Een week geleden werd een vrouw in Savannah, Georgia, gedood tijdens een achtervolging door ICE (Immigration and Customs Enforcement).
Dit is niet de eerste keer in de afgelopen weken dat een omstander door ICE is gedood. Dit verhaal, waarbij een zwarte kijker betrokken was, ging echter niet met dezelfde wreedheid van start als andere die onze feeds overspoelden en onze collectieve harten scheurden. Velen hebben zelfs nog nooit van het recente incident gehoord.
Dr. Linda Davis, een geliefde 52-jarige moeder van vijf kinderen, werd aangereden door een vrachtwagen bestuurd door een man die op de vlucht was voor immigratieagenten. Davis gaf les in de kleuterklas en het eerste leerjaar aan de Herman W. Hesse K-8 School in de zuidelijke buitenwijken van Savannah, op minder dan een halve mijl van de plek waar ze werd vermoord.
De directeur van de school, Alonna McMullen, rouwde om zijn dood in een verklaring op PBS. “Het was buitengewoon moeilijk om de vijf- en zesjarigen te vertellen dat de leraar van wie ze hielden en die ze waardeerden, niet terug zou komen om hen te bezoeken,” zei McMullen. “Toen ik de blikken op hun gezichten zag, brak mijn hart.”
Davis’ familie ook bracht een verklaring uit rouwend om zijn tragische en vroegtijdige dood, maar benadrukkend dat ze nog niet zouden ‘speculeren over de omstandigheden’ die daartoe hebben geleid.
Ondertussen gaf het Department of Homeland Security (DHS) snel de schuld aan Oscar Vasquez Lopez, de verdachte die op de vlucht was voor ICE toen zijn auto in botsing kwam met die van Davis.
In een verklaringhet DHS omschreef Lopez als “een criminele illegale vreemdeling uit Guatemala die in 2024 een definitief verwijderingsbevel kreeg van een federale rechter.”
Verschillende omstandigheden en een heel andere publieke reactie
De dood van Davis is verre van het enige nieuwsbericht dat we onlangs hebben gezien over ICE-gerelateerde sterfgevallen.
In de maand januari, Alex Prettieen 37-jarige VA-verpleegkundige op de intensive care, werd neergeschoten en gedood door een ICE-agent. Dat schieten kwam een paar weken later Renee Goodeen 37-jarige moeder, werd ook gedood door ICE.
In beide gevallen was er in het hele land onmiddellijk sprake van verontwaardiging, omdat veel Amerikanen begonnen te protesteren om hun zorgen over de protocollen van ICE te uiten. Terwijl de nationale reactie zich over het hele land verspreidde, leek het aantal verhalen dienovereenkomstig te vermenigvuldigen.
Wekenlang domineerden deze verhalen de nieuwscyclus en de sociale media Landelijke protesten braken uit. Ruim een maand later, demonstraties ter ere van de twee omgekomen burgers zijn in sommige delen van het land voortgezet.
Het is belangrijk erop te wijzen dat de dood van Davis onder andere omstandigheden plaatsvond dan die van Pretti en Good. Om te beginnen was er bij het incident geen schietpartij door ICE betrokken.
De dood vond echter plaats na een ICE-achtervolging. En het komt op een moment dat er veel gewelddadige ruzies zijn met ICE zijn gedocumenteerdernstige vragen opwerpen over de impact van het agentschap op de openbare veiligheid.
Hoewel de politie van Chatham County een ‘no-chase’-beleid hanteert voor niet-gewelddadige misdaden, leken ICE-agenten dit niet af te dwingen. In videobeelden Op camera’s van de schoolzone zijn drie voertuigen te zien die Lopez door de schoolzone achtervolgen. De lokale politie ontkende elke betrokkenheid bij de achtervolging.
Chester Ellis, voorzitter van de raad van toezichthouders van Chatham County, sprak met WTO kort na het incident, waarbij hij opmerkte dat de lokale wetshandhavingsinstanties in het gebied restrictief beleid hebben aangenomen dat specifiek is ontworpen om incidenten als deze te voorkomen. “(Ons) ‘no-chase’-beleid is erop gericht onze burgers meer dan wat dan ook te helpen beschermen”, zei Ellis.
Snel bedrijf nam contact op met het DHS voor commentaar op de beelden, maar had op het moment van publicatie nog geen reactie ontvangen.
Afgezien van de verschillende omstandigheden zijn alle recente burgerdoden waarbij de ICE betrokken was, verontrustend geweest. Hoewel er wakes zijn geweest, een GoFundMe-campagne en belangrijk nieuws over Linda Davis, is het incident verre van zo zichtbaar als dat van Pretti of Good.
Dit is te zien aan het gebrek aan berichtgeving op grote uitzendingen, zoals ABC World News.
Op dezelfde manier verschilt de populariteit die op GoFundMe-pagina’s voor elk gezin wordt gewonnen aanzienlijk per ras. De campagnes voor Good en Pretti brachten al snel ruim $ 1 miljoen aan donaties op. (Ze hebben momenteel respectievelijk $1,4 miljoen en $1,8 miljoen.) In de week na de verdwijning van Davis werd er een GoFundMe voor zijn familie hij hief op iets meer dan $ 16.000 vanaf dinsdag.
