Terwijl de Marshals werden aangevallen, zette Kennedy eerst de Mississippi National Guard in en daarna ook duizenden federale troepen. (Die militaire operatie, met de codenaam RAPID ROAD, was feitelijk de eerste en enige keer tijdens de Koude Oorlog dat het leger de plannen activeerde en gebruikte die het had ontwikkeld om de burgerlijke onrust na een nucleaire aanval te onderdrukken.)
Toen, in 1963, vertrouwde Kennedy opnieuw op de Nationale Garde om te helpen bij de integratie van de Universiteit van Alabama, en zijn opvolger, Lyndon Johnson, gebruikte maarschalken en de Nationale Garde om demonstranten voor de burgerrechten in Selma te beschermen nadat staatstroepen uit Alabama hen berucht hadden aangevallen bij de Edmund Pettus Bridge bij een incident dat bekend werd als ‘Bloody Sunday’.
Presidenten begonnen in de jaren zestig militaire troepen, waaronder de Nationale Garde, routinematiger in te zetten in Amerikaanse steden. Tijdens de zomerrellen na het politiegeweld in Detroit in 1967 gaf president Johnson opdracht tot elementen van de ’82nl en 101st Luchtlandingsdivisies in de stad en de gouverneur van Michigan, George Romney, riepen de Michigan National Guard in; meer dan 40 mensen werden gedood, waarvan meer dan de helft door de politie van Detroit. Troepen van de Nationale Garde doodden elf mensen, waaronder een vierjarig meisje, Tanya Blanding, die stierf toen een bewaker uit Michigan het vuur opende met een op een tank gemonteerd .50-kaliber machinegeweer op haar appartement nadat ze ten onrechte dacht dat er een sluipschutter in zat.
Terwijl er opnieuw troepen werden ingezet tijdens de rellen van 1968 die volgden op de moord op Martin Luther King jr., werden de nadelen en risico’s van dergelijke inzet twee jaar later levendig vastgelegd op de Kent State University, toen troepen van de Nationale Garde het vuur openden op studenten die protesteerden tegen de oorlog in Vietnam, waarbij vier mensen om het leven kwamen en negen gewond raakten.
Sindsdien is het binnenlandse gebruik van federale troepen door de jaren heen ongelooflijk beperkt gebleven – de rellen in Los Angeles van 1992 vormen een uitzondering – en van presidenten en procureurs-generaal, totdat de regering-Trump zich tot het uiterste inspande om golven van federale wetshandhaving in steden of staten te coördineren.
Zelfs tijdens het hoogtepunt van de inzet van maarschalks en troepen in het Zuiden, te midden van de burgerrechtenbeweging, kwamen presidenten pas in actie nadat overheidsfunctionarissen weigerden het geweld tegen Amerikanen die hun grondwettelijke rechten uitoefenden te onderdrukken, of, in het geval van de staatstroepen van Alabama, zij waren de oorzaak van geweld tegen vreedzame burgers zelf. Vaak kwam een president pas in actie nadat er een betwisting was op basis van een legitiem gerechtelijk bevel, waarbij hij ervoor zorgde dat er een tweede tak van de regering was die als controlemechanisme kon dienen en aanleiding kon geven tot dergelijke federale actie.
Terwijl Trump zei dat de inspanningen op het gebied van immigratiehandhaving in Minneapolis – net als eerdere inspanningen in Los Angeles, Washington, D.C., Chicago, Charlotte, Portland en, meest recentelijk, Maine– bedoeld is om ‘wet en orde’ af te dwingen; er is geen duidelijk rijm, reden of noodzaak voor inzet die verder gaat dan politieke terreur.
Trump probeert vandaag iets ongekends dat indruist tegen alle historische tradities van de Verenigde Staten: de brutale toepassing van federale strijdkrachten tegen een staat en regio zonder duidelijke reden, afgezien van het feit dat ze worden geleid door leden van de politieke oppositie.
Door immigratieambtenaren en grensveiligheidsagenten van het DHS in te zetten, in plaats van plaatsvervangende Amerikaanse marshals van het ministerie van Justitie – zoals presidenten in het verleden hebben gedaan – verandert Trump ook de aard en de teneur van zijn federale strijdmacht. Marshals, wier werk en training grondwettelijke rechten en bescherming omvatten, zijn altijd gebruikt om burgerrechten en geldige rechterlijke bevelen te beschermen en zijn uitgerust met sterke federale wetshandhavingsbevoegdheden en -autoriteiten. Douane- en grensbeschermingsagenten (CBP) en immigratie- en douanehandhavingsagenten (ICE) zijn verschillend. Ze zijn niet getraind in de normale federale wetshandhavingsnormen in de omgang met het publiek en zijn bedoeld om te opereren met een zeer beperkte bevoegdheid om immigratiezaken af te dwingen, en niet met algemene federale wetten. Vooral CBP-agenten zijn niet zozeer reguliere wetshandhavers, gebaseerd op een eerlijk proces, maar eerder een paramilitaire strijdmacht die bedoeld is om in grensregio’s te opereren. zij waren nooit gewild regelmatig contact hebben met Amerikaanse burgers en burgers.
Trump heeft het afgelopen jaar ook geprobeerd troepen in te zetten bij soortgelijke repressies en werd gedwarsboomd door federale rechtbanken, die onder andere voorlopig de zijn federalisering van de Nationale Garde van Californië.
