Er is wat wij gespannen kalmte noemen, wat een gespannen kalmte is.
(MODERATOR’S “KOSMISCHE” DRUMS)
Copyright © 2026 NPR. Alle rechten voorbehouden. Bezoek onze website gebruiksvoorwaarden EN machtigingen pagina’s een www.npr.org voor meer informatie.
De nauwkeurigheid en beschikbaarheid van NPR-transcripties kunnen variëren. Transcriptietekst kan worden beoordeeld om fouten te corrigeren of updates aan audio te koppelen. Audio op npr.org kan na de oorspronkelijke uitzending of publicatie worden bewerkt. Het gezaghebbende bewijs van de NPR-programmering is de audio-opname.