Davis is niet de eerste gekleurde persoon die onlangs is vermoord in verband met ICE. Keith Porter jr., op 43 jaar oud vader van twee kinderen werd op oudejaarsavond in Los Angeles gedood door een ICE-officier buiten dienst nadat hij naar verluidt een pistool in de lucht had afgevuurd.
Volgens een autopsierapport werd Porter driemaal door de officier neergeschoten. De lokale gemeenschap hij mobiliseerde zich om verantwoording van ICE te eisen terwijl de DHS ontkende elk wangedragin navolging van de aanhoudende verklaringen van de organisatie waarin mensen die door ICE zijn gedood de schuld krijgen van hun eigen dood.
De inzamelingsactie heeft ongeveer $300.000 aan donaties opgeleverd sinds de crash twee maanden geleden plaatsvond.
Diepgewortelde raciale vooroordelen
Het is moeilijk om niet op te merken dat er veel minder berichtgeving is geweest, en dus ook minder morele verontwaardiging, over de meest recente ICE-gerelateerde dood. Sommige experts zeggen dat dit niet alleen te wijten is aan de verschillende omstandigheden, maar in plaats daarvan raciale vooroordelen weerspiegelt waardoor sommige verhalen minder verspreid worden.
Brian C. Stewart is advocaat bij Parker & McConkie en werkte voor de familie van Gabby Petito, de jonge reiziger die in 2021 door haar vriend werd vermoord. Dat verhaal, dat wereldwijde aandacht trok, was het onderwerp van talloze krantenkoppen en domineerde maandenlang de nieuwscyclus. Uiteindelijk leidde het tot een driedelige docuserie, samen met andere tv-films.
Stewart begrijpt hoe raciale vooroordelen van invloed zijn op hoe goed verhalen reizen. Hij vertelt het Snel bedrijf er is zelfs een naam voor. Het heet ‘missing white woman syndrome’ en ‘verwijst naar het feit dat wanneer een blanke vrouw vermist wordt, de kans veel groter is dat haar zaak wijdverspreide media-aandacht krijgt dan wanneer een zwarte vrouw vermist wordt’, zegt Stewart.
Hij vervolgt: “Het probleem is niet dat deze gevallen geen aandacht zouden moeten krijgen; het is dat veel andere gevallen dat niet doen.”
De advocaat zegt dat zaken waarbij gekleurde vrouwen betrokken zijn, vaak niet dezelfde aandacht krijgen. Stewart voegt er echter aan toe dat het niet slechts één systeem is dat deze vooringenomenheid laat voortduren: het zijn allemaal systemen.
“De media, wetshandhavers, sociale mediaplatforms en zelfs het publiek spelen allemaal een rol”, legt de advocaat uit. “Wat wordt gedeeld en waarop wordt geklikt, bepaalt de prioriteit van welke zaken aandacht krijgen.”
Het gebrek aan aandacht leidt er niet alleen toe dat zaken vastlopen, zegt Stewart, maar ‘zorgt er ook voor dat gezinnen zich vergeten voelen.’
Onderzoek naar mediastudies wijst op verschillen in berichtgeving
Zeker, er zijn altijd onderwerpen te bespreken over hoe verschillende omstandigheden tot verschillende reacties kunnen leiden of zelfs afbreuk kunnen doen aan de wijdverbreide nationale morele verontwaardiging.
Maar als je bedenkt hoeveel meer zwarte Amerikanen worden gedood door wetshandhavers dan blanke Amerikanen (ca driemaal het aantal dodelijke schietpartijen), lijkt gelijkheid in termen van onrust buitengewoon ver weg.
Gedeeltelijk kan dit komen doordat Amerikanen niet zoveel nieuws over zwarte tragedies zien. Volgens een 2020 data-analyse gepubliceerd in het tijdschrift Sociologie van ras en etniciteitwanneer slachtoffers worden vermoord in ‘overwegend zwarte buurten’, worden de verhalen niet zo vaak verteld als die in niet-Spaanse blanke buurten.
Ook de manier waarop deze verhalen worden verteld is vaak anders. “Mensen die in overwegend zwarte of Spaanstalige buurten worden vermoord, worden ook minder snel als complexe en veelzijdige mensen beschouwd”, legt het rapport uit.
Een rapport uit 2021 van het Equal Justice Initiative en de Global Strategy Group over ongelijkheid in berichtgeving in de media ze vonden ook raciale vooroordelen, aangetroffen in twintig verschillende gebieden van media-aandacht.
Mugshots werden bijvoorbeeld 45 procent van de tijd gebruikt in de berichtgeving over zaken waarbij zwarte verdachten betrokken waren, vergeleken met slechts 8 procent van de tijd voor blanke verdachten. Blanke verdachten werden 50% vaker bij hun voornaam genoemd dan zwarte verdachten.
Ondertussen werden witte slachtoffers op foto’s getoond met vrienden en familie, met als doel sympathieke reacties uit te lokken, vier keer meer dan zwarte slachtoffers.
Tot nu toe is het onduidelijk of ICE verantwoordelijk zal worden gehouden voor sterfgevallen als gevolg van de activiteiten van de organisatie. Maar het publiek verdient het op zijn minst om iedereen te kennen, ongeacht hun omstandigheden of huidskleur.
